فیدیبو نماینده قانونی نشر نیلوفر و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب خانواده تیبو

کتاب خانواده تیبو
جلد اول

نسخه الکترونیک کتاب خانواده تیبو به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب خانواده تیبو

در خانه تیبو، جلسه شورای خانوادگی برپا بود. آبه بینو صبح زود به خیابان دانشگاه شتافته بود و اندکی پس از او آبه وِکار، منشی مخصوص عالیجناب سراسقف پاریس و مقتدای روحانی آقای تیبو و دوست نزدیک این خانواده که با تلفن خبردار شده بود، نیز به آن‌جا رسید.
آقای تیبو پشت میزش نشسته بود و گویی ریاست دادگاه را بر عهده داشت. شب پیش خوب نخوابیده و رنگ صفراوی چهره‌اش از همیشه زردتر بود. منشیش آقای شال، کوتوله‌ای خاکستری مو و عینکی، در طرف چپ او نشسته بود. آنتوان، متفکر، ایستاده و بر قفسه کتابخانه تکیه داده بود. «مادموازل» را نیز، گرچه موقع کارهای خانه بود، احضار کرده بودند: با شانه‌های فرو رفته در شال سیاهی از پوست مرینوس، روی لبه صندلی نشسته و به پیش خم شده بود. نوارهای خاکستری گیسو به پیشانی زردش چسبیده بود و با مردمک‌هایش که به چشم‌های ماده مرال می‌مانست پیاپی از این کشیش به آن کشیش نظر می‌انداخت: این آقایان را در دو طرف بخاری دیواری، روی صندلی‌های دسته‌دار با پشتی‌های بلند، نشانده بودند.
آقای تیبو، پس از دادن گزارشی از نتیجه تحقیقات آنتوان، اکنون از وضع زمانه می‌نالید. از احساس جلبِ تأیید اطرافیان لذت می‌برد و کلماتی که در وصف اضطراب خود می‌یافت بر ضربان قلبش می‌افزود. با این‌همه، در حضور مقتدای روحانیش خود را موظف می‌دید که به مراقبت باطن و داوری نفس بپردازد: آیا جمله وظایف پدری را در حق پسر بیچاره‌اش تمام کرده بود؟ نمی‌دانست چه جواب بدهد. فکرش جای دیگر رفت: اگر آن پسرک کافرکیش پیدا نشده بود هیچ اتفاقی نمی‌افتاد. از جا برخاست و غرّید:
ــ جلمبرهایی مثل این فونتانن را مگر نباید به دارالتأدیب فرستاد؟ آیا پذیرفتنی است که کودکان ما در معرض چنین تلقینات و تأثیراتی قرار بگیرند؟

ادامه...
  • ناشر نشر نیلوفر
  • تاریخ نشر
  • زبانفارسی
  • حجم فایل 3.74 مگابایت
  • تعداد صفحات ۶۲۸ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب خانواده تیبو

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



۲

آن روز یکشنبه، خانم فونتانن نزدیک ظهر، هنگام بازگشت به خانه، نامه ای از پسرش در دهلیز یافته بود. به ژنی گفت:
ــ دانیل نوشته است که برای ناهار در خانه برتیه می ماند. پس وقتی که به خانه برگشت تو ندیدیش؟
ــ دانیل را؟
ژنی برای گرفتن سگ کوچکش که زیر صندلی پنهان شده بود چهار دست وپا روی زمین کوشش می کرد. هم چنان جست وجویش را ادامه می داد و از جا برنمی خاست. سرانجام گفت:
ــ نه، ندیدمش.
پوس را در بغل گرفت و در حالی که حیوان را ناز و نوازش می کرد جست وخیزکنان به درون اتاق خود گریخت.
وقت ناهار برگشت:
ــ سرم درد می کند، گرسنه ام نیست. دلم می خواهد توی تاریکی بخوابم.
خانم فونتانن او را در رختخواب خواباند و پرده ها را کشید. ژنی زیر پتوها فرو رفت. خوابش نبرد. ساعت ها گذشت. چند بار، در سراسر روز، خانم فونتانن آمد و دست خنکش را روی پیشانیِ کودک گذاشت. نزدیک شب، دخترک، بی تاب از رقّت و اضطراب، دست مادرش را گرفت و بوسید و اشک هایش سرازیر شد.
ــ اعصابت ناراحت شده است، عزیزم... مثل این که کمی هم تب کرده ای.
ساعت زنگ هفت را زد و سپس زنگ هشت را. خانم فونتانن منتظر پسرش بود تا سر میز شام بروند. هرگز اتفاق نیفتاده بود که دانیل بی اطلاع قبلی برای صرف غذا به خانه نیاید. به خصوص هرگز سابقه نداشت که مادر و خواهرش را روز یکشنبه برای شام تنها بگذارد. خانم فونتانن با آرنج به نرده بالکن تکیه داد. شب آرام بود. رهگذران، تک تک، از خیابان «رصدخانه»(۱۲) می گذشتند. تاریکی شب میان انبوه درختان تیره تر می شد. چند بار گمان کرد که راه رفتن دانیل را در زیر نور فانوس ها می بیند. صدای طبل از باغ لوگزامبورگ برخاست.(۱۳) نرده ها را بستند. شب شده بود.
کلاهش را برداشت و به خانه برتیه دوید: اهل خانه از دیروز به ییلاق رفته بودند. دانیل دروغ گفته بود!
خانم فونتانن به شنیدن چنین دروغ هایی عادت داشت، اما از جانب دانیل، دانیلش، شنیدن دروغ، اولین دروغ! از چهارده سالگی، از حالا؟
ژنی نخوابیده بود، گوش به زنگ هر صدایی بود. مادرش را صدا زد:
ــ دانیل کو؟
ــ خوابید. خیال کرد تو خوابی، نخواست بیدارت کند.
لحن صدایش طبیعی بود. چه سود از این که کودک را بترساند؟
دیر وقت بود. خانم فونتانن پس از این که لای درِ راهرو را باز گذاشت تا صدای برگشتن پسرش را بشنود روی صندلی نشست.
شب سراسر گذشت. روز آمد.
نزدیک ساعت هفت، سگ غرش کنان برجست. زنگ زده بودند. خانم فونتانن به دهلیز دوید، می خواست خودش در را باز کند. ولی مرد جوان ریشویی بود که خانم فونتانن او را نمی شناخت... حادثه؟
آنتوان خود را معرفی کرد، می خواست دانیل را پیش از رفتن به مدرسه ببیند.
ــ آخر، اتفاقا... پسر من امروز صبح خانه نیست.
آنتوان از تعجب حرکتی کرد:
ــ خانم، ببخشید که اصرار می کنم... برادر من که دوست نزدیک پسر شماست از دیروز ناپدید شده است و ما سخت نگران شده ایم.
ــ ناپدید؟
دستش روی چارقد سفیدی که به موهایش بسته بود خشکید. درِ مهمان خانه را باز کرد. آنتوان دنبال او به درون رفت.
ــ آقا، دانیل هم دیشب تا حالا برنگشته است و من هم نگرانم. (سرش را که پایین انداخته بود تقریبا همان لحظه بلند کرد و به دنبال سخن خود گفت:) به خصوص که این روزها شوهرم هم در پاریس نیست.
چهره این زن صفا و صداقتی داشت که آنتوان هیچ جای دیگر ندیده بود. خانم فونتانن اکنون که پس از گذراندن یک شب بی خوابی و در اوج آشفتگی اضطراب، غافلگیر شده بود، در برابر نگاه پسر جوان چهره برهنه ای را آشکار می کرد که احساس ها از روی آن پی درپی مانند رنگ های ناب می گذشتند. چند لحظه بی آن که چیزی ببینند به یکدیگر نگریستند. هر دو غرقه در اندیشه های خود بودند.
آنتوان، امروز صبح، با شور مامور پلیس از بستر بیرون جسته بود. فرار برادرش را چندان مهم و جدّی نمی شمرد و فقط کنجکاویش انگیخته شده بود: می خواست از آن یکی، از شریک جرم، بازجویی کند. ولی اکنون قضیه، بار دیگر، بغرنج می شد. از این بابت تا اندازه ای لذت می برد. هر وقت که حادثه ای او را این طور غافلگیر می کرد نگاهش حالتی به نشانه تقدیر محتوم به خود می گرفت و در زیر ریش چهارگوش او آرواره اش، آرواره درشت و نیرومند خانواده تیبو، درهم فشرده می شد. پرسید:
ــ دیروز صبح، پسر شما چه ساعتی از خانه بیرون رفت؟
ــ صبح زود، ولی کمی بعد برگشته است.
ــ عجب! میان ساعت ده ونیم و یازده؟
ــ تقریبا.
ــ مثل ژاک. (و با لحن قاطع و تقریبا شادی نتیجه گرفت:) با هم رفته اند.
ولی در این لحظه، درِ اتاق که نیمه باز مانده بود پس رفت و جسم کودکی یکتاپیراهن روی قالی درغلتید. خانم فونتانن فریادی کشید. آنتوان دخترک بیهوش را بلند کرد و در بغل گرفت و به راهنمایی خانم فونتانن او را به اتاقش برد و روی تختخواب خواباند.
ــ اجازه بدهید، خانم، من پزشکم. آب خنک بیاورید. اِتر دارید؟
ژنی زود به خود آمد. مادر به او لبخند زد، اما نگاه دخترک تند و خشن بود.
آنتوان گفت:
ــ دیگر چیزی نیست. باید او را خواباند.
خانم فونتانن زیر لب گفت:
ــ می شنوی، عزیزم.
و دستش که بر پیشانی نمناک کودک قرار داشت تا روی پلک ها لغزید و آن ها را پایین آورد.
دو طرف تختخواب ژنی ایستاده بودند و تکان نمی خوردند. اِتر تبخیر شده بود و فضای اتاق را معطّر می کرد. نگاه آنتوان که نخست به دست ظریف و بازوی کشیده خانم فونتانن دوخته شده بود مخفیانه قیافه او را بررسی می کرد. توری از روی سرش افتاده بود، گیسویش بور بود، ولی از هم اکنون تارهای خاکستری در آن به چشم می خورد. چهل ساله می نمود، ولی رفتار و حالات چهره اش به زنی جوان می مانست.
ژنی ظاهرا به خواب رفته بود. دستی که روی چشم های کودک قرار داشت به سبکی بال پرندگان دور شد. هر دو پاورچین از اتاق بیرون آمدند و لای درها را باز گذاشتند. خانم فونتانن که پیشاپیش می رفت برگشت. دو دستش را پیش آورد و گفت:
ــ متشکرم.
این حرکت چنان طبیعی و مردانه بود که آنتوان بی اختیار دست های او را گرفت و فشرد، ولی جرئت نکرد که آن ها را ببوسد. خانم فونتانن توضیح داد:
ــ نمی دانید این طفلک چه قدر عصبی و حساس است. حتما صدای پارس سگ را شنیده و به خیال این که برادرش آمده دویده است. از دیروز صبح حالش خوب نیست و دیشب را تب داشت.
نشستند. خانم فونتانن از لای نیم تنه خود کاغذ پسرش را درآورد و به دست آنتوان داد. او را در حال خواندن تماشا می کرد. در حشرونشر با مردم اختیار خود را به دست غریزه می سپرد: از همان دقایق اول، در کنار آنتوان احساس اعتماد کرده بود. با خود می اندیشید: «مردی با این پیشانی ابدا نمی تواند مرد پستی باشد.» آنتوان موهای سرش را بالا زده بود و ریش نسبتا پُرپشتی روی گونه هایش را می پوشاند و میان این دو توده تیره، به رنگ حنایی متمایل به قهوه ای، همه چهره از یک جفت چشم فرو رفته و یک پیشانی سفید مستطیلی شکل تشکیل می شد. نامه را تا کرد و به او پس داد. ظاهرا درباره آنچه خوانده بود می اندیشید؛ در واقع دنبال راهی می گشت که پاره ای از مطالب لازم را بگوید. سرانجام مقصود خود را این طور بیان کرد:
ــ از دید من، ظاهرا باید رابطه ای قایل شویم میان فرار آن ها و این امر که تصادفا دوستی آن ها را... دلبستگی آن ها را معلم هایشان کشف کرده بودند.
ــ کشف؟
ــ بله. مکاتباتشان را در یک دفترچه مخصوص پیدا کرده بودند.
ــ مکاتباتشان را؟
ــ سرِ کلاس به هم نامه می نوشته اند، نامه هایی که ظاهرا لحن خاصی داشته است. (نگاهش را از چهره او برگرداند:) تا جایی که هر دو مقصر را تهدید به اخراج کرده بودند.
ــ مقصر؟ باید بگویم که سر در نمی آورم... تقصیرشان چه بوده است؟ که به هم نامه می نوشته اند؟
ــ لحن نامه ها گویا خیلی...
ــ لحن نامه ها؟
نکته را درنمی یافت، ولی از لحظه ای پیش به فراست متوجه ناراحتی دم افزون آنتوان شده بود. ناگهان سرش را تکان داد و با صدایی غیرارادی و اندکی لرزان گفت:
ــ آقا، این ها ربطی به موضوع ندارد. (گویی ناگهان فاصله ای میان آن ها پدید آمده بود. از جا برخاست:) و اما این که برادر شما و پسر من با هم نقشه کشیده باشند تا به قول شما فرار کنند کاملاً ممکن است؛ هرچند که دانیل هیچ وقت پیش من اسمی نبرده است از...؟
ــ تیبو.
ــ تیبو؟
با تعجب تکرار کرد و جمله اش را ناتمام گذاشت.
ــ خیلی عجیب است: دخترم دیشب در حال کابوس همین اسم را عینا به زبان آورد.
ــ حتما برادرش با او درباره دوستش صحبت کرده است.
ــ خیر، به شما گفتم که دانیل هیچ وقت...
ــ پس از کجا فهمیده است؟
ــ این نوع پدیده های مرموز خیلی فراوان است.
ــ چه پدیده هایی؟
زن سرپا ایستاده بود؛ قیافه اش جدّی و نگاهش دور بود:
ــ انتقال فکر.
این توضیح و این لحن به قدری برای آنتوان تازگی داشت که با کنجکاوی شروع به تماشای او کرد. چهره خانم فونتانن نه تنها جدّی و متین بود، بلکه رنگی از اشراق و مکاشفه داشت و روی لب هایش تبسّم شخص مومنی که در این مسائل عادت به دیدن ناباوری دیگران کرده است نقش بسته بود.
لحظه ای به سکوت گذشت. فکری به نظر آنتوان رسید، شوق کارآگاهی در او بیدار می شد:
ــ اجازه بدهید، خانم: شما می گویید که دخترتان اسم برادر مرا برده است؟ و دیروز هم بی دلیل تب کرده است؟ آیا نمی توانیم نتیجه بگیریم که پسرتان رازش را با او درمیان گذاشته است؟
خانم فونتانن با لحنی نرم و خطابخش جواب داد:
ــ آقا، اگر بچه های مرا می شناختید و از شیوه رفتار آن ها با من خبر داشتید می فهمیدید که این تصور خودبه خود باطل است. هیچ کدام از آن ها هیچ وقت چیزی را از من پنهان...
ساکت شد: رفتار اخیر دانیل که خلاف ادعای او بود دلش را به درد آورد. در حالی که به سوی در می رفت بی درنگ با اندکی گردن فرازی گفت:
ــ اگر ژنی نخوابیده باشد از خودش بپرسید.

چشم های دخترک باز بود. چهره ظریف و لاغرش بر زمینه بالش نقش بسته بود. گونه هایش از تب می سوخت. سگ کوچک را در بغل می فشرد و پوزه سیاه سگ به طرز مضحکی از لبه ملافه ها بیرون آمده بود.
ــ ژنی، ایشان آقای تیبو هستند، برادر یکی از دوستان دانیل.
کودک با کنجکاوی و سپس با سوءظن نگاهی به مرد بیگانه کرد.
آنتوان که به تختخواب نزدیک شده بود مچ دختر را گرفت و ساعتش را از جیب درآورد. گفت:
ــ نبض هنوز تند است.
شروع به معاینه او کرد. هنگام اجرای این کارهای حرفه ای، متانت رضایت آمیزی در او پدیدار می شد.
ــ چند سالش است؟
ــ نزدیک سیزده سال.
ــ راستی؟ هیچ فکر نمی کردم. اصولاً همیشه باید این جور تغییرات ناگهانی حرارت بدن را مواظب بود. (نگاهی به کودک کرد و لبخند زد:) البته نگران هم نباید شد.
سپس از تختخواب فاصله گرفت و با لحن دیگری گفت:
ــ خانم کوچولو، شما برادر من ژاک تیبو را می شناسید؟
دختر ابروها را درهم کشید و با سر اشاره منفی کرد.
ــ حتم دارید؟ آقا داداش هیچ وقت راجع به بهترین دوستش با شما حرفی نمی زند؟
ــ هیچ وقت.
خانم فونتانن اصرار ورزید:
ــ ولی دیشب، یادت هست، وقتی که بیدارت کردم داشتی خواب می دیدی که دانیل و دوستش تیبو را توی جاده تعقیب می کنند. خودت عینا اسم تیبو را بردی.
کودک ظاهرا در ذهن خود کاوش می کرد. سرانجام گفت:
ــ این اسم را نشنیده ام.
آنتوان، پس از لحظه ای سکوت، دوباره گفت:
ــ آمده بودم از مامانتان نکته ای را بپرسم که متاسفانه یادش رفته ولی برای پیداکردن برادرتان خیلی لازم است: چه لباسی پوشیده بود؟
ــ نمی دانم.
ــ مگر دیروز صبح ندیدیدش؟
ــ چرا، موقع صبحانه. ولی هنوز لباس نپوشیده بود.
به مادرش رو کرد:
ــ کاری ندارد: توی گنجه لباس هایش را نگاه کن ببین کدام لباسش نیست.
ــ خانم کوچولو، یک مطلب دیگر که آن هم خیلی مهم است: ساعت نُه بود یا ده یا یازده که برادرتان آمد نامه اش را توی خانه بگذارد؟ مادرتان توی خانه نبود و نمی تواند ساعت دقیق را بگوید.
ــ نمی دانم.
گمان کرد که لحن ژنی به اندکی خشم آمیخته است. حرکتی از روی نومیدی کرد و گفت:
ــ پس دیگر مشکل بتوانیم ردِّ او را پیدا کنیم!
ــ صبر کنید. (دختر دستش را بلند کرد تا مانع رفتن او شود و گفت:) ده دقیقه مانده به ساعت یازده بود.
ــ درست؟ مطمئنید؟
ــ بله.
ــ یعنی موقعی که با شما بود ساعت را نگاه کردید؟
ــ نخیر. ولی آن موقع به آشپزخانه رفته بودم که مغز نان برای نقاشی بیاورم. پس اگر قبلش یا بعدش می آمد من حتما صدای در را می شنیدم و می رفتم ببینم کیست.
ــ بله، درست است.
آنتوان لحظه ای به فکر فرو رفت. چه فایده داشت که او را بیش از این خسته کند؟ اشتباه کرده بود: دختر چیزی نمی دانست. دوباره به جلد پزشک فرو رفت و گفت:
ــ حالا باید خودتان را گرم نگه دارید، چشم هایتان را ببندید و بخوابید.
پتو را روی بازوی او کشید و لبخند زد:
ــ حالا یک چرت حسابی می زنیم تا وقتی که بیدار شدیم حالمان خوب شده باشد و آقا داداش هم برگشته باشد!
دختر به او نگریست. آنتوان هرگز نتوانست چیزی را که در این لحظه در نگاه او خواند فراموش کند: بی اعتنایی کامل به هر نوع تشویق، زندگی درونی، درماندگی در تنهایی. بی اختیار منقلب شد و نگاهش را زیر انداخت.
همین که به اتاق مهمان خانه برگشتند گفت:
ــ حق با شما بود، خانم، این بچه معصومِ محض است. بی اندازه رنج می کشد، ولی چیزی نمی داند.
خانم فونتانن که غرق در اندیشه بود تکرار کرد:
ــ معصومِ محض است. ولی می داند.
ــ می داند؟
ــ می داند.
ــ چه طور؟ جواب هایش که برعکس...
ــ جواب هایش بله. ولی من نزدیک او بودم... حس کردم که... نمی دانم چه طور توضیح بدهم...
نشست و تقریبا همان لحظه دوباره بلند شد. قیافه رنج کشیده ای داشت. ناگهان با صدای بلند گفت:
ــ می داند، می داند، حالا دیگر مطمئنم! و این را هم حس می کنم که حاضر است بمیرد و لب از لب برندارد.

پس از رفتن آنتوان، خانم فونتانن پیش از آن که به توصیه او به دیدن آقای کیار، ناظم دبیرستان، برود از روی کنجکاوی، کتاب «راهنمای پاریس» را گشود:
ــ تیبو (اسکار ـ ماری) ـ دارنده نشان افتخار فرانسه ـ نماینده سابق استان اور(۱۴) ـ معاون انجمن پرورش افکار نوباوگان ـ موسس و مدیر بنیاد حفظ و حراست اخلاق جامعه ـ خزانه دار اتحادیه امور خیریه کاتولیک های اسقف نشین پاریس ـ نشانی: بخش هفتم، پاریس، خیابان دانشگاه، شماره ۴ مکرر.

۳

دو ساعت بعد، خانم فونتانن پس از این که به دفتر ناظم دبیرستان رفته و بدون جواب دادن با چهره برافروخته از آن جا گریخته بود، چون نمی دانست از که یاری بخواهد به فکر افتاد که به سراغ آقای تیبو برود. غریزه مجهولی به او می گفت که از این خیال درگذرد، ولی مانند بعضی از مواقع دیگر، به انگیزه ذوق خطرجویی و روح تصمیم گیری که خودش آن را به شجاعت تعبیر می کرد، به غریزه اش اعتنایی نکرد.
در خانه تیبو، جلسه شورای خانوادگی برپا بود. آبه بینو صبح زود به خیابان دانشگاه شتافته بود و اندکی پس از او آبه وِکار، منشی مخصوص عالیجناب سراسقف پاریس و مقتدای روحانی آقای تیبو و دوست نزدیک این خانواده که با تلفن خبردار شده بود، نیز به آن جا رسید.
آقای تیبو پشت میزش نشسته بود و گویی ریاست دادگاه را بر عهده داشت. شب پیش خوب نخوابیده و رنگ صفراوی چهره اش از همیشه زردتر بود. منشیش آقای شال، کوتوله ای خاکستری مو و عینکی، در طرف چپ او نشسته بود. آنتوان، متفکر، ایستاده و بر قفسه کتابخانه تکیه داده بود. «مادموازل» را نیز، گرچه موقع کارهای خانه بود، احضار کرده بودند: با شانه های فرو رفته در شال سیاهی از پوست مرینوس، روی لبه صندلی نشسته و به پیش خم شده بود. نوارهای خاکستری گیسو به پیشانی زردش چسبیده بود و با مردمک هایش که به چشم های ماده مرال می مانست پیاپی از این کشیش به آن کشیش نظر می انداخت: این آقایان را در دو طرف بخاری دیواری، روی صندلی های دسته دار با پشتی های بلند، نشانده بودند.
آقای تیبو، پس از دادن گزارشی از نتیجه تحقیقات آنتوان، اکنون از وضع زمانه می نالید. از احساس جلبِ تایید اطرافیان لذت می برد و کلماتی که در وصف اضطراب خود می یافت بر ضربان قلبش می افزود. با این همه، در حضور مقتدای روحانیش خود را موظف می دید که به مراقبت باطن و داوری نفس بپردازد: آیا جمله وظایف پدری را در حق پسر بیچاره اش تمام کرده بود؟ نمی دانست چه جواب بدهد. فکرش جای دیگر رفت: اگر آن پسرک کافرکیش پیدا نشده بود هیچ اتفاقی نمی افتاد. از جا برخاست و غرّید:
ــ جلمبرهایی مثل این فونتانن را مگر نباید به دارالتادیب فرستاد؟ آیا پذیرفتنی است که کودکان ما در معرض چنین تلقینات و تاثیراتی قرار بگیرند؟ (دست ها را به پشت برده و پلک ها را بسته بود و در پشت میزش می رفت و می آمد. فکرِ از دست دادن کنگره، گرچه نامی از آن نمی برد، بر آتش کینه اش دامن می زد.) بیش از بیست سال است که من وجودم را وقف مسائل بزهکاری کودکان کرده ام! بیست سال است که من با تاسیس انجمن های حفظ و حراست اخلاق و انتشار رساله ها و ارسال گزارش به همه کنگره ها در این راه مبارزه کرده ام! (به طرفی که کشیش ها نشسته بودند چرخید و گفت:) از این بالاتر: آیا من در پرورشگاه خودم در کروی(۱۵) بخش ویژه ای برای کودکان منحرف که از طبقه ای بالاتر از طبقه اجتماعی شاگردان دیگرمان باشند به وجود نیاورده ام تا از آن ها مواظبت های خاص و دقیق به عمل آید؟ و اما مطلبی که می خواهم بگویم باورکردنی نیست: این بخش همیشه خالی است! آیا این دیگر به عهده من است که پدران و مادران را وادارم تا پسرانشان را به آن جا بفرستند؟ من به هر دری زده ام که توجه وزارت آموزش و پرورش را به موسسه ابتکاری خودم جلب کنم! اما... (شانه ها را بالا انداخت و در حالی که روی صندلی می نشست جمله اش را تمام کرد:) مگر متصدیان مدارس لامذهبی در فکر سلامت اخلاق جامعه هستند؟
در همین هنگام، خدمتکار آمد و کارت ویزیتی به او داد. آقای تیبو به سوی پسرش برگشت و گفت:
ــ او، در این جا؟ (و از خدمتکار پرسید:) چه کار دارد؟ (و بی آن که منتظر جواب بماند:) آنتوان، تو برو.
آنتوان پس از این که نگاهی به روی کارت انداخت گفت:
ــ به هرحال، نمی شود عذرش را بخواهی.
آقای تیبو نزدیک بود خشمگین شود. ولی آنا بر خود مسلط شد و رو به آن دو کشیش کرد:
ــ خانم فونتانن است! چه می شود کرد، آقایان؟ آیا ما در برابر زن ها، هرکس که باشد، ملزم به رعایت ادب و احترام نیستیم؟ و این زن به هرحال مادر است.
آقای شال با تمجمج گفت:
ــ چی؟ مادر؟
ولی صدایش به قدری ضعیف بود که گویی با خودش حرف می زد. آقای تیبو گفت:
ــ این خانم را وارد کنید.
و هنگامی که خدمتکار مهمان ناخوانده را وارد کرد، آقای تیبو به پا خاست و با ادب تمام کرنش کرد.
خانم فونتانن منتظر دیدن چنین جمعیتی نبود. در آستانه در، دچار تردید نامحسوسی شد، سپس قدمی به سوی مادموازل برداشت. مادموازل از روی صندلی پرید و با چشم های وحشت زده ای که خماری خود را از دست داده بود و او را نه دیگر شبیه ماده مرال بلکه شبیه مرغ خانگی می ساخت دیده بر این کافر پروتستان دوخت. خانم فونتانن زیر لب گفت:
ــ خانم تیبو، اگر اشتباه نکرده باشم؟
آنتوان به شتاب گفت:
ــ نخیر، خانم. ایشان مادموازل دووایز هستند که از چهارده سال پیش ــ یعنی بعد از فوت مادرم ــ با ما زندگی می کنند و من و برادرم را بزرگ کرده اند.
آقای تیبو مردها را معرفی کرد. خانم فونتانن که از نگاه های خیره این گروه ناراحت شده ولی آرامش خود را از دست نداده بود گفت:
ــ آقا، ببخشید که مزاحم شدم. آمدم ببینم آیا از صبح تا حالا... ما رنج مشترکی داریم، آقا، و من فکر کردم که بهتر است... کوشش هایمان را یکجا به کار ببریم. (و با لبخند مهربان و غم زده ای به گفته خود افزود:) این طور نیست؟
ولی نگاه پاکش که در جست وجوی نگاه آقای تیبو بود با نقاب چهره کوران برخورد کرد.
آن گاه چشمش به دنبال آنتوان گشت و با وجود فاصله نامحسوسی که در پایان دیدار پیشین میان آن ها پدید آمده بود انگیزه ای درونی او را به سوی این چهره افسرده و صادق رهبری کرد. آنتوان نیز، از وقتی که خانم فونتانن وارد شده بود، حس می کرد که نوعی اتحاد و همدلی میان آن ها وجود دارد. نزدیک رفت و گفت:
ــ خانم، مریض کوچولویمان چه طور است؟
آقای تیبو سخن او را برید. بی قراری او فقط در تکان های پیاپی سرش به طرف جلو برای رها ساختن غبغبش از قید یخه هویدا می شد. بالاتنه اش را به سوی خانم فونتانن چرخاند و با لحن شمرده ای آغاز سخن کرد:
ــ خانم، آیا لازم است بگویم که هیچ کس بهتر از من نگرانی شما را درک نمی کند؟ همان طور که به این آقایان عرض کردم، از فکر این اطفال قلب آدم می گیرد. با این حال، خانم، این نکته را هم بی تردید و تمجمج عرض می کنم: آیا اقدام مشترک شایسته است؟ البته باید دست به عمل زد، باید آن ها را پیدا کرد، ولی آیا بهتر نیست که جست وجوهایمان جداگانه صورت گیرد؟ غرضم این است که آیا نباید، مقدّم بر هر چیز دیگر، از فضولی روزنامه نویس ها برحذر باشیم؟ تعجب نکنید از این که من با لحن کسی حرف می زنم که به حکم موقعیتش باید در برابر قضاوت مردم، پاره ای از احتیاط ها را رعایت کند. آیا برای شخص خودم احتیاط می کنم؟ ابدا! خدا را شکر که من بالاتر از ولنگاری های فرقه مخالف هستم. ولی آیا به بهانه شخص من، به بهانه نام من، سعی نخواهند کرد تا به موسساتی که زیر نظر من فعالیت می کنند ضربه بزنند؟ از این گذشته، من فکر پسرم را هم می کنم. آیا من نباید به هر قیمتی هست احتراز کنم از این که، در چنین ماجرای ناخوشایندی، نام دیگری در کنار نام ما برده شود؟ آیا اولین وظیفه من این نیست که کاری کنم تا روزی نتوانند بعضی از روابط گذشته او را به رُخش بکشند؟ البته می دانم که این روابط اتفاقی و عارضی بوده است، ولی باید بگویم که جنبه بسیار... زیان آوری دارد. (رو به آبه وکار کرد و لحظه ای لای پلک هایش را گشود و با این جمله سخنان خود را به پایان رساند:) آقایان، آیا نظر شما این نیست؟
رنگ از رخ خانم فونتانن پریده بود. نگاه خود را به نوبت بر کشیش ها و مادموازل و آنتوان انداخت و با قیافه های ساکت و زبان های لال مواجه شد. فریاد زد:
ــ ای آقا، می بینم که... (بغض در گلویش پیچید. با تلاش فراوان سخنش را ادامه داد:) می بینم که سوءظن آقای کیار... (دوباره خاموش شد و سرانجام با لبخند تلخی فریاد برآورد:) این آقای کیار مرد حقیری است، بله، مرد حقیر و فرومایه ای است!
چهره آقای تیبو سرد و خشک بود. دست فسرده اش به طرف آبه بینو بلند شد، گویی او را به شهادت می طلبید و رشته سخن را به او می سپرد. آبه با شادی سگ حرامزاده ای وارد میدان شد:
ــ با کسب اجازه از حضور سرکار علّیه به عرض می رسانیم که شما اظهارات ناگوار آقای کیار را، بدون اطلاع از اتهاماتی که بر آقاپسر شما وارد است، رد می کنید...
خانم فونتانن پس از آن که سراپای آبه بینو را برانداز کرد باز به انگیزه شناخت غریزیش از موجودات به سوی آبه وکار برگشت. نگاهی که کشیش بر او دوخته بود حکایت از صفا و عطوفت می کرد. چهره خواب آلودش به سبب چند تار مو که از دوروبر کله طاسش بیرون زده بود، درازتر جلوه می کرد و او را پنجاه ساله نشان می داد. دعوت خاموش زنِ کافرکیش را حس کرد و به شتاب وارد بحث شد:
ــ خانم، همه ما که در این جا هستیم می دانیم که این گفت وگو چه قدر برای شما ناگوار است. اعتمادی که شما به پسرتان دارید بی نهایت شایسته تحسین است... بی نهایت شایسته احترام است... (انگشت سبابه اش با حرکتی عصبی که عادت او بود تا برابر لب هایش بالا آمد بی آن که سخنش قطع شود.) ولی با این همه، خانم، متاسفانه شواهد...
آبه بینو چنان که گویی همکارش ادامه سخن را به او سپرده باشد با لحن چرب و نرمش گفت:
ــ شواهد، باید اعتراف کنیم، خانم، که شواهد محکوم کننده است.
خانم فونتانن از او رو برگرداند و زیر لب گفت:
ــ خواهش می کنم، آقا.
ولی آبه دیگر نمی توانست جلو خود را بگیرد و به صدای بلند گفت:
ــ این هم برگه جرم. (کلاهش را روی میز گذاشت و از لای کمربندش یک دفترچه خاکستری دورقرمز بیرون کشید.) فقط یک نگاه به این بیندازید: هرچه قدر که رفع توهّم از شما برای ما سخت باشد عقیده داریم که این کار برای اطلاع و اطمینان خاطرتان لازم است!
دو قدم نزدیک تر رفت تا او را وادار به گرفتن دفترچه کند. ولی خانم فونتانن از جا برخاست:
ــ آقایان، من یک سطر آن را هم نخواهم خواند. اسرار این بچه را در حضور دیگران، بی اطلاع خودش و بی آن که دست کم بتواند توضیح بدهد، برملا کنم؟ من چنین رفتاری را به او یاد نداده ام.
آبه بینو دست خود را دراز کرده و همان طور ایستاده بود. خنده تلخی از روی لب هایش گذشت. سرانجام با لحن هزل آلودی گفت:
ــ ما اصراری نداریم.
دفترچه را روی میز گذاشت، کلاهش را برداشت و رفت سرِ جایش نشست. آنتوان هوس کرد که شانه او را بگیرد و از اتاق بیرونش بیندازد. نگاه نفرت آلودش لحظه ای با نگاه آبه وکار تلاقی و همنوایی کرد.
خانم فونتانن روش خود را تغییر داد: با حالتی مبارزطلب سر برداشت و به سوی آقای تیبو که از جایش تکان نخورده بود پیش رفت:
ــ آقا، این ها ربطی به موضوع ندارد. من فقط آمده بودم که از شما بپرسم چه می خواهید بکنید. شوهرم این روزها در پاریس نیست و من به تنهایی باید تصمیم بگیرم... به خصوص می خواستم این را به شما بگویم: به نظر من، صلاح نیست که از پلیس استمداد کنیم...
آقای تیبو که از خشم به پا خاسته بود به تندی گفت:
ــ پلیس؟ ولی، خانم، آیا خیال می کنید که تا این لحظه همه نیروی شهربانی استان ها وارد میدان نشده است؟ همین امروز صبح خودم به مدیر دفتر رئیس کل شهربانی تلفن کردم که کلیه اقدامات لازم در اختفای محض صورت گیرد... به شهرداری مزون لافیت تلگراف زده ام تا مبادا فراری ها به فکر مخفی شدن در منطقه ای باشند که هر دو آن را خوب می شناسند. به ایستگاه های راه آهن، به پاسگاه های مرزی، به بندرهای کشتیرانی اعلام خطر شده است. ولی، خانم، اگر سروصدای قضیه که من سخت از آن احتراز دارم بلند نمی شد، آیا برای تهذیب اخلاق این بخوبریده ها بهتر نبود که آن ها را دست بسته میان دو ژاندارم برگردانند؟ لااقل به آن ها فهمانده می شد که در مملکت فلک زده ما هنوز شبه عدالتی برای احقاق حق پدری وجود دارد.
خانم فونتانن بی آن که جوابی بدهد ادای احترام کرد و به سوی در راه افتاد. آقای تیبو بر احساسات خود غلبه کرد و گفت:
ــ خانم، این را هم بدانید که اگر کوچک ترین خبری از آن ها پیدا کنیم پسر من فورا به شما اطلاع خواهد داد.
خانم فونتانن سری تکان داد و بیرون رفت. آنتوان و به دنبال او آقای تیبو بدرقه اش کردند.
همین که خانم فونتانن از چشم ناپدید شد، آبه بینو زهرخندی زد و گفت:
ــ سگ پروتستان!
آبه وکار نتوانست خودداری کند و از سر شماتت حرکتی کرد.
آقای شال تمجمج کنان گفت:
ــ چی؟ پروتستان؟؟
و چنان که گویی پا روی لخته های خون سن بارتلمی(۱۶) گذاشته باشد عقب عقب رفت.

یادداشت مترجم

روژه مارتن دوگار(۱)، نویسنده معاصر فرانسوی و یکی از بزرگ ترین رمان نویسان جهان، در سال ۱۸۸۱ در شهرکی نزدیک پاریس به دنیا آمد و در سال ۱۹۵۸ چشم از جهان فرو بست. در طی زندگی نسبتا طولانی خود آثار متعددی، از رمان و داستان کوتاه و نمایشنامه و خاطرات، به وجود آورد که مهم ترین آن ها بی شک خانواده تیبو(۲) است. نگارش و انتشار این رمان بزرگ از سال ۱۹۲۰ تا سال ۱۹۴۰ طول کشید و جایزه ادبیات نوبل در سال ۱۹۳۷، پیش از انتشار آخرین مجلّد، به آن تعلق گرفت.
خانواده تیبو مشتمل بر هشت «کتاب» است که زندگی دو خانواده کاتولیک و پروتستان و به خصوص دو برادر را به نام آنتوان و ژاک در اوایل قرن بیستم شرح می دهد. تاریخ حوادث در آغاز مشخص نیست (فقط در کتاب های سوم و چهارم است که می توان به حدس دریافت که ماجرای رمان در حدود سال ۱۹۰۵ شروع شده است)، اما به تدریج وارد وقایع تاریخی می شود و شخصیت های واقعی در آن پدیدار می شوند: اکثر شخصیت هایی که در کتاب هفتم («تابستان ۱۹۱۴») به روی صحنه می آیند شخصیت های واقعی اند و وقایع ــ خاصه وقایع آشکار و نهایی که به جنگ جهانی اول و به انقلابات بزرگ این قرن منجر شد ــ عینا با واقعیت تاریخی تطبیق می کند.
درباره این رمان سخن بسیار گفته اند. عده ای از سخن سنجان آن را از آثار جاوید ادبیات جهانی و حتی بزرگ ترین رمان قرن بیستم می شمارند و عده ای دیگر، خاصه هواخواهان «رمان نو»، به آن بی اعتنایی می کنند و شیوه آن را کهنه می پندارند، در سال های اخیر که پسند روز در رمان نویسی به سوی حذف شخصیت و تحقیر ماجرا و بی اعتنایی به وقایع بیرونی پیش رفته و قهرمان اصلی رمان گویی خودِ رمان نویس یا، به بیان دقیق تر، ذهن رمان نویس شده است، این حقیقت از چشم بسیاری از منتقدان پوشیده مانده که از آغاز پیدایش رمان همواره دو شیوه رمان نویسی وجود داشته است: یکی شیوه کسانی که می خواهند تصویر جهان را به صورتی که هست نقش کنند و دیگری شیوه کسانی که می خواهند جهان درونی خود را، جهان شخصی و منحصربه فردی را که در آن به سر می برند یا با آن در کشمکش اند، در برابر جهان بیرونی قرار دهند. دو تن از نویسندگان روسْ پیشرو و استاد این دو شیوه اند: یکی تالستوی و دیگری داستایفسکی.
روژه مارتن دوگار پیرو راه تالستوی است. در خطابه ای که هنگام گرفتن جایزه نوبل ایراد کرد چنین گفت:

«رمان نویس واقعی کسی است که می خواهد همواره در شناخت انسان پیش تر برود و در هریک از شخصیت هایی که می آفریند زندگی فردی را آشکار کند، یعنی نشان دهد که چگونه هر موجود انسانی نمونه ای است که هرگز تکرار نخواهد شد. به گمان من، اگر اثر رمان نویس بختِ جاودانگی داشته باشد به یمن کمیت و کیفیت زندگی های منحصربه فردی است که توانسته است به صحنه بیاورد. ولی این به تنهایی کافی نیست. رمان نویس باید زندگی کلّی را نیز حس کند، باید اثرش نشان دهنده جهان بینی خاص او باشد. این جا نیز تالستوی استاد همه رمان نویسان است. هریک از آفریده های او همواره بیش وکم در اندیشه هستی و ماوراء هستی است، و شرح زندگانی هرکدام از این موجودات بیش از آن که تحقیقی درباره انسان باشد پرسش اضطراب آمیزی است درباره معنای زندگی.»

این سخنان به تمامی درباره خانواده تیبو نیز صدق می کند.

نظرات کاربران درباره کتاب خانواده تیبو

,خیلی دنبال این کتاب بودم. واقعا از اضافه شدنش خوشحال شدم. از جمله کتاب های که ارزش خواندن دارند.
در 3 هفته پیش توسط
خداقوت. چه خبره ۳۰۰۰۰ تومن؟؟ سه جلد ۹۰ هزار تومن فقط واسه نسخه الکترونیک؟؟
در 2 ماه پیش توسط
این که دقیقا هم قیمت نسخه چاپیه😂 سر کار گذاشتین؟
در 3 ماه پیش توسط
عالیه لطفا جلد های بعدی کتاب رو هم موجود کنید
در 4 ماه پیش توسط
فیدیبوجان، جلدهای بعدی‌اش رو هم قراره بیاری؟ و کی؟
در 4 ماه پیش توسط