
جی دی سلینجر، نویسندهی آمریکایی، در اول ژانویهی ۱۹۱۹ در نیویورک به دنیا آمد و در ۲۷ ژانویهی ۲۰۱۰ در کورنیش، نیوهمپشایر، درگذشت. شهرت او بیش از هر چیز به رمان «ناطور دشت» و داستانهای خانوادهی گلس برمیگردد. چهار کتاب اصلی او، «ناطور دشت»، «نه داستان»، «فرانی و زویی» و «تیرهای سقف را بالا بگذارید، نجاران؛ سیمور: پیشگفتار»، میان سالهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۳ منتشر شدند.
جی دی سلینجر در خانوادهای از طبقهی متوسط رو به بالا در نیویورک بزرگ شد. او خواهری بزرگتر به نام دوریس داشت و دوران کودکیاش را در منهتن گذراند. تحصیلش در مدرسهی مکبرنی موفقیتآمیز نبود و پس از مشکلات درسی، به آکادمی نظامی ولیفورج در پنسیلوانیا فرستاده شد. او در ولیفورج، در فعالیتهای مدرسه مشارکت داشت و سردبیری سالنامهی آن را نیز بر عهده گرفت. نوشتن داستان کوتاه در همین سالها بخشی از زندگیاش شد. در سال ۱۹۳۶ از این مدرسه فارغالتحصیل شد.
پدر سلینجر، سول، در تجارت واردات مواد غذایی فعالیت میکرد. مادرش مریم نام داشت و سلینجر دومین فرزند خانواده بود. زندگی خانوادگی او در نیویورک، با امکانات تحصیل در مدرسههای خصوصی و انتظارهایی دربارهی آیندهی شغلی همراه بود. سلینجر مدتی نیز به اروپا رفت تا با زبان آلمانی و تجارت پدرش آشنا شود. بااینحال، مسیر حرفهای او به نویسندگی رسید. این دوره، یکی از مرحلههای جستوجوی او پیش از جدیترشدن فعالیت ادبیاش بود.
سلینجر پس از ولیفورج، دورههایی را در دانشگاه نیویورک و کالج اورسینوس گذراند، اما تحصیلات دانشگاهیاش را به پایان نرساند. نقطهی مهم این سالها، شرکت در کلاس داستاننویسی ویت برنت در دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۳۹ بود. برنت، نویسنده و سردبیر مجلهی «استوری»، استعداد سلینجر را تشخیص داد. او داستان «جوانها» را برای انتشار پذیرفت و این اثر در شمارهی مارس و آوریل ۱۹۴۰ مجله چاپ شد. انتشار آن، نخستین موفقیت حرفهای سلینجر در داستاننویسی بود؛ نویسندهای که پیش از آن، با پاسخهای منفی مجلهها روبهرو شده بود.
سلینجر در سال ۱۹۴۲ وارد ارتش آمریکا شد و در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. او در عملیات نرماندی حضور داشت و در ششم ژوئن ۱۹۴۴ در ساحل یوتا پیاده شد. نبرد آردن و ورود به یکی از اردوگاههای وابسته به داخائو نیز از تجربههای جنگی او بودند. جنگ فشار روانی سنگینی بر او وارد کرد و پس از آن، برای درمان فرسودگی ناشی از نبرد بستری شد. با وجود این شرایط، نوشتن را ادامه داد. تأثیر جنگ در بعضی داستانهایش، از جمله «تقدیم به ازمه، با عشق و نکبت»، آشکار است. این داستان، دیداری انسانی در زمان جنگ را در کنار آسیب روانی سربازی پس از نبرد قرار میدهد و از همین تقابل، نیروی عاطفی خود را میگیرد.
جی دی سلینجر در دوران حضورش در اروپا، با زنی به نام سیلویا ازدواج کرد. این ازدواج کوتاه بود و به جدایی انجامید. در سال ۱۹۵۵ با کلر داگلاس ازدواج کرد و آنها صاحب دو فرزند، مارگارت و متیو، شدند. ازدواج دوم او نیز در سال ۱۹۶۷ پایان یافت. همسر سالهای پایانی زندگیاش، کالین اونیل بود. متیو سلینجر بعدها در گفتوگویی با ناشر آثار پدرش، از علاقهی او به نوشتن و نیازش به حفظ حریم خصوصی سخن گفت. این روایت، تصویری از زندگی نویسندهای ارائه میدهد که فعالیت ادبی را در مرکز زندگی روزانهاش قرار داده بود.
جی دی سلینجر در سال ۱۹۴۴ در پاریس با ارنست همینگوی ملاقات کرد. آن زمان، سلینجر سربازی جوان بود که تعدادی داستان منتشر کرده بود و همینگوی نویسندهای شناختهشده به شمار میرفت. نامهای از سلینجر به همینگوی در آرشیو کتابخانهی جان اف. کندی نگهداری میشود. این مکاتبه، بخشی از ارتباط ادبی آنها و آشنایی سلینجر با آثار نویسندهی «وداع با اسلحه» را نشان میدهد.
«ناطور دشت» در سال ۱۹۵۱ منتشر شد و تنها رمان بلند سلینجر است. راوی آن، هولدن کالفیلد، نوجوانی شانزدهساله است که پس از اخراج از مدرسه، چند روز را در نیویورک میگذراند. آنچه داستان را پیش میبرد، نگاه او به آدمها و تلاشش برای یافتن ارتباطی قابلاعتماد است. هولدن با لحنی شوخ، معترض و گاهی متناقض حرف میزند. در پس قضاوتهای تندش دربارهی دیگران، احساس تنهایی و اندوه دیده میشود. رمان از خلال همین صدا، دشواری ورود به بزرگسالی و جستوجوی صداقت در روابط را روایت میکند.
«فرانی و زویی» در سال ۱۹۶۱ بهصورت کتاب منتشر شد و دو اثر دربارهی خواهر و برادری از خانوادهی گلس را کنار یکدیگر قرار میدهد. فرانی در جستوجوی خلوص معنوی، با بحرانی درونی روبهرو شده و زویی میکوشد به او کمک کند. گفتوگوهای این دو شخصیت، به پرسشهایی دربارهی خودخواهی، ایمان، شهرت و رابطه با دیگران راه پیدا میکند. فضای خانوادگی کتاب نیز اهمیت دارد؛ خانوادهای بااستعداد و آسیبپذیر که اعضایش، هم یکدیگر را میرنجانند و هم برای فهمیدن و حمایت از هم تلاش میکنند.
این ساندویچ مایونز ندارد مجموعهای از ده داستان کوتاه سلینجر است که بیشترشان پیش از انتشار «ناطور دشت» نوشته شدهاند. داستانها به زندگی نوجوانان و سربازان میپردازند و تجربهی جنگ، تنهایی و دشواری ارتباط با دیگران را روایت میکنند. در بعضی از آنها، هولدن کالفیلد و اعضای خانوادهاش حضور دارند و نشانههای شکلگیری جهان داستانی «ناطور دشت» دیده میشود. در داستان عنوان مجموعه، وینسنت کالفیلد سربازی است که ذهنش درگیر خبر مفقودشدن برادرش هولدن است. سلینجر از خلال گفتوگوها، خاطرهها و برخوردهای روزمره، ترس از فقدان و نیاز شخصیتهایش به درکشدن را نشان میدهد.
کتاب تیرهای سقف را بالا بگذارید، نجاران و سیمور در سال ۱۹۶۳ منتشر شد و شامل دو داستان بلند دربارهی سیمور گلس است. راوی هر دو، بادی گلس، برادر سیمور، است. دو روایت در زمانهای متفاوت میگذرند و تصویری از شخصیت سیمور و حضور او در زندگی خانواده میسازند. در «تیرهای سقف را بالا بگذارید، نجاران»، بادی برای مراسم ازدواج برادرش از خدمت نظامی به خانه بازمیگردد. «سیمور» بیشتر بر تلاش او برای نوشتن دربارهی برادرش و بازسازی خاطرهی او تمرکز دارد. خواندن این کتاب پس از آشنایی با دیگر داستانهای خانوادهی گلس، پیوند شخصیتها را روشنتر میکند.
خانوادهی گلس، بخش مهمی از جهان داستانی سلینجر را تشکیل میدهد. فرزندان این خانواده با استعداد فراوان، حساسیت عاطفی و پرسشهای معنوی شناخته میشوند. سیمور، بادی، فرانی و زویی از اعضای برجستهی آن هستند. سلینجر سرگذشت این خانواده را در یک کتاب واحد روایت نکرد. خواننده در داستانهای مختلف و از زاویههای متفاوت با آنها آشنا میشود. به همین دلیل، خواندن آثار گلس در کنار هم، جزئیاتی را آشکار میکند که در مطالعهی جداگانهی هر داستان ممکن است کمتر دیده شوند.























