کتاب جدایی اثر فریدا مک‌فادن نشر نون

وقتی دیگران سر برسند، چه توضیحی می‌توانم برای جسدهای توی خانه بدهم؟

اگر فقط یک جسد بود، توضیحش راحت‌تر بود. به‌هرحال، آدم‌ها یک عمری دارند و از این حرف‌ها. اما بیش از یک جسد کار را پیچیده‌تر می‌کند. در این مورد تجربه زیادی ندارم، اما عقل سلیم این را می‌گوید. یک نفر ممکن است اتفاقی بمیرد، اما مرگ‌های متعدد... خب، پلیس کم‌کم به یک چیزهایی مثل قتل فکر می‌کند.

تازه، توضیح‌دادن چیزهای دیگر به پلیس سخت‌تر هم هست. مثلاً اینکه پیش از مرگ چه بلایی سر آن جسدها آمده است. به نظرم ابروهای زیادی از تعجب بالا می‌پرد و احتمالاً قضیه به دستبندزدن هم کشیده شود.

حالا که حرفش شد، انگار صدای آن آژیرها هم به شکل وحشتناکی در حال بلندتر‌شدن است. هر لحظه ممکن است سر برسند.

تندبادی بوی تعفن گوشت سوخته را به سوراخ‌های بینی‌ام می‌کوبد. تک‌تک مولکول‌های بدنم فریاد می‌زنند که تا وقت هست، باید پا به فرار بگذارم. پیش از رسیدن پلیس فرصت خیلی کوتاهی دارم. می‌توانم بپرم پشت فرمان ماشینم و فرار کنم. آن همسایه فضولی که در همان وهله اول با پلیس تماس گرفت، احتمالاً می‌تواند جهت کلی فرارم را نشان دهد. اما چیزی بیشتر از این نمی‌تواند بگوید. می‌توانم به جایی بروم که هیچ‌وقت، هرگز پیدایم نکنند. می‌توانم مثل یک روح ناپدید شوم.

اما غیب‌شدن کامل کار سختی است. چون هر جا بروم، تنها نیستم. این کارها را هم که برای خودم نکرده‌ام، همه را به‌خاطر او انجام دادم.