کتاب صوتی پچ پچ اثر اتان کراس

کتاب پچ پچ نوشته ایتان کراس، استاد دانشگاه میشیگان و از پژوهشگران برجسته روان‌شناسی ذهن، اثری است که بر پایه سال‌ها تحقیق علمی درباره گفت‌وگوی درونی انسان نوشته شده. کراس در این کتاب با بهره‌گیری از مطالعات علمی، داستان‌های واقعی، و مثال‌های روزمره، به بررسی این موضوع می‌پردازد که چرا ذهن ما گاهی علیه خودمان کار می‌کند، و چطور می‌توانیم این گفت‌وگوهای درونی را مدیریت و هدایت کنیم.

خلاصه کتاب پچ پچ

این کتاب به بررسی این می‌پردازد که صدای ذهنی ما – همان گفت‌وگوی درونی که همیشه همراه ماست – چگونه می‌تواند به ما کمک کند یا آسیب بزند. ایتان کراس توضیح می‌دهد که گفت‌وگو با خود، اگر به‌درستی هدایت شود، می‌تواند منبع قدرت، خلاقیت و عملکرد بالا باشد. اما در صورت عدم کنترل، تبدیل به منبع اضطراب، نشخوار ذهنی و تصمیمات غلط می‌شود. او با ارائه ابزارهایی ساده ولی علمی، به ما یاد می‌دهد چگونه پچ‌پچ‌های ذهنی‌مان را مهار کنیم.

بخشی از کتاب:

تراژدی به‌سرعت و بدون هشدار در محوطۀ دانشگاه نورتن ایلینوی در یک پنجشنبه در فوریۀ 2008 رخ داد؛ زمانی‌که یک مرد بیست‌وهفت‌ساله با سابقۀ بیماری روانی به نام استیون کازمیرچک درِ یک سالن درس را که کلاس زمین‌شناسی در آن برگزار می‌شد، باز کرد. او مسلح به یک شاتگان و سه تفنگ دستی، روی صحنه‌ای که استاد در آن جا تدریس می‌کرد، رفت. صدونوزده دانشجوی حاضر در کلاس ابتدا با سردرگمی، سپس با ناباوری و درنهایت با وحشت، تماشا کردند که مهمان ناخوانده با شاتگان به‌سوی آن‌ها و سپس به‌سمت استادشان و دوباره به‌سمت آن‌ها شلیک کرد. پس از شلیک بیش از پنجاه گلوله از سلاح‌های مختلف، او با یکی از آن سلاح‌ها به زندگی خود پایان داد. دقایقی بعد، پلیس به صحنۀ دلخراش رسید. بیست‌ویک نفر مجروح و پنج نفر کشته شده بودند؛ به‌غیر از کازمیرچک. دانشگاه و شهر کوچک دکالب که دانشگاه در آن قرار دارد، در شوک و اندوه فرورفتند.

پس از این تراژدی، جامعه مراسم‌ یادبود عمومی برگزار کرد، اما بسیاری از دانشجویان ترجیح دادند احساسات خود را به‌صورت آنلاین ابراز کنند. آن‌ها در فیس‌بوک و سایت‌های یادبود پیام گذاشتند و با استفاده از برنامه‌های پیام‌رسان دربارۀ اتفاقات پیش‌آمده صحبت کردند.

دویست‌وهفتاد کیلومتری جنوب دکالب، در دانشگاه ایلینوی اربانا شمپین، روان‌شناسان، آماندا ویکاری و آر. کریس فرالی، به این تراژدی در شمال ایلینوی به‌عنوان فرصتی دلخراش، اما ارزشمند نگریستند تا پژوهشی را که از قبل در زمینۀ درک بهتر غم و اشتراک‌گذاری احساسی در زمان واقعی آغاز کرده بودند، ادامه دهند.