کتاب درِ ممنوعه اثر فریدا مک‌فادن نشر نون

یک نفر من را زیر نظر دارد.

این را حس می‌کنم. اصلاً معنی نمی‌دهد که انسان بتواند نگاه کسی را از پشت سرش احساس کند... اما الان، دقیقاً همین اتفاق برای من می‌افتد. حسی سوزان و خارش‌‌مانند از پوست سرم شروع می‌شود، آرام به سمت گردنم می‌خزد، و بعد مثل قطره‌هایی سرد، یکی‌یکی ستون فقراتم را طی می‌کند.

من تنها به این نوشیدنی‌فروشی آمده‌ام. دوست دارم تنها باشم، همیشه همین‌طور بوده. بین گزینه‌‌های همراهی و تنهایی، انتخاب همیشگی‌ام تنهایی بوده. حتی وقتی به رستوران می‌روم، حتی وقتی صدای زمزمه‌ دیگران را از دوروبرم می‌شنوم، ترجیح می‌دهم جایی تنها بنشینم.

جلوی من، نوشیدنی موردعلاقه‌ام است: یک اُلد فشند. شب‌هایی که حالِ رفتن مستقیم به خانه را ندارم، همیشه به نوشیدنی‌فروشی کریستوفر می‌آیم؛ محیطی تاریک و بی‌هویت، با بوی دود سیگاری که روی سطح میزها را گرفته. معمولاً هم شلوغ نیست، و پیش‌خدمت‌ها هم چندان زشت نیستند. گاهی در یکی از اتاقک‌ها می‌نشینم، اما امشب روی نیمکت نشسته‌ام، چشم‌هایم به لیوانم دوخته شده و تماشا می‌کنم که چطور تنها یخ توی آن کم‌کم آب می‌شود... درحالی‌که آن حس خارش‌مانند پشت سرم هر لحظه تیزتر می‌شود.

صدای تلویزیون را به‌صورت مبهم می‌شنوم؛ معمولاً یک بازی ورزشی پخش می‌کند، اما امشب یک برنامه مسابقه‌ای روشن است. صورت مجری درحالی‌که سؤالی را از روی کارت جلویش می‌خواند، صفحه را پر می‌کند:

کدام‌یک از دوستانِ شارل دوگل بیشترِ دهه ۱۹۶۰ را به‌عنوان نخست‌وزیر فرانسه گذراند؟

ناگهان می‌چرخم. می‌خواهم مچ آن کسی را که به من خیره شده است، در لحظه بگیرم.

اما شانسی ندارم. آدم‌هایی پشت سرم هستند، اما هیچ‌کدام به سمت من نگاه نمی‌کنند.

حداقل، الان که نه.

احتمالاً خطری در کمین نیست. شاید فقط مردی باشد که می‌خواهد برایم یک نوشیدنی بخرد. شاید کسی باشد که من را از محل کار می‌شناسد.