کتاب صوتی گردش دسته‌جمعی کارکنان کارخانه اثر بریل بینبریج

گردش دسته‌جمعی کارکنان کارخانه در خلال روایتی غریب و درعین‌حال انسانی، از بستر ملال‌انگیز کار روزانه و مناسباتش صحنه نمایشی هم‌زمان کمیک و تراژیک خلق می‌کند و زیروبَم عواطفی آشنا همچون تنهایی، حسادت، شرم و سوءتفاهم را به تصویر می‌کشد. دو زن همکار در کارخانه با پیشینه و شخصیت‌هایی متفاوت در کنار هم زندگی می‌کنند، زندگی‌ای مملو از اشتیاق‌های پنهان و سرخوردگی. در این میان گشت‌وگذاری یک‌روزه با باقی کارکنان فرصتی کوتاه برای فرار از روزمرگی فراهم می‌کند و همین‌جاست که تنش‌ها و احساسات فروخورده کم‌کم آشکار می‌شوند. بریل بینبریج با نگاهی تلخ و درعین‌حال طنزآمیز نشان می‌دهد که چطور ناکامی آدم‌ها در برقراری ارتباط می‌تواند سیر عادی زندگی‌شان را یکباره به مسیری غیره‌منتظره بکشاند.

بخشی از کتاب:

«ماشین نعش‌کش جلوی مجتمعِ آپارتمانی نگه داشت، منتظر بانوی پیر بود. فِرِدا گریه می‌کرد. چند بچه و یک سگ لابه‌لای ردیف درخت‌های عریانِ سیاهی که در پیاده‌رو کاشته بودند می‌دویدند.

بِرِندا گفت: "نمی‌دونم برای چی گریه می‌کنی، تو که نمی‌شناختیش!"

چهار کارگرِ مرد با لباس‌های سیاه، تابوت‌به‌دوش، راه افتادند و از این سر تا آن سرِ پاگرد بالایی رد شدند. پایین، در طبقهٔ اول، ردیفی از سالمندان با لباس‌خواب و پالتو ایستاده بودند در بالکن‌هایشان و آماده بودند تا برای بانوی پیر دست تکان بدهند و با او وداع کنند.

فرِدا گفت: "خوشم می‌آد! خیلی قشنگه!"

با حالتی پرشکوه کنار پنجره ایستاد، گونهٔ نخودی‌رنگش را تکیه داد به شیشه و غم‌زده خیره شد به مجتمع آپارتمانی. مجتمع به کشتی اقیانوس‌پیمایی می‌مانست که در سیمان لنگر انداخته باشد. پشت آنتن‌های تلویزیون، که طناب‌ها و دکل‌هایش بودند، باد ابرهای سفید را در آسمان از این‌سو به آن‌سو می‌برد. خدمهٔ سالخورده همه باهم سردرگریبان آمده بودند روی عرشه و لک‌ولک‌کنان رفته بودند پشت نرده‌ها تا پیاده‌شدنِ آخرین مسافر را تماشا کنند.

فرِدا کیفش کوک بود. قطره اشکی را با نوک انگشت نگه داشت و آن را تا دهانش برد.

همین‌طور که تابوت به‌شکلِ اریب از پله‌ها پایین می‌رفت، گفت: "واقعاً متأثر شدم."»