کتاب رنج‌هامان به ما چه می‌گویند اثر موسسه مدرسه زندگی نشر میلکان

شاید تا مدت‌ها خیلی خوب با مسائل کنار بیاییم. هر روز صبح سر کار حاضر باشیم، شرح دل‌چسبی از زندگی‌مان به دوستان خود ارائه ‌دهیم و سر میز شام لبخند بزنیم. همه‌چیزمان کاملاً سر جایش نیست، ولی راه مناسبی هم وجود ندارد که بدانیم اوضاع برای بقیه چقدر دشوار است، و ما تا چه اندازه حق داریم توقع رضایتمندی و آرامش خاطر داشته باشیم. چه‌بسا به خود بگوییم دست از راحت‌طلبی برداریم و پشتکارمان را دوچندان ‌کنیم تا ازطریق دستاوردهایمان احساس ارزشمندی کنیم. احتمالاً در دلسوزی‌نکردن به حال خود خبره‌ی دنیا هستیم.

ممکن است دهه‌ها سپری شود. اینکه بیشتر ناراحتی‌های حاد روانی تا نیمه‌ی عمر ناشناخته می‌مانند امر عجیبی نیست. ما هیچ‌گاه متوجه نمی‌شویم که در لایه‌های زیرین وجودمان، گرفتار اضطرابی مزمن، لبریز از خودبیزاری و در یک‌قدمی یأس و خشمی ویرانگر هستیم. سرانجام، این وضعیت هم برایمان عادی می‌شود.

سپس روزی، یک اتفاق جرقه‌ی ازهم‌پاشیدگی را می‌زند. شاید بحرانی در محل کار باشد، بداقبالی‌ای در برنامه‌های شغلی‌مان یا خطایی که حین انجام وظیفه‌ای مرتکب شده‌ایم. شاید هم شکستی عاطفی باشد؛ کسی ترکمان ‌کند یا متوجه شویم از شریکی که خیال می‌کردیم تا ابد با او خواهیم ماند احساس رضایت نداریم. از سویی دیگر، به‌طرز مرموزی احساس فرسودگی و ناراحتی می‌کنیم، تا آنجا که دیگر نمی‌توانیم با هیچ‌چیزی مواجه شویم، حتی یک مهمانی خانوادگی یا گفت‌وگویی با یک دوست. یا اینکه گرفتار اضطرابی مهارناشدنی در خصوص چالش‌های روزمره می‌شویم، مانند تعامل با همکارمان یا خریدکردن. احساس فاجعه‌ای شوم و قریب‌‌الوقوع گریبان‌گیرمان شده است؛ و بی‌اختیار هق‌هق می‌کنیم.

ما گرفتار بحرانی روانی شده‌ایم. اگر خوش‌اقبال باشیم، بی‌معطلی دستمان را به‌نشانه‌ی تسلیم بالا می‌بریم. هیچ‌چیز شرم‌آور و غریبی وجود ندارد؛ ما بیمار شده‌ایم، همان‌ طور که عده‌ی بسیاری قبل از ما شده‌اند. نباید با حس شرمساری بیماری خود را وخیم‌تر کنیم. این حکایت انسان شکننده در مواجهه با شرایط زجرآور، اضطراب‌آور و هماره‌بی‌ثبات هستی است. بهبودی از لحظه‌ای آغاز می‌شود که آدمی به عجز خود در کنارآمدن با مسائل اذعان کند.