کتاب همنام اثر آدریان یانگ نشر کتاب مجازی

اولین بار که طعم نوشیدنی را چشیدم، هم‌زمان با اولین باری بود که با مادرم به غواصی رفتم.

همان‌طور که سنگ‌های قیمتی زیر آب در اطرافم زمزمه می‌کردند، پشت‌سرِ شبح تیرۀ‌ مادرم به‌سمت لکۀ‌ نورانی لغزان روی سطح آب شنا می‌کردم.

پاهایم از فرط خستگی می‌سوختند و باوجود سنگینی کمربند غواصی‌ام، به‌سختی پا می‌زدم. اما ایزولدی، با آنکه اولین شیرجه‌ام بود، اصرار کرده بود که کمربند را به کمرم ببندم. درحالی‌که قلبم به‌تندی در سینۀ‌ فشرده و دردناکم می‌تپید، صورتم را در هم کشیدم و زیر آسمان روشن سر از آب بیرون آوردم.

همین که نگاهم متمرکز شد، پدرم را دیدم که روی سکوی پورت‌ساید کشتی لارک ایستاده و با آرنج‌هایی که به نرده‌های عرشه تکیه داده پایین را نگاه می‌کند. پدرم یکی از آن لبخندهای نادرش را بر لب داشت، از همان لبخندهایی که باعث می‌شدند برقی همچون جرقۀ‌ حاصل از سنگ آتش‌زنه در چشمان آبی‌اش بدرخشد.

مادرم مرا از میان آب جلو کشید و بلندم کرد تا پایین‌ترین پلۀ‌ نردبانِ طنابی را بگیرم و من درحالی‌که از سرما می‌لرزیدم از نردبان بالا رفتم. سینت بالای نردبان منتظر بود و تا خودم را از بغل عرشه بالا کشیدم مرا میان بازوانش گرفت، سپس درحالی‌که آب شور از موها و دست‌هایم می‌چکید من را در آغوشش از میان عرشه به‌سمت اتاق سکان‌دار برد.