کتاب بلادونا اثر دلین گریس نشر کتاب مجازی

آن شب با گریۀ یک نوزاد آغاز شد.

سیگنا فارو پیچیده‌شده در قنداقی سرخ، تنها نوزاد حاضر در مهمانی بود که توجه همه را به خود جلب می‌کرد و مادرش به‌خوبی این را می‌دانست.

مادر، نوزادِ دوماههٔ بی‌قرارش را بلند کرد تا مهمانان تحسینش کنند و با عشقی سرشار گفت: «به او نگاه کنید، آیا کامل‌ترین موجودی نیست که در تمام عمرتان دیده‌اید؟» ریما فارو نوزادش را میان جمعیت می‌چرخاند و خود می‌درخشید. سراپایش با جواهرات ظریف و نفیسی که همسر معمارش به او هدیه داده بود، آراسته شده بود. پیراهن ابریشمی آبی سیرش، ژپون بزرگش را پوشانده بود؛ هیچ‌کس در حضور او جرئت خودنمایی نداشت.

خانوادهٔ فارو از ثروتمندترین خاندان‌هایی بودند که همچنان نامشان در محافل شنیده می‌شد و همۀ حاضران در مهمانی تلاش می‌کردند که هرطور شده، حتی به بخش کوچکی از ثروت این خانواده دست یابند؛ بنابراین لبخندهای مصنوعی می‌زدند؛ لبخندهایی که می‌دانستند ریما مشتاق و خواستار آن‌هاست و با عشق و علاقه‌ای ساختگی دربارۀ کودکی که در آغوش داشت، صحبت می‌کردند.

زنی که برای فرار از گرمای تابستان پوستِ عرق‌کرده‌اش را با بادبزن خنک می‌کرد و نگاهش به ریما بود نه به نوزاد، گفت: «چقدر زیباست!»

یک نفر دیگر که کاملاً مشخص بود از بینی کوچک کج و گردن چروک سیگنا چشم‌پوشی کرده، گفت: «نهایتِ کمال!»

مردی که سعی می‌کرد نگاه‌های نافذ و عجیب سیگنا را نادیده بگیرد، گفت: «مطمئنم او هم مثل مادرش خواهد شد و درچشم‌به‌هم‌زدنی دل خواستگارانش را خواهد ربود.» یکی از چشم‌های سیگنا آبی یخی بود و دیگری مثل طلای مذاب می‌درخشید. این چشم‌ها تأثیر زیادی روی مرد گذاشته بودند، اما بااین‌حال تلاش می‌کرد به آن‌ها توجه نکند. نگاه‌های سیگنا برای یک نوزاد، زیادی نافذ و هوشیار به نظر می‌رسیدند.