کتاب مغازه‌ی جادویی اثر جیمز آر. دوتی نشر کتاب مجازی

پوست سر هنگام جدا شدن از جمجمه، صدای خاصی ایجاد می‌کند، صدایی مانند کنده ‌شدن یک تکه‌ی بزرگ ولکرو که از منبع خود جدا می‌شود. این صدا به نوعی بلند، عصبانی و کمی غمگین‌کننده است. در دانشکده‌ی پزشکی، کلاسی برای آموزش اصوات و بوی جراحی مغز به شما وجود ندارد، درصورتی‌که چنین کلاس‌هایی باید باشند. کلاس‌هایی برای آموزش وزوز سنگین مته، وقتی صدای اره‌ی استخوان بلند می‌شود. صدای اره‌ای که سوراخ‌هایی که مته ایجاد کرده را در یک خط مستقیم برش می‌دهد و اتاق عمل را پر از بوی خاک اره‌ی تابستانی می‌کند؛ صدای زیاد و ناخواسته‌ای که هنگام برداشتن جمجمه از سخت‌شامه -کیسه‌ی ضخیمی که مغز را می‌پوشاند و به عنوان آخرین خط دفاعی آن در برابر دنیای بیرون عمل می‌کند- به گوش می‌رسد.

و به عنوان آخرین خط دفاعی آن در برابر دنیای بیرون عمل می‌کند؛ صدای قیچی‌ای که به‌آهستگی سخت‌شامه را شکاف می‌دهد. هنگامی که مغز در معرض دید قرار می‌گیرد، می‌توان مشاهده کرد که ریتم حرکت آن با هر ضربان قلب هماهنگ است و گاهی به نظر می‌رسد صدای ناله‌ی مغز را در اعتراض به برهنگی و آسیب‌پذیری‌اش ـ رازهایی که زیر نورهای خشن اتاق عمل برای همه آشکار می‌شوند ـ می‌توان شنید.

پسربچه در لباس بیمارستان کوچک به نظر می‌رسد و انگار دارد تخت را ـ که منتظر ورود به اتاق عمل است ـ می‌بلعد.

- مامانیم برام دعا کرده. اون برای تو هم دعا می‌کنه.

من صدای نفس و بازدم مادر آن پسربچه را پس از شنیدن این حرف، با صدای بلند می‌شنوم و می‌دانم که سعی می‌کند برای پسرش شجاع و قوی باشد، شاید هم برای خودش، شاید حتی برای من. دستم را لای موهای پسربچه می‌کشم. موهای بلند قهوه‌ای و ظریفی دارد. هنوز بچه به نظر می‌رسد. به من می‌گوید که به‌تازگی روز تولدش بوده است.

-قهرمان، می‌خوای دوباره برات توضیح بدم که امروز قراره چه اتفاقی بیفته یا حاضری؟

خوشش می‌آمد وقتی او را «قهرمان» یا «رفیق» صدا می‌زدم.