کتاب دنی قهرمان اثر رولد دال نشر پندار تابان

پدرم مکانیک خیلی خوبی بود. کسانی که محل زندگی‌شون از کارگاه ما دور بود، ترجیح می‌دادن ماشینشونو برای تعمیر بیارن پیش پدرم. اون عاشق موتور ماشین بود. یک بار به من گفت: «موتور ماشین یه جادوی محضه. فکرشو بکن که بتونی هزاران قطعه‌ی باز رو با حساب و کتاب و از روی نقشه بچینی کنار هم ـ بعد کمی روغن و بنزین بهشون بدی ـ بعد دکمه‌ی استارتو بزنی ـ یک‌مرتبه همه‌ی اون قطعه‌های فلزی جون می‌گیرن ـ سر و صداشون در می‌یاد و غرش می‌کنن. و چرخ‌های ماشین به حرکت درمی‌یان و با سرعتی جانانه، ویژی از جا کنده می‌شن...» منم نتونستم عاشق موتور ماشین نشم. یادتون باشه قبل از این‌که من تاتی تاتی کنم و راه بیفتم، کارگاه محل بازی من بود چون غیر از اونجا پدرم کجا می‌تونست هم به کاراش برسه و هم مواظب من باشه؟ اسباب‌بازی من همین چرخ‌دنده‌ها و فنرها و پیستون‌های روغنی و چرب و چیلی بودند که روی زمین ریخته بود، و راستشو بگم، بازی کردن با اونا خیلی بیشتر از بازی کردن با این اسباب‌بازی‌های آشغال پلاستیکی که بچه‌ها با اونا بازی می‌کنن کیف داشت. بنابراین، من یه جورایی مکانیک به دنیا اومدم. اما حالا که پنج سالم شده بود، باید به موضوع مدرسه رفتن فکر می‌کردیم. داشتیم لنت‌های ترمز چرخ‌های عقب یک ماشین فورد بزرگو جا می‌انداختیم که یک‌مرتبه پدرم گفت: «دنی، یه چیز جالب برات بگم؟ تو حتماً بهترین مکانیک پنج‌ساله‌ی دنیا هستی.» این بهترین تعریفی بود که تا اون موقع از من کرده بود. نمی‌دونید چی کیفی کردم! -بخشی از کتاب-