کتاب صوتی جای خالی و داستان‌های دیگر اثر تکتم توسلی

بخشی از کتاب

اگر به کسی بگویید لب پرتگاه نیاستد چون خطر ناک است این احتمال هست که پایش را عقب بکشد شاید هم اصلا به روی خودش نیاورد که او است و پرتگاهی که ممکن است برایش خطر آفرین باشد.ولی اگر به همان شخص بگویید که پدر و فرزندی را می شناختید که برای تفریح به بالای سخره ای رفته بودند و در حالی که سر خوش از این صعود روی تخت سنگ بزرگی نشسته بودند. سنگی از زیر پای پدر سرید و فرزندش هیچ وقت صحنه مرگ پدر را روی سخره ها از یاد نبرد، احتمال بیشتری دارد که بپذیرد پرتگاه ها ممکن است بیشتر از آن چیزی که فکرش را می کند خطر ناک باشند. این همان معجزه ایست که تنها از روایت برمی آید.تمام تاریخ بشریت، از سیبی که آدم خورد تا سیبی که از درخت افتاد روی سر نیوتن، ازکشتی که نوح ساخت و به سلامت به خشکی نشست تا کشتی عظیم جثه ی تایتانیک که غرق شد، همه معجزات قصه ها و داستان ها هستند.

ما از روزی که نگاه کردیم به آدم ها و خواستیم روایتگر داستان های کوچک زندگی های بزرگ شویم یک معجزه گر بودیم. از روزی که همه کلام ها معنا گرفت و همه رفتارها شد نمونه ای از آنچه در جان تمامی بشر ریخته وقتی داستان آفریده شد حتی پیش از آفرینش بشریت.

ما خود تاریخ هستیم. در هر چه ساخته ایم زندگی می کنیم و از هر چه کاشته ایم می خوریم. و باز می سازیم و کشت می کنیم برای فردای خودمان.

ما روزی آتشی افروختیم و روزی برق را اختراع کردیم.روزی کودکی به دنیا آوردیم و روزهایی کشتارهای قبلیه ای. ما همانیم که کودکی به آب سپرد و همان که کودکی را از آب گرفت. ما خود آن کودکیم. بزرگ شدیم. جهان را دگرگون کردیم. بیستون را شکافتیم و دشنه به سینه فرزند فرو بردیم.ما روزی میان اسبی چوبی و روزهایی سوار بر اسب تاختیم.

ما قرآن به نیزه کردیم و فرقمان شکافت.ما سفر کردیم بر پهنای اقیانوس و سرزمینی تازه یافتیم.ما شهری ساختیم و شهری به آتش کشیدیم و روزی به تماشای شهری سوخته رفتیم.

ما شبی ستاره ها را شمردیم و وقتی میان روزها و شب ها از ماه زمین را پشت انگشتی پنهان کردیم.

همه چیز از آن ما است که ذره ای از تمامیم و تمامی از ذره ها.

اگر روایتی هست و اگر داستانی، ذره ایست از آنچه بر تمامی ما گذشته و داستان ها همه و همه تکرار می شوند چون هیچ چیز تازه ای رخ نداده که از ابتدا داستان نباشد.

داستان های مجوعه پیش رو داستان های من نیست. تکه ایست از آنچه همه ما هرروز دیده ایم. من همان دختر بچه ای بودم که در زیرزمین خانه قایم شده بود یا روی صندلی عقب ماشین خوابش برده بود. یا آن زنی که یک میز آن طرف تر کنار میز شما در کافه ای شلوغ نشسته بود.من روزی سوار اسب شدم و از میان تنگه ای گذشتم.من نوزادی را دیدم که شیری برای خوردن نداشت یا سربازی که آنقدر دیر به خانه برگشت که درخت های حیاط خانه شان به اندازه استخوان هایش خشک شده بودند.

از آن چه دیده ام به مقدار فهم خود داستانی نوشتم که شاید نوشتنش از کسان دیگری هم ساخته بود.اما آنچه می دانم این است که نوشتن کار من است حتی اگر به اندازه فهم من نباشد.چون من اعجاز می دانم.

اولین مجموعه داستان من در سال هشتادو شش به چاپ رسید که اقبال پخش پیدا نکرد. اما از آنجا که بسیاری از آن داستان ها حاصل سال ها شرکت در کارگاه های داستان نویسی استاد جمال میرصادقی بود، حیفم آمد به دنیا نیامده بمیرند که همراهی شان با داستاهای تازه تر و این طرف و آن طرف چاپ شده می شود نمک وجود همه آنچه این سال ها به عنوان داستان، کوتاه کوتاه نوشته ام.

واین که اگر، لطف نوشتن بشود حظ خوانده شدن و نوش شنیده شدن می شود تمامی من.