کتاب بیچارگان به همراه نامه‌های عاشقانه ویکتور هوگو اثر ویکتور هوگو نشر ویکتور هوگو

شاید بتوان گفت نامه‌های عاشقانۀ ویکتورهوگو به ادل فوشه، از زیباترین نامه‌های عاشقانۀ ادبیات فرانسه هستند. آشنایی آن دو از کودکی آغاز شد. خانواده‌هایشان با یکدیگر دوستی داشتند و ویکتور از نوجوانی شیفتۀ آدل شد. مادر ویکتور با این ازدواج مخالف بود و آن دو ناچار شدند چند سال پنهانی به یکدیگر نامه بنویسند. در این نامه‌ها، ما با چهره‌ای روبه‌رو می‌شویم که کمتر از ویکتور هوگو می‌شناسیم؛ نه نویسنده‌ای سیاسی و پرشور، بلکه جوانی حساس، مضطرب و عمیقاً عاشق.

بخش بزرگی از این نامه‌ها بین سال‌های ۱۸۲۰ تا ۱۸۲۲ نوشته شده‌اند؛ یعنی پیش از ازدواجشان. هوگو گاهی روزی دو نامه برای آدل می‌نوشت. او از حسادت، اضطراب دوری و شوق دیدار سخن می‌گفت. حتی زمانی که برای مدت کوتاهی آدل را نمی‌دید، نامه‌هایش حالتی شاعرانه و اندوهگین پیدا می‌کرد. ازدواج آن دو در سال ۱۸۲۲ صورت گرفت و صاحب پنج فرزند شدند. شاید زیباترین ویژگی این نامه‌ها آن باشد که هنوز «ویکتور هوگوی بزرگ» در آنها متولد نشده است. ما جوانی را می‌بینیم که شب‌ها تا صبح بیدار می‌ماند و برای دختری که دوستش دارد می‌نویسد. زبان این نامه‌ها به مراتب لطیف‌تر و شخصی‌تر از رمان‌های اوست.

اگر به ویکتور هوگو علاقه‌مند باشید، خواندن این نامه‌ها کشف چهره‌ای دیگر از اوست؛ چهرۀ مردی که پیش از آنکه نویسندۀ «بینوایان» باشد، عاشقی بی‌قرار بود.