کتاب راز عشق فاتح هند اثر علیرضا حسن‌زاده نشر پندار تابان

انگار اسبش هم دوست نداشت از هند برود. مجبور شد افسارش را بکشد تا اسب راه خود را کج نکند. به‌هرحال دختر کولی اولین صاحب قزل بورق بود و طبیعی بود که دلش نخواهد از دهلی دور شود. نادر فکر نمی‌کرد بتواند از هند دل بکند. تمام این راه را برای رسیدن به او آمده بود و حال بی‌‌او بازمی‌گشت. نادر با خود گفت: «اون واقعاً من رو دوست نداشت؟»

درنگی کرد و به خود جواب داد: «نه این‌طور نیست، وگرنه چرا هربار حتی جونش رو به خطر می‌نداخت و به من کمک می‌کرد؟»

یادش آمد غلجایی‌ها و شاید ازبک‌ها برایش تله گذاشته بودند. آن‌ها می‌ترسیدند که نادرِ نوجوان روزی جنگاوری بزرگ شود و انتقام مرگ پدر و مادرش را از آن‌ها بگیرد. نادر عادت داشت هربار که دلش می‌گرفت و یاد مادر و پدرش می‌افتاد با اسبش قزل بورق به دشت می‌رفت و ساعتی را آنجا به تماشای طبیعت می‌گذراند. غلجایی‌ها و البته شاید ازبک‌‌ها هم زاغ‌سیاه او را چوب زده بودند و تله‌ای برایش گذاشته بودند. نادر بچه‌آهویی را دید که بر روی دشت در تله افتاده است. دلش سوخت و به‌سمتش رفت تا از تله آزادش کند اما ناگهان زیر پایش خالی شد و به درون چاهی سیاه و عمیق افتاد که چهل قدِ آدم بود. دیواره‌ی چاه صاف و گِلی بود و نمی‌شد از آن بالا رفت. نادر سیزده سال بیشتر نداشت و همان یکی‌دو سال قبل بود که مادرش را از دست داده بود. اسبش در اطراف چاه بی‌تابی می‌کرد و شیهه می‌کشید. بچه‌آهو هم با نادر به درون چاه افتاده بود. حدود یک ساعت بعد صدای دختر جوانی را از بالای چاه شنید که با اسبش حرف می‌زد: «قزل بورق تو اینجا چه‌کار می‌کنی؟! پس نادر کو؟»