کتاب دوستی، تجربه‌ی ناب اثر آلن دوباتن نشر پندار تابان

دوروبر ما پر از چیزهایی است که مدام بهمان یادآوری می‌کنند برای زندگی کامل و درست‌وحسابی دوستی عنصری محوری است: مثلاً تبلیغی که گروهی آدم‌ باحال را نشانمان می‌دهد که لب ساحل بساط کباب راه‌ انداخته‌اند و کنار هم کیف می‌کنند؛ یا آدم معروفی که خیلی ازش خوشمان می‌آید در مصاحبه‌ای عنوان می‌کند گروه دوستانش بیش از همه در زندگی‌اش اهمیت دارد، به همین سادگی؛ یا صبح اولین روز هفته یکی از همکاران باصفا می‌گوید چه آخرهفته‌ی محشری را سپری کرده، چون دوستش که از بیست سال پیش باهم رفیق گرمابه و گلستان‌اند، از آن ور آب‌ها آمده و همدیگر را دیده‌اند؛ یا مقاله‌ای بی‌نظیر می‌خوانیم که دوستی‌های تأثیرگذار و خلاق میان هنرمندان را بررسی می‌کند... تمام این‌ها حس شیرین و دل‌فریب صمیمیت و گرما را در وجود ما برمی‌انگیزد. در دنیایی که اغلب مواقع تعارض و خودخواهی در آن حکم‌فرماست، دوستی مایه‌ی تسلایی شگرف و در دسترس همگان است؛ نگاهی بس دل‌فریب و تکان‌دهنده به هدف هستی. و همچنین خیلی اوقات، وقتی توانش را داریم که در آن غور ‌کنیم، سرابی پرپیچ‌وخم است که در آرامشی رنج‌آور به ناکجا می‌بردمان.

اما تجربه‌ی شخصی ما از دوستی فرسنگ‌ها با این ایدئال فاصله دارد، چیزی که مایه‌ی خجالت ماست و پنهانش می‌کنیم. تنهایی بی‌وقفه گریبانمان را می‌گیرد؛ مدام در تکاپوی برقراری رابطه‌ای عمیق هستیم؛ از مهمانی‌ها که به خانه برمی‌گردیم ناخشنود و سردرگمیم. به دیگران می‌گوییم چقدر دوستشان داریم، اما در واقعیت چیزی بیش از پیوندی سست با ایشان احساس نمی‌کنیم. دوستی‌ای که به نظر می‌رسد برای دیگران چیزی بسیار ملموس باشد، انگار که برای ما چندان هم در دسترس نیست. انگار در خلوتمان، فردی بزرگ‌سال با نگاهی عاقل‌اندرسفیه و تحقیرآمیز یقه‌مان را می‌گیرد و سؤال‌پیچمان می‌کند: آدم چگونه باید دوستی واقعی پیدا کند؟ دوست‌ها برای هم چه ‌کار می‌کنند؟ چرا من نمی‌توانم دوستانی پیدا کنم که واقعاً دلم بخواهدشان؟ و شاید هم نیمه‌های شب به خود بیاییم و ببینیم در گرداب این پرسش وجودیِ تلخ گرفتار شده‌ایم: آیا من واقعاً هیچ دوست حقیقی‌ای دارم؟