کتاب دختر مهتاب اثر سو لین تن نشر کتاب مجازی

افسانه‌های بسیاری دربارۀ مادرم وجود دارد. در بعضی از آن‌ها او به شوهر فانی خود خیانت می‌کند و اکسیر جاودانگی را می‌دزدد تا تبدیل به الهه شود. در برخی دیگر، مادرم قربانی بی‌گناهی است که برای نجات اکسیر از چنگ دزدان ناچار به قورت‌دادن آن می‌شود. مهم نیست کدام‌یک از این افسانه‌ها را باور کنید، مهم این است که چانگ‌ئو، مادرم، نامیرا شد و حالا من هم نامیرا هستم.

من سکوت و سکون خانه‌ام را خوب به یاد می‌آورم. در خانه‌مان بر روی ماه فقط من بودم، مادرم بود و خدمتکاری وفادار به نام پینگ‌ئو. سراسر قصر ما از سنگ سپید درخشان ساخته شده بود، ستون‌هایی از جنس پوستۀ صدف داشت و سقفی با گوشه‌های زاویه‌دار که از نقرۀ خالص ساخته شده بودند. اتاق‌های بزرگش را با وسایلی از جنس چوب درخت دارچین آراسته بودند و عطر تندوتیزشان فضا را پر کرده بود. دورتادور قصر را جنگلی از درختان همیشه‌سبزِ اسمانتوس فراگرفته بود که گل‌های سپیدشان با درخششی خیالی از میان شاخ‌وبرگشان پیدا بود. هیچ‌چیز، نه پرنده‌ها، نه باد، و نه حتی دستان من نمی‌توانستند گل‌ها را از شاخه‌‌ها جدا کنند. آن‌ها همان‌طور به شاخه‌ها چسبیده بودند که ستاره‌ها به آسمان چسبیده‌اند.

مادرم نرم‌خو و مهربان بود، ولی گاهی هم کمی سرد و ساکت به‌نظر می‌رسید، گویی اندوه بزرگی بر قلبش سنگینی می‌کرد. هر شب پس از افروختن فانوس‌هایی که ماه را روشن می‌کردند، روی ایوان قصر می‌ایستاد و به جهان فانیان در آن پایین نگاه می‌کرد. گاهی‌اوقات که پیش از سپیده‌دم از خواب بیدار می‌شدم، مادرم را می‌دیدم که هنوز روی ایوان ایستاده و نقش خاطره بر صورتش طرحی درانداخته است. من که نمی‌توانستم اندوهش را ببینم، می‌رفتم و بازوهایم را دورش حلقه می‌کردم و سرم در گودی کمرش آرام می‌گرفت. مادرم صورتش را در هم می‌کشید، انگار یک‌دفعه خوابش آشفته شده باشد، بعد موهایم را نوازش می‌کرد و مرا به اتاقم برمی‌گرداند. سکوتش نگرانم می‌کرد، می‌ترسیدم آزرده‌اش کرده باشم، هرچند به‌ندرت عصبانی می‌شد. عاقبت پینگ‌ئو بود که برایم توضیح داد مادرم نمی‌خواهد کسی در این اوقات مزاحمش شود.

پرسیدم: «چرا؟»

پینگ‌ئو گفت: «مادرت فقدان بزرگی رو تجربه کرده.» سپس دستش را بلند کرد تا جلوی پرسش بعدی‌ام را بگیرد. «نمی‌تونم بیشتر از این چیزی بگم.»

تصور اندوه مادرم مرا هم اندوهگین کرد. «مادرم سال‌هاست که همین‌طوره، یعنی ممکنه یه روز حالش خوب ‌شه؟»