کتاب اعترافات من اثر لئو تولستوی نشر انتشارات ۳۶۰ درجه

اگر از من بپرسید:

۱. آیا افرادی که از نظر ذهنی پیشرفته نیستند باید به دنبال بیانی در کلمات برای حقایق زندگی درونی باشند که به‌وسیله‌ی آن‌ها درک می‌شود؟

۲. آیا ارزش دارد فرد در زندگی درونی برای آگاهی کامل تلاش کند؟

۳. در لحظات مبارزه و تزلزل به چه چیزی هدایت شویم تا بدانیم واقعا این وجدان ماست که در درون ما سخن می‌گوید یا تاملی که با ضعف همراه است؟ (سوال سوم را برای یک توضیح مختصر از زبان خودم بیان کردم، بدون اینکه معنی آن تغییر کند. البته امیدوارم!)

این سه سوال به نظر من در یک چیز خلاصه می‌شوند: آگاهی کامل. چون اگر آگاهی کامل از زندگی درونی ایجاد نشود؛ بیان حقایق با کلمات نیز برای ما غیرضروری و غیرممکن خواهد بود. ما این توضیح را درک کرده‌ایم و در لحظه‌های تزلزل چیزی برای هدایت نخواهیم داشت تا بدانیم آیا وجدان ماست یا انعکاس دروغینی که در درون ما صحبت می‌کند. اما اگر لازم است برای رسیدن به بزرگ‌ترین آگاهی در دسترس عقل بشری تلاش کنیم (این دلیل هرچه باشد)؛ لازم است حقایقی که درک کرده‌ایم؛ با کلمات بیان کنیم و این حقایق بیان‌شده هستند که به آگاهی کامل منتقل شده‌اند و در لحظه‌های مبارزه و تزلزل باید از آنها راهنمایی بخواهیم. به همین دلیل من به سوال اساسی شما جواب مثبت می‌دهم؛ یعنی اینکه هر انسانی برای تحقق سرنوشت خود بر روی زمین و برای رسیدن به خیر واقعی (این دو چیز باهم هستند) باید تمام نیروهای ذهن خود را تحت فشار قرار دهد. چون هدف این است مبانی دینی‌ای که با آن زندگی می‌کند؛ یعنی معنای زندگی‌اش را برای خود روشن کند.

-از متن کتاب-