کتاب یک سفر درمانی اثر آلن دوباتن نشر خوب

شاید تا مدت‌ها بتوانیم خودمان را به‌خوبی با همه‌چیز وفق بدهیم. هر روز صبح سر کارمان حاضر شویم، دربارۀ حال‌وروزمان با دوستانمان گپ بزنیم و وقت شام لبخندی کنج لب بنشانیم. هرچند خودمان زندگی کاملاً متعادل و متوازنی نداریم، فهم این مسئله ساده نیست که شرایط چقدر می‌‌تواند برای برخی افراد دشوار باشد و تا کجا حق داریم از دیگران انتظار رضایت و آرامش‌خاطر داشته باشیم. شاید به خودمان بگوییم بهتر است دست از سهل‌‌انگاری برداریم و دوچندان تلاش کنیم تا کامیاب شویم و احساس کنیم ارزشمندیم. همهٔ ما خوب بلدیم چه کنیم که به حال خودمان تأسف نخوریم.

چه‌بسا دهه‌‌ها از عمر کسی بگذرد، ولی وخیم‌ترین بحران‌های روانی‌اش را تشخیص ندهد؛ تعجبی ندارد. با نگاهی عمیق‌‌تر به مسئله معلوم می‌شود دچار اضطراب مزمن‌ایم، چقدر از خودمان متنفریم و چیزی نمانده که رنج و نومیدی بر سرمان آوار شود. این احساسات همه طبیعی‌اند.

تا اینکه روزی سرانجام تلنگری باعث فروپاشی می‌‌شود. شاید این تلنگر با بحران شغلی، بدشانسی در برنامه‌‌های کاری یا اشتباهی که حین انجام کاری مرتکب شده‌‌ایم، از راه برسد. همچنین است اگر متحمل شکست عاطفی شویم؛ همسرمان ترکمان کند یا متوجه شویم از کسی که تصور می‌‌کردیم باقی عمرمان را با هم سپری خواهیم کرد، شدیداً ناراضی هستیم. از طرفی، آن‌قدر خسته و غمگین‌ایم که هیچ کاری از دستمان برنمی‌آید، حتی صرف یک وعده غذا به‌‌همراه خانواده‌‌ یا گفت‌وگو با یک دوست. یا در مواجهه با چالش‌‌های روزمره، همچون گفت‌وگو با همکاران یا رفتن به فروشگاه دچار اضطرابی غیرقابل‌‌‌کنترل می‌‌شویم. احساس‌ می‌کنیم ویرانی در راه است و فاجعه‌‌ای قریب‌‌الوقوع را به‌‌انتظار می‌‌نشینیم. بی‌‌اختیار گریه می‌‌کنیم.

این بی‌شک بحران روانی است.

آینده آبستن حوادثی است...