کتاب بی من مرو اثر اعظم نادری نشر انتشارات روزنه

اکنون تو برای خواندن قصه‌ی شمس و مولانا آن خویشتنِ مشترک را پیش بیاور البته اگر دوست داری سهم‌ات را از این قصه برگیری ولی اگر دوست داری این قصه، تو را سرگرم کند این کتاب را ببند. شمس و مولانای این کتاب نه به سمت افسانه و اسطوره می‌روند و نه به سمت فرشته و قدّیس. شمس و مولانای این کتاب، مثل من و تو در درجه‌ی اول، یک انسان‌اند با تمام غرایز، عواطف، باورها و آرزوها. آن‌ها نیز "من" دارند. اصلا این "من"، پایه‌ی هستی است؛ منی که همه چیز را برای خودش می‌خواهد. تلخ است اما حقیقت است که منِ آدمی با هیچ غیری کنار نمی‌آید. باور کن تمام قصه‌های معرفت، بخشش و عشق، همه برای بالا بردن این من، ساخته‌شده‌اند. آدمی حتی در جایگاه مادر، فرزند را برای خود می‌پروراند. چه بسیار مردها که چه بسیار زن‌ها را برای خود خواسته‌اند و برعکس. کسی برای اعتلای کسی عاشق نمی‌شود. آدمی به خود عشق می‌ورزد و دوست دارد که دروغ بگوید و شعر ببافد. جالب است که هر چه این شعر بیشتر از دروغ، پر باشد شعر بهتری است!