کتاب زیست زبان آلود اثر سیدعلیرضا حیدری‌امغان نشر شمشاد

این جستار، تأملاتی است در باب زبان و بدن و تجربه و ادراک و سپس معرفت حاصل از آنها که موجب و موجد تصمیم و عمل است.

نقطۀ شروع این تاملات به سال‌های دور برمی‌گردد. وقتی که با تئاتر ملاقات کردم و برای همیشه با او ماندم. تئاتر تنها هنری است که ابزارش انسان است، انسان با تمامی وجوهش؛ و لاجرم چه هنگام نوشتن چه هنگام کارگردانی و چه هنگام بازیگری بر روی صحنه، تو با تمام وجوه هستی انسان درگیر می‌شوی. خاک صحنه همان اکسیر معرفت است. از طرفی به‌عنوان روان‌شناس بالینی تمام لحظاتی که به‌عنوان بالینگر با مراجعینم همسفر شدم، در تمام آن سفرها از مراجعینم بسیار آموختم. آن‌ها دروازه‌های جهانشان را برمن گشودند و من را به جهانشان پذیرفتند؛ به‌عنوان یک همراز، به‌عنوان یک همراه. آنان با این دعوت صمیمانۀ انسانی و با احترام و اعتمادشان به من قدرتی عطا کردند که بتوانم قدم‌به‌قدم همسفرشان باشم. روان‌شناسی هم در حقیقت، فرزند فلسفه و روزنی به معرفت هستی انسان است.

آنچنان که می‌دانم و می‌دانید، در انواعی از روش‌های پژوهش علمی استانده، برای بررسی عملکرد یک یا چند متغیر تحت بررسی، سایر متغیرهای همایند و هم‌زمان را ثابت فرض می‌کنند تا متغیر یا متغیرهای تحت بررسی، عریان‌تر و شفاف‌تر عملکرد خود را به پژوهشگر بنمایانند.

در این پژوهش هم که از دسته پژوهش‌های بنیادین یا نظری محسوب می‌شود، صحنه از حضور سایر مؤثرین در وجود، خالی شده است و در میانه فقط زبان مانده است و بدن. یک اجرا با دو بازیگر، و ما که به تماشا نشسته‌ایم.