کتاب سیماب و کیمیای جان اثر رضا جولایی نشر چشمه

داس کبود ماه، نیمه‌شبی آرام و مردی خواب‌رمیده، دشت سیمابی خاموش. از سردابه‌ی کهنه‌ی خوابی، آرام‌آرام بالا می‌آیم. همچنان دست بر قبضه‌ی شمشیر دارم. می‌لرزم، همچون ستاره‌ای چهل‌تکه که در ورای چشمانم می‌لرزد. من بیدارم. مهراس؛ کابوسی دیگر بود. آیا این خواب‌های تیره خبر از آن واقعه‌ی مشئوم دارند؟ در سردابه‌ای نیمه‌تاریک بودم: شعله‌های لرزان آتش، خونی که بر دیوارها می‌پاشید. صدای زنجیر و چنگال‌های نوک‌تیز آهنی که بر هم ساییده می‌شد و تن‌ها را می‌درید. جیغ تیز و بُرنده‌ی زنان. مردی شولاپوش که در تاریکی ایستاده بود و با عتاب به من می‌نگریست. نیرومند و تاریک و هراسناک…

مهره‌ی سیماب غمگین بر من می‌نگرد. با او سخن بگویم؟ نسیمی خنک می‌وزد. دوباره پاییزی دیگر. برگ‌های زرد و سبز و سرخ، رنگ‌باخته در ظلمات. اکنون، در آستانه‌ی پنجاه‌سالگی، بندبند تنم گذشت زمان را احساس می‌کند. بنگر اکنون، دوباره گذر از فصلی دیگر. فصل رنگارنگ بادها و برگ‌ها.