کتاب مستأجر اثر فریدا مک‌فادن نشر خلوت

شش ماه پیش، درست همین‌جا (طبقه‌ی بیست‌وپنجم برج بلند دفتر مرکزی شرکت بازاریابی "کوبل اَند روی" در منهتن، جایی که من کار می‌کنم) مردی ایستاده بود که قصد داشت خودش را به پایین پرت کند.

خوشبختانه (یا شاید هم متأسفانه) پنجره فقط حدود هفت، هشت سانت به صورت مایل باز می‌شود، که برای عبور یک مرد بالغ کافی نیست. او تلاش کرد با فشار بیشتر پنجره را باز کند تا بتواند از آن شکاف بیرون برود، اما موفق نشد. پیش از آنکه بیست‌وپنج طبقه سقوط کند و جانش را از دست بدهد، نیروهای امنیتی او را گرفتند. حالا هم در یک مرکز توان‌بخشی در شمال نیویورک بستری است؛ احتمالاً همان‌جا گل می‌چیند، آواز می‌خواند، شوک‌درمانی می‌گیرد یا هر کار عجیب دیگری که در این‌جور مراکز انجام می‌شود.

و حالا من جای او را گرفته‌ام.

از همان روز اولی که وارد این شرکت شدم، آرزوی داشتن این شغل را داشتم. جایگاه فوق‌العاده‌ای است. بعد از آنکه کویگلی آن شیرجه‌ی معکوس را امتحان کرد، همه برای تصاحب این سمت رقابت می‌کردند؛ و حالا، مال من شده.

و دفتر جدیدم؟ بی‌نظیر است! صندلی چرمی پشت میزم چنان قالب ستون فقراتم است که انگار ویژه‌ی من طراحی شده؛ قیمتش هم از قیمت اولین خودرویی که خریدم بیشتر است. کاناپه‌ی چرمی قهوه‌ای اتاق با قفسه‌ی کتابی از چوب گردوی پِرویی سِت شده که این قفسه دقیقاً هم رنگ میز وسط اتاق است؛ انگار همگی از چوب یک درخت ساخته شده‌اند.

اما بهترین بخش این دفتر، عنوان روی میز است که با حروف طلایی روی آن نوشته شده:

«بلیک پورتر، معاون رئیس.»