کتاب اگر شرور بودیم اثر ام. ال. ریو نشر خلوت

اولش حرفی نمی زنم. از عقیده اش خوشم می آید ولی به او اعتماد ندارم. به بلوک های سیمانی بدریخت اطراف نگاهی می اندازم، به دوربین های فیلمبرداری سیاه کوچکی که از هر گوشه و کنار اتاق به پایین نگاه می کنند، به نگهبان با آن فک پایین برجسته اش. چشمانم را می بندم، دم عمیقی می گیرم و طراوت بهاری ایلینوی را تصور می کنم، اینکه بعد از نفس کشیدن در هوای مانده ی زندان برای یک سوم از عمرم، قدم گذاشتن به بیرون از اینجا چه حسی خواهد داشت.

با بیرون دادن بازدمم، چشمانم را باز میکنم و کولبورن با دقت مرا تماشا می کند.

می گویم: نمیدونم. من بالاخره یه جوری از اینجا میرم بیرون. نمی خوام ریسک کنم و دوباره برگردم تو این چهاردیواری. به نظر می آد بهتره پا رو دم شیر نذارم.

-از متن کتاب-