کتاب فاوستوس اثر دیوید ممت نشر دیدآور

درها که زمانی راه به خانه‌ی فاوستوس می‌گشودند، اکنون گشوده می‌شوند. آن سویِ صحنه، ویرانه‌ای خاکسترین گسترده است.

فاوستوس گام بر صحنه می‌نهد. چشم در چشم تباهی. گویی ردِّ طلبِ معنایی از آن. از دور صدای زنگی شنیده می‌شود ـ زنگی که نمی‌دانیم از کدام کلیساست، یا کدام گورستان. در میان ویرانه‌ها، پیرمردی آرام قدم می‌زند. فاوستوس رو برمی‌گرداند و با شگفتی می‌بیند که او، دوست دیرینه‌اش فابین است، اما فرسوده، خمیده، و چهره‌اش چون نقشه‌ی زمان، پُرچین.

فاوستوس: کجاییم ما؟ این‌جا کجاست؟

دوست: بارها شنیده‌ام که این‌جا... دوزخ است.

فاوستوس: به‌راستی؟

دوست: آن‌قدر پیر شده‌ام که دروغ‌گفتن نه لذّتی دارد، نه سودی.

فاوستوس: پیر شده‌ای؟

دوست: چنان‌که می‌بینی.

فاوستوس: اما ما هم‌سال بودیم.

دوست: اگر چنین می‌گویی، بگو باشد.

فاوستوس: مرا نمی‌شناسی؟

دوست: صدای غریبه نیست. اما شاید تنها خوشایند است ـ نه آشنا.

فاوستوس: به من بنگر... رو برگردان و نگاهم کن.

-از متن کتاب-