کتاب قیام آواز اثر سامانتا شنن نشر انتشارات کتابسرای تندیس

خیلی‌ها جنگ را بازی خوانده‌اند و دلیلِ خوبی هم دارند. هر دو شامل بر حریف است. هر دو شامل بر جبهه است. در هر دو خطرِ باخت در کار است.

فقط یک تفاوت دارند.

تمامِ بازی‌ها قمارند. وقتی بازی را شروع می‌کنی اصلاً از قطعیت خوشت نمی‌آید. اگر ضمانت بدهند که پیروز می‌شوی، اصلاً بازی‌ای در کار نیست.

بااین‌همه، در جنگ ما تمنّای قطعیت داریم. هیچ ابلهی پا به میدانِ جنگ نمی‌گذارد مگر آن‌که بی هیچ شک و شبهه‌ای مطمئن بشود که ممکن است پیروز شود، که حتماً پیروز می‌شود؛ یا دست‌کم احتمالِ شکست چنان کم است که به بهای تمامِ حرکات و خطرات می‌ارزد. کسی به خاطرِ هیجان به جنگ نمی‌رود؛ بلکه به خاطرِ کسبِ چیزی می‌جنگند.

سؤال این‌جاست که آیا هیچ ماحَصَلی، هیچ نتیجه‌ای، ممکن است روشِ بازی‌ات را توجیه کند یا نه.

۲۷ نوامبر ۲۰۵۹

قلبِ مالیِ لندن آتش گرفته بود. در خیابانِ چیپساید، دیدیوُن وایت، شاعرِ فروجهان و رقیبِ سرسختِ جکسن هال، بر روی بقایای کلیسایی متروک می‌نالید و می‌گریست. کلیسا زمانی از مناظرِ همیشگی و مشهورِ پایتخت به حساب می‌آمد و حالا توده‌ای قلوه‌سنگ و نُخاله‌ی نیم‌سوخته بود که دود می‌کرد.

دیدیون با آن کلاه‌گیسِ پودرزده و کُتِ فراک حتا با معیارهای لندنِ قلمه هم کسی بود که به چشم می‌آمد، اما ذهنِ همه، چنان درگیرِ وقایعِ اطراف بود که متوجهِ مردی دیوانه در این بین نمی‌شد؛ همه به‌جز آن دسته از ما که وقتی ما را فراخوانده بود آمده بودیم. نقاب‌زده و شنل‌انداخته، سرِ کوچه ایستاده بودیم و به بقایای کلیسای سَنت ماری‌له‌بوُ خیره نگاه می‌کردیم. طبقِ گزارشِ روشن‌بین‌های محل، تقریباً نیمه‌شب انفجاری رخ داده بود و پی‌های کلیسا را نابود کرده بود. حالا چند تا از ساختمان‌های اطراف هم دچارِ حریق شده بودند و در سرتاسرِ خیابان دیوارنوشته‌ای یکسان به چشم می‌خورد.

درود بر روح‌بندِ سفید

نَساسالارِ حقیقیِ لندن

یک گُلِ زردِ آتشی هم کنارش کشیده بودند. نسترن. به زبانِ گُل‌ها معنایش تسخیر بود یا قدرت.