کتاب صوتی ما که با خدا کشتی می‌گیریم اثر جردن پیترسون

بخشی از کتاب

چه چیزی واقعی‌تر از «واقعیت‌ها»ست؟ نخست باید پرسید کدام واقعیت. ما جهان را تنها از خلال داستان‌ها درک می‌کنیم؛ روایت‌هایی که ساختار ادراک و سلسله‌مراتب ارزش را فراهم می‌آورند. داستان‌ها پیش‌شرط ادراک‌اند، زیرا حتی دریافت مستقیم از واقعیت نیز بر وجود آن‌ها تکیه دارد. جهان را همواره از خلال روایتی می‌بینیم که در زبان یا درام آشکار می‌شود.

زبان انسانی شبکه‌ای از معنا دارد که در آن واژه‌ها و مفاهیم در نسبت آماری با یکدیگر قرار می‌گیرند. همان‌گونه که ترکیب برخی حروف واژه‌ای محتمل می‌سازد، مفاهیم نیز در کنار یکدیگر شبکه‌های هم‌معنایی و تقابل می‌سازند. این شبکه درهم‌تنیده چشم‌انداز معناست و نه‌تنها در زبان بلکه در تصویر و رفتار نیز وجود دارد. به همین دلیل شخصیت‌هایی چون اژدها، جادوگر، پدر یا شرور، در فرهنگ‌ها با مجموعه‌ای از تداعی‌های زبانی و تصویری زنده می‌شوند. نماد نیز جایگزین ساده چیزی نیست، بلکه مجموعه‌ای از معانی و تصاویر همراه را آگاهانه می‌سازد.

این شبکه معنا دارای مرکز است، مفهومی همچون «حیوان» برای جانوران. مرکز هر شبکه، روح زنده آن مجموعه است؛ نه صرفاً رابطه‌ای آماری بلکه نیرویی در تخیل جمعی که همچون شخصیت عمل می‌کند. از این رو انجیل ملکوت خدا را به «دانه خردل» یا کلام به «بذر» تشبیه می‌کند: چیزی کوچک اما زنده که می‌تواند در جان انسان‌ها ریشه بدواند یا در برابر آن طرد شود. بذرهای نیک یا شر در دل انسان رشد می‌کنند و نتیجه متفاوتی می‌آفرینند.