کتاب صوتی داستان‌های بلکین اثر الکساندر پوشکین

داستان‌های بلکین شامل پنج داستان با عناوین شلیک، بوران، تابوت ساز، متصدی چاپارخانه و دوشیزه خانم روستایی است. این آثار درام‌های اجتماعی و واقعیاتی از زندگی روزمره را با زبانی ساده و دلنشین به تصویر می‌کشند. پوشکین در این مجموعه با تمرکز بر داستان‌های کوتاه و نه رمان‌های بلند، تجربه‌ای جدید در ادبیات روسیه به ارمغان آورد.

 ژانر این کتاب را می‌توان در دستهٔ درام و اجتماعی قرار داد، چرا که به مسائل و مشکلات روزمره مردم عادی پرداخته است. داستان‌های بلکین به دلیل سادگی در روایت و تحلیل ظریف شخصیت‌ها یکی از آثار برجستهٔ پوشکین محسوب می‌شود. هرچند این کتاب به طور خاص در رتبه‌بندی فروش‌های بزرگ جهانی همچون نیویورک تایمز یا آمازون قرار نگرفته، اما همچنان از آثار ماندگار ادبیات کلاسیک روسیه و جهان است.

بخشی از کتاب:

«روستای ایوان پترویچ برِستف در یکی از استان‌های دورافتادهٔ کشور ما بود. او، در دوران جوانی، در گارد سلطنتی خدمت می‌کرد، در اوایل سال ۱۷۹۷ از خدمت کناره گرفت و به روستای خود عزیمت کرد؛ از آن زمان دیگر از این روستا خارج نشد. در همین روستا نیز با زنی اصیل اما فقیر ازدواج کرد و همسرش‌ـ‌ـ‌ـ‌زمانی که او برای شکار به نواحی دوردست رفته بود، ‌سر زا رفت. البته رسیدگی به امور ملک‌ و املاکش چندی بعد موجب تسلایش شد، خانه‌ای با طرحی از خودش ساخت، کارخانهٔ ماهوت‌بافی تأسیس کرد، درآمدش را به سه برابر رساند و از همین روی خود را باهوش‌ترین فرد سراسر آن نواحی می‌پنداشت و همسایه‌ها نیز که با کل خانواده و سگ‌هایشان به مهمانی‌اش می‌رفتند هرگز به خود جرئت نمی‌دادند با او مخالفتی بکنند. ایوان پترویچ در روزهای کاری هفته بالاپوش مخملی به تن می‌کرد و در روزهای تعطیل کتی می‌پوشید که با پارچهٔ محلی دوخته شده بود، حساب‌وکتاب مخارج دست خودش بود و هیچ‌چیز جز روزنامهٔ سِنا نمی‌خواند.

درمجموع همه از کوچک تا بزرگ دوستش می‌داشتند، هرچند او را فرد مغروری می‌دانستند. تنها کسی که با او رابطهٔ خوبی نداشت نزدیک‌ترین همسایه‌اش بود که گریگوری ایوانویچ مورامسکی نام داشت. این شخص یک اصیل‌زادهٔ تمام‌عیار روس بود. پس از آنکه در مسکو بخش اعظم اموالش را با ولخرجی از دست داد و همسرش نیز درگذشت، به آخرین زمینی که برایش مانده بود نقل‌مکان کرد. در اینجا نیز او به لودگی‌هایش ادامه می‌داد، اما این‌بار کاروبارش شکل دیگری به خود گرفته بود. باغی انگلیسی برای خودش بنا کرد و باقی دارایی‌اش را خرجِ باغش کرد. مهترانش لباس سوارکاران حرفه‌ای انگلیسی را به تن داشتند و خانمی که از دخترش پرستاری می‌کرد زنی انگلیسی بود. در کشاورزی نیز از روش‌های انگلیسی پیروی می‌کرد، اما به‌قول معروف «گندم روسی به شیوهٔ بیگانه جوانه نمی‌زد». مخارجش در روستا خیلی کاهش یافته بود، اما به درآمدش افزوده نمی‌شد، چراکه در روستا نیز راه‌هایی پیدا می‌کرد که خودش را در قرض بیندازد. بااین‌حال، همه او را فردی باهوش می‌دانستند، آخر بین ملاکان آن نواحی اولین کسی بود که دارایی‌اش را در شورای متولیان سرمایه‌گذاری کرد، معامله‌ای که در آن زمان فوق‌العاده پیچیده و جسورانه به نظر می‌رسید. در میان کسانی که او را نکوهش می‌کردند، برستف لحنش از همه تندوتیزتر بود.»