کتاب صوتی بدون ترس سخنرانی کنید اثر مایک آکر

بخشی از کتاب

تو کیستی؟ چه چیزی تو را تو می‌کند؟ این استراتژی درباره کشف هویت در سخنرانی است: خودت باش. ویژگی‌های ظاهری و رفتاری‌ات، مانند قد، لحن صدا، سرعت صحبت، یا انرژی‌ات، بخشی از پیام توست. کمدین‌ها نمونه‌ای عالی‌اند: رابین ویلیامز با تقلید صدا و حرکات، تینا فی با به اشتراک گذاشتن حس ناجور بودن، یا کریس راک با صدای پرشور و لبخند گیرا، پیامشان را منتقل می‌کنند. آنها محتوای خود را با هویتشان ترکیب می‌کنند.

سعی در شبیه دیگران بودن، ترس و ناامنی را افزایش می‌دهد. سخنرانی به خودی خود دشوار است؛ تظاهر به دیگری بودن، بار عاطفی را سنگین‌تر می‌کند. محتوای سخنرانی‌ات مانند وزنه‌ای ۱۰پوندی است. اگر آن را نزدیک سینه‌ات نگه داری، سبک‌تر می‌شود. شناخت عمیق محتوا و هویتت، اضطراب را کاهش می‌دهد. هویت تو نیز وزنه‌ای دیگر است. تقلید از دیگری، مانند دور نگه داشتن این وزنه، خسته‌کننده و اضطراب‌آور است.

من در ۲۶سالگی، به‌عنوان کشیش کلیسایی کوچک، سعی کردم شبیه سخنرانان معروف باشم: ریک وارن، مارک دریسکول، یا تی‌دی جیکز. هر هفته هویتی جدید می‌گرفتم و مخاطبانم صبورانه تحمل کردند. تا اینکه ویدیویی از اِد یانگ دیدم که می‌گفت: «خودت باش.» این پیام مرا آزاد کرد. وقتی خودم شدم، بار سخنرانی سبک‌تر شد.

سخنرانان اغلب در صحنه تغییر می‌کنند: شاد به جدی، پرانرژی به ربات‌مانند. این دگرگونی، طنز و جذابیت طبیعی را از بین می‌برد. تو از آنچه فکر می‌کنی طنزآمیزتری. با دوستانت می‌خندی، شوخی می‌کنی. برای بازگرداندن طنز، خودت را بیش از حد جدی نگیر. کمدی لازم نیست، اما خنده مخاطب را آرام و تو را مطمئن می‌کند. طنز خودت را پیدا کن، نه تقلید از دیگران.

خودت را بهبود بده، اما خودت بمان.