کتاب چگونه رابطه‌های مان را خراب می‌کنیم اثر ویلیام ج متا نشر هنوز

جان ۴۶ ساله و همسرش، مری ۴۲ ساله، درخواست مشاورۀ خانوادگی داشتند، دختر شانزده‌ساله آن‌ها غیرقابل‌کنترل شده بود، با همه دعوا می‌کرد و در کلاس‌های درس شرکت نمی‌کرد.

مرد دیگری به نام جو، ۴۲ ساله، به درخواست همسرش به دفتر من مراجعه کرد. هنگام خروج از مغازۀ محصولات پورن همسرش مچ او را گرفته بود.

لوئیس و کارملا درخواست زوج‌درمانی داشتند. لوئیس، طبق گفتۀ خودش، به همسرش خیانت کرده بود و احساس گناه شدیدی داشت و می‌خواست زندگی زناشویی‌شان را نجات دهد.

هر سۀ این موارد تحت تأثیر عوامل ناخودآگاه رخ داده‌اند؛ احساسات سرکوب‌شده و عواطفی که زیر سطح آگاهی قرار دارند. من در این کتاب، به این نیروهای ناخودآگاهْ اثرات روان‌شناختی منفی می‌گویم. به آن اثر می‌گویم چون این احساسات به شکل عمیقی در روان ما حک شده‌اند. این اثرات روان‌شناختی منفی معمولاً در روابط بین‌فردی ویرانی به بار می‌آورند.

در مورد جان و مری باید بگویم که سرپیچی نوجوان‌ها از والدین بخشی طبیعی از رشد آن‌ها محسوب می‌شود. سرکشی و سرپیچی بخش طبیعی از فرایند پختگی است که منجر به تلاش برای به دست آوردن قدرت در مقابل والدین می‌شود. نوجوان‌ها سعی می‌کنند در مقابل قوانینی که بر آن‌ها حاکم است اختیاراتی محدود کسب کنند و به دنبال راهی برای دور زدن قدرت و تسلط والدین هستند. برنامۀ نوجوان اصلاح والدین است. من نوجوان‌های زیادی دیده‌ام و به والدین‌شان می‌گویم که سرکشی و طغیان‌گری آن‌ها را به خودشان نگیرند و این رفتارها را به سمت مسیرهای اجتماعی بهنجار سوق دهند. نوجوانان سعی دارند دنیای خود را بسازند. وقتی در حد و مرزهایی که والدین تعیین‌ کرده‌اند نقاط آسیب‌پذیر پیدا می‌کنند، تلاش می‌کنند تا قدرت را به دست گیرند و کنترل را از دست والدین‌شان خارج کنند. در چنین مواقعی لازم است که مادر و پدر در تعیین محدودیت‌ها و مرزها با هم هماهنگ باشند و از یکدیگر حمایت کنند.

با وجود این، اکثر مواقع می‌بینم که والدین به اقتدار یکدیگر آسیب می‌زنند. یکی از والدین ناخودآگاه ممکن است طرف فرزندش را بگیرد تا در این کشمکش بر سر قدرت، پیروز میدان باشد. برای مثال پدری که خود مادری بسیار کنترلگر و مستبد داشته ممکن است به طور ناخودآگاه در درگیری بین مادر ـ فرزند طرف فرزندش را بگیرد و مادر را شکست دهد. مادری که پدرش بدزبان بوده ممکن است ناخودآگاه بخواهد فرزندش را از دست پدری نجات دهد که محدودیت‌هایی برای فرزندش قایل می‌شود.

پدر مری معتاد به الکل بود و با او بدرفتاری می‌کرد، اما هیچ‌کس برای نجات مری اقدامی نمی‌کرد. اکنون در خانوادۀ خودشان، وقتی جان سعی می‌کرد رفتار دختر نوجوان‌شان را اصلاح کند، مری معمولاً طرف دخترشان را می‌گرفت. این رفتار جان را عصبانی می‌کرد و عصبانیت جان احساسات منفی مری را دربارۀ الگوی رفتاری مردها تشدید می‌کرد. در این میان، دخترشان با سیاست «تفرقه بینداز و حکومت کن» کار خودش را می‌کرد و به خواسته‌اش می‌رسید.