کتاب حکایت خانه‌ی فیزیک اثر یوکو اوگاوا نشر دانش آفرین

در آخرین روز حضورم در دفتر انتشارات، نام نویسندگان و عنوان کتاب هایی که در طول سی و دو سال سابقۀ کاری ام به عنوان ویراستار رویشان کار کرده بودم را یادداشت کردم. این کارم حرکتی برای تشویق کردن و یا تبریک گفتن به خودم نبود ـ اینکه بگویم «وای خدایا من چقدر کار کردم!» نه. بلکه در عوض حرکتی کاملاً آنی بود، با عجله و خطی خرچنگ قورباغه اسامی و عناوینی را که بعد از مدت ها به خاطرم آمدند، روی پاکت مانیل قهوه ای رنگی که (محتوایش مدارکی پیچیده از حقوق بازنشستگی، طرح بیمۀ سلامت و همچنین اطلاعات عضویت در کانون بازنشستگان، انجمن نمی توانم بشنوم) شرکت به من داده بود، یادداشت کردم. با این وجود باید اعتراف کنم که وقتی عصر آن روز در اتاق مطالعه ام و در میان انبوه کتاب هایی که در قفسه ها بودند تنها نشسته بودم و در مورد حرفه ام که آن را به تازگی و در آرامش به پایان رسانده بودم فکر می کردم، قدری احساساتی شدم.

وقتی شروع به نوشتن فهرستم کردم، از اینکه چطور تک تک آن کتاب ها به آسانی به خاطرم آمدند، شگفت زده شدم. اگر هم در مورد چیزی شک داشتم، با نگاهی گذرا به دفترچۀ یادداشتم همه چیز را به خاطر می آوردم. به شکل عجیبی نویسندگان و شاعرانی که آن ها را به طور دقیق به خاطر داشتم مدت ها قبل یا از دنیا رفته بودند، یا غیب شده بودند و دیگر خبری از آن ها نبود، یا به خاطر سوءتفاهم ناچیزی با من قطع رابطه کرده بودند. همانطور که فهرستم را پشت پاکت مانیل می نوشتم مکالماتی که با یکدیگر داشتیم، رفتارهایشان، نحوۀ در دست نگه داشتن جام نوشیدنی شان، صدایشان از پشت تلفن و ویرایش آثارشان با جوهر قرمزرنگ در چاپخانه، و در کنار این موارد تصاویر واضحی از خود آثار و کتاب هایشان، از طراحی جلد گرفته تا خلاصۀ کتاب که روی جلد پشت کتاب چاپ می شد در برابر چشمانم زنده شد.