کتاب صوتی جسد زن مرده اثر گی دو موپاسان

مادر از دنیا رفته و روی تخت به خواب ابدی فرو رفته است. دقایقی پیش، مرگ چهره زن را رنگ‌پریده و بی‌رنگ کرده بود. دو فرزندش پیش او نشسته‌اند و در سکوت صدای تیک تاک ساعت به‌وضوح شنیده می‌شود. کم کم این سکوت جایش را به شیون و گریه آن‌ها می‌دهد و فضا با فریاد‌های «یا عیسی مسیح، یا خدا، مامانم!» پر می‌شود. باید آرام شوند و چه چیزی جز مرور خاطرات مادر می‌تواند آن‌ها را آرام کند؟ در همین راستا بود که فکر خواندن نامه‌های مادر در ذهن آن دو جان گرفت و مرور نامه‌ها شروع ماجرایی را در داستان رقم می‌زند که...

«راهبه بوسه‌ای طولانی بر دست زن مرده زد، بر دستان عاجی‌رنگ او که درست به سفیدی صلیب بزرگی بود، که آن سوی تخت گذاشته بودند.‌‌ در آن سوی اندام بلندبالای زن، دست دیگر هنوز ملحفه را در چنگال خود گرفته بود. و ملحفه هنوز چروک‌های کوچکی را که خاطره‌ای از آخرین تقلای منتهی به سکون کامل زن بودند را در خود نگه داشته بود.»

داستان صوتی «جسد زن مرده» نوشته گی دو موپاسان، را با صدای لیلا سیاره در مجموعه «روایت آواهای سوپرانو» می‌شنوید، که ماجرایی بسیار عمیق و درونی دارد و شما را هر لحظه کنجکاوتر و شگفت‌زده‌تر از قبل می‌کند؛ کشمکشی که ترک کردنش می‌تواند بسیار سخت باشد. این داستان از نمادهایی برای شرح زیرلایه‌ای از داستان استفاده کرده است؛ فرزندان زن جایگاه‌های اجتماعی‌ای دارند که این جایگاه‌ها در روایت نقش‌های نمادین آن‌ها محوری اساسی دارد، پسرش که قاضی است و بعد از خواندن نامه‌های مادر در نقش اجتماعی‌اش ایفای نقش می‌کند و دختری که در نقش راهبه مادر را در مرگ همراه می‌کند.

در دقایق پایانی داستان «جسد زن مرده» می‌شنویم:

«پسر قدمی جلو رفت، نامه‌ها را سریع برداشت و درهم‌وبرهم آن را داخل کشو برگرداند. سپس پرده‌های تخت را کشید. وقتی روشنی روز نور شمع را از رمق انداخت، پسر آهسته صندلی‌اش را ترک کرد و بی‌آنکه دوباره نگاهی به مادرش بیندازد، انگار که حکم قطع پیوند او با پسر و دخترش را صادر کرده باشد، آهسته گفت: «خواهر، حالا بیا برویم.»»

زنان، این نیمی از جمعیت جهان، که بسته به اینکه فرهنگ زمانه در چه اوضاعی به سر ببرد، احساس خوشبختی‌شان کم یا زیاد می‌شود، هر یک داستان‌هایی ناگفته در دل دارند که اگر عیان شود، چه خنده‌ها و گریه‌ها و فریادها و آوازها که شنیده نخواهد شد؛ نوین کتاب در قالب مجموعه‌ای به نام «روایت آواهای سوپرانو» صدای لطیف و گاه حزن‌انگیز و گاه سرخوشانه جمعی از زنان تاریخ ایران و جهان را منتشر کرده است که داستان پیش رو، یکی از آنهاست.

داستان «جسد زن مرده» بخشی از مجموعه داستان‌های زنانه «روایت آواهای سوپرانو» است که هر یک به شکلی به موضوع زنان می‌پردازند. دبیری این مجموعه بر عهده حسین مسعودی آشتیانی است.