کتاب آن ها اثر فاضل نظری نشر انتشارات سوره مهر

این چشمه‌ای که بر سر خود می‌زند مدام فواره نیست طاقت سر رفتۀ من است

زندگی سرخی سیبی‌ست که افتاده به خاک به نظر خوب رسیدیم ولی بد رفتیم آخرین منزل ما کوچۀ سرگردانی‌ست دربه‌در در پی گم کرد...

پر شد آیینه از گل چینی آه از این جلوه‌های تزئینی گفته بودی چگونه می‌گریم به همین سادگی که می‌بینی سکۀ زندگی دو رو دا...

بستن زلف رها سنگدلی می‌خواهد دل شکستن همه ‌جا سنگدلی می‌خواهد

مردم از ماتم من شاد و من از غم خشنود شادمانم کن و اندوه مکرر برسان

تو که در فکر منی مرگ مرا سر برسان انتظار همه را نیز به آخر برسان

زیباتر از این چیست که پروانه بسوزد شمعی به طواف آمده پرپر زدنش را

کوچ تا چند؟! مگر می‌شود از خویش گریخت «بال» تنها غم غربت به پرستوها داد

آنجا و اینجا وضع ما، در گردش دنیا چه فرقی می‌کند زندگی یا مرگ، بعد از ما چه فرقی می‌کند ماهیان روی خاک و ماهیان روی آب...

به روز وصل چه دلبسته‌ای؟ که مثل دو خط به هم رسیدن ما نقطۀ جدایی ماست