فیدیبو نماینده قانونی نشر نفیر و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب دوست نابغه‌ی من

نسخه الکترونیک کتاب دوست نابغه‌ی من به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب دوست نابغه‌ی من

حداقل سه دهه است که به من می‌گوید، می‌خواهد ناپدید شود بدون این‌که ردپایی از خودش به‌جا بگذارد، و فقط من خوب می‌دانم این یعنی چه. هرگز به هیچ نوع فراری فکر نکرده بود، یا تغییر هویتی یا رؤیای بنا کردن زندگی در جایی دیگر. و هرگز به خودکشی هم فکر نکرده بود، از این فکر که رینو جسد او را ببیند و مجبور باشد مسؤلیتش را به عهده بگیرد، حالش بد می‌شد. برنامه‌اش همیشه چیز دیگری بود: می‌خواست ناپدید شود؛ همه سلول‌هایش از هم بپاشند؛ از او دیگر نباید هیچ‌چیزی پیدا می‌شد. و از آن‌جایی که او را خوب می‌شناسم، یا دست‌کم فکر می‌کنم که او را می‌شناسم، مطمئنم راهی پیدا کرده که حتی سر سوزنی از خودش در این دنیا به‌جا نگذارد، در هیچ جایی.

ادامه...
  • ناشر نشر نفیر
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 2.63 مگابایت
  • تعداد صفحات ۳۴۶ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب دوست نابغه‌ی من

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



دوست نابغه ی من

النا فرانته

مترجم: سارا عصاره





حق انتشار الکترونیک برای فیدیبو محفوظ است



کودکی

داستان دن آکلیه

۱

زمانی که لی لا و من تصمیم گرفتیم از پله های تاریکی که پله، پله، پاگرد به پاگرد تا پشت در آپارتمان دن آکیله می رسید، بالا برویم، دوستی مان شروع شد.
نور بنفش رنگ حیاط را به خاطر دارم و بوهای آن شبِ نسبتاً گرم بهاری را. مادرها داشتند شام آماده می کردند، ساعت برگشتن به خانه بود، ولی ما تاخیر داشتیم، بدون گفتن حتی کلمه ای به همدیگر، برای نشان دادن شجاعتمان، خودمان را وادار به رقابت کردیم. برای مدتی بود که داخل یا بیرون از مدرسه، هیچ کاری جز آن نمی کردیم. لی لا دستش را تا بازو داخل دهانه ی سیاه دریچه ی آبراه می کرد، و من بلافاصله بعد از او درحالی که قلبم می زد و امیدوار بودم که سوسک ها از دستم بالا نیایند و موش ها گازم نگیرند، به نوبت آن کار را انجام می دادم. لی لا تا پنجره ی خانم اسپانیولی در طبقه ی همکف بالا می پرید و از میله ی فلزی ای که طناب رخت آویز از آن رد می شد، خود را آویزان می کرد، تاب می خورد و بعد خودش را به پایین پیاده رو می رساند، و من بلافاصله بعد از او، باآن که می ترسیدم بیافتم و به خودم آسیبی برسانم همان طور آن را انجام می دادم. لی لا سنجاق سینه ی فرانسوی زنگ زده ای را که نمی دانم کی در خیابان پیدا کرده بود، ولی مثل هدیه ای که از یک پری گرفته باشد در جیبش نگه می داشت، زیر پوست دستش فرو می کرد و من نوک فلزی آن را می دیدم که تونل سفید رنگی در کف دستش حفر می کرد و بعد آن گاه که آن را بیرون می آورد، به سمت من درازش می کرد، و من همان کار را انجام می دادم.
یک بار نگاهی از همان نگاه های خاص خودش، ثابت با چشم های تنگ شده، به من انداخت و به سمت ساختمانی به راه افتاد که دن آکیله در آن زندگی می کرد. از ترس یخ کردم. دن آکیله لولوخورخوره ی قصه ها بود، و من از نزدیک شدن، صحبت کردن با او و نگاه کردن و دید زدنش کاملاً منع شده بودم، بایستی طوری رفتار می کردم که انگار او و خانواده اش وجود نداشتند. نسبت به او، نه فقط در خانه ی ما، بلکه در همه ی خانه ها، ترس و نفرتی بود که نمی دانستم از کجا نشات می گرفت. برخلاف عنوان دن که پیش نظرم شخصی قدرتمند و آرام را تجلی می کرد، پدرم طوری از او صحبت می کرد که برایم آدمی گنده با جوش های کبود و عصبانی مجسم می شد. موجودی بود که نمی دانم از چه موادی درست شده بود، آهن، شیشه، گزنه، ولی زنده، زنده با نفسی خیلی گرم که از دهانش و دماغش بیرون می آمد. فکر می کردم که اگر فقط از دور هم او را ببینم چیزی سوزنده و برنده در چشم هایم فرو می کرد. پس اگر چنین دیوانگی ای می کردم و به در خانه اش نزدیک می شدم، مرا می کشت.
کمی صبر کردم ببینم لی لا دوباره به او فکر می کند و رو به عقب برمی گردد. می دانستم چه کاری می خواهد بکند، بی خودی امیدوار بودم که او را فراموش کند، ولی این طور نشد. چراغ های خیابان و حتی چراغ های راه پله هنوز روشن نشده بودند. از خانه ها صداهای خشمگینی بیرون می آمد. برای این که او را دنبال کنم بایستی نور آبی فام حیاط را رها کنم و وارد تاریکی در ورودی شوم. وقتی بالاخره تصمیم گرفتم، در ابتدا هیچی ندیدم، فقط بوی وسایل کهنه و ددت شنیدم. بعد به تاریکی عادت کردم و لی لا را نشسته روی اولین پله اولین پاگرد دیدم. بلند شد و باهم شروع به بالارفتن کردیم. همان طور که خودمان را در سمت دیوار نگه داشته بودیم، جلو می رفتیم، او دو پله جلوتر، و من دو پله عقب تر، با خودم بر سر کم کردن فاصله و یا بیشتر کردنش، در کشمکش بودم. حسی که از کشیدن شانه ام بر روی دیوار ریخته شده داشتم، در من باقی مانده و این فکر که پله ها خیلی بلند بودند، خیلی بلندتر از پله های ساختمانی که در آن ساکن بودم. می لرزیدم. هر صدای پایی یا صدای کسی، دن آکیله بود که به پشت سرمان می رسید یا با چاقویی بلند، از آن هایی که مخصوص بریدن سینه ی مرغ است، در مقابلمان ظاهر می شد. بوی سیر سرخ شده می آمد. ماریا، زن دن آکیله، مرا در ماهیتابه با روغن داغ می گذاشت و بچه هایش مرا می خوردند، و او خودش سرم را می مکید مثل همان کاری که پدرم با سر ماهی می کرد. اغلب می ایستادیم، و تمام دفعات آرزو می کردم که لی لا منصرف شود و برگردد. خیلی عرق کرده بودم، او را نمی دانم. هرازگاهی به سمت بالا نگاه می کردم ولی هیچ چیز نمی دیدم، فقط رنگِ گرفته ی پنجره های بزرگ هر پاگرد دیده می شد. ناگهان چراغ ها روشن شدند ولی نورِ ضعیف و غبارآلودی بود که در فضای گسترده و پر خطر در تاریکی ماند. صبر کردیم ببینیم دن آکیله بود که کلید برق را زد ولی هیچ صدایی نشنیدیم، نه صدای پایی و نه دری که باز یا بسته شود. لی لا جلو رفت و من پشت سرش.
او فکر می کرد که دارد کار درست و واجبی را انجام می دهد، من هر دلیل خوب و درستی را فراموش کرده بودم، آن جا بودم فقط به خاطر این که او آن جا بود. آهسته به سمت بزرگ ترین ترسمان تا آن زمان بالا رفتیم، می رفتیم تا با ترس مواجه شویم و بازخواستش کنیم.
در چهارمین پاگرد لی لا رفتار غیر منتظره ای کرد. ایستاد و منتظر من شد و وقتی که به او رسیدم، دستم را گرفت. این حرکتش همه چیز را بین ما برای همیشه عوض کرد.

۲

تقصیر او بود. در زمانی نه چندان دور ـ ده روز، یک ماه، چه کسی می داند، زمان برای ما اهمیتی نداشت ـ از روی بدجنسی عروسکم را از من گرفته بود و ته یک زیرزمین انداخته بود. حالا داشتیم به سمت ترس بالا می رفتیم، سپس احساس کردیم که مجبوریم به سرعت به سمت چیزی ناشناخته پایین برویم. چه در بالا، چه در پایین، مدام به نظرمان می رسید که الان با چیز وحشتناکی مواجه می شویم که اگرچه قبل از ما وجود داشته، همیشه منتظر ما بوده. در کودکی، فهمیدن این که کدام بدبختی ها منشا احساس بدبختی مان هستند، مشکل است، شاید حتی لزومش هم احساس نشود. بزرگ ترها، در انتظار فردا در زمان حالی حرکت می کنند که پشت آن، دیروز، پریروز و یا حداکثر هفته ی گذشته وجود دارد: به باقی اش نمی خواهند فکر کنند. بچه ها معنی دیروز، پریروز و حتی فردا را نمی دانند، همه چیز همین است، حالا: خیابان این است، درِ خانه این است، پله ها این ها هستند، این مامان است، این بابا است، این روز است، این شب است. من بچه بودم و به نظرم عروسکم بیشتر از من می دانست. باهاش حرف می زدم، باهام حرف می زد. صورتی پلاستیکی داشت، با موهای پلاستیکی و چشم های پلاستیکی. لباس آبی رنگ به تن داشت که مادرم در یکی از لحظه های نادر خوشحالی اش برایش دوخته بود، و خیلی زیبا بود. عروسک لی لا، برعکس، بدنش یک تکه زرد رنگ پر از خاک اره بود، به نظرم زشت و کثیف می آمد. هر دو تا همدیگر را دید می زدند، بررسی می کردند و اگر طوفان شروع می شد، اگر رعد و برق می زد، اگر شخص بزرگ تر و قوی تری با دندان های تیز آن ها را می خواست بگیرد، آماده بودند که در آغوش ما فرار کنند.
در حیاط بازی می کردیم، ولی طوری که انگار باهم بازی نمی کردیم. لی لا روی زمین، در یک سمت پنجره زیرزمینی می نشست و من در سمت دیگرش. از آن جا خوشمان می آمد خصوصاً به خاطر این که می توانستیم روی سیمان بین میله های جلوی پنجره در مقابل توری، هم وسایل تینا، عروسک من را و هم وسایل نو(۲)، عروسک لی لا را بگذاریم. آن جا سنگ، تشتک نوشابه، گل، میخ و تراشه های شیشه را می گذاشتیم. آنچه را که لی لا به نو می گفت، من آن را می فهمیدم، کمی آن را تغییر می دادم و با صدای آهسته به تینا می گفتم. اگر او تشتکی برمی داشت و بر سر عروسکش می گذاشت انگار که کلاهی باشد، من به عروسک خودم، به زبان محلی، می گفتم: تینا، تاج ملکه را سرت بگذار وگرنه سردت می شود. اگر نو در بغل لی لا، لِی لِی بازی می کرد، من هم کمی بعد همان کار را با تینا می کردم. ولی هنوز پیش نیامده بود که باهم یک بازی را انتخاب کنیم و انجامش دهیم. حتی آن مکان را بدون توافق باهم انتخاب می کردیم. لی لا می رفت آن جا و من آن دوروبر می چرخیدم و تظاهر می کردم که به طرف دیگری می روم. بعد، خیلی عادی من هم کنار پنجره می نشستم ولی در سوی دیگر آن.
چیزی که بیشتر از همه ما را جذب می کرد هوای خنک زیرزمین بود، نسیمی که در بهار و تابستان ما را خنک می کرد. و همین طور میله های تارعنکبوتی، تاریکی، توری ضخیم که از زنگ زدن قرمز شده و فر خورده بود، چه در سمت من و چه در طرف لی لا. آن جا دو درز موازی به وجود آمده بود که از آن ها می توانستیم سنگ در تاریکی بیندازیم و به صدایشان وقتی که به زمین می خوردند، گوش کنیم. همه چیز هم زیبا و هم ترسناک بود. از طریق آن درزها، تاریکی می توانست عروسک هایمان را ناگهان بردارد، گاهی اوقات عروسک ها در آغوش ما امن بودند، خیلی وقت ها هم از روی عمد در کنار توری پیچ می گذاشتیمشان و در معرض نسیم خنک زیرزمین و آن گاه صداهای ترسناکی به سوی عروسک ها می آمد، صدای خش خش، ترق و تروق، خرت خرت.
نو و تینا خوشبخت نبودند. ترس هایی که هر روز ما می چشیدیم، مال آن ها هم بود. به نوری که روی سنگ ها، ساختمان ها، دشت ها، آدم های داخل و بیرون خانه ها بود، اعتماد نمی کردیم. جنبه های تیره را حس می کردیم، احساسات خفه شده ای که هر لحظه ممکن بود منفجر شوند. و به آن سوراخ های تاریک و حفره های زیرزمینی که آن سوتر از خودشان زیر ساختمان های محل باز می شدند، همه ی آنچه را که در نور روز ما را می ترساند، نسبت می دادیم. دن آکیله، برای مثال فقط در خانه ی خودش در طبقه آخر نبود بلکه آن زیر نیز بود، عنکبوتی بین عنکبوت ها، موشی بین موش ها، شکلی که به هر شکلی درمی آمد. او را با دهانی باز، به خاطر عاج های بلند حیوانی که داشت، بدنی از سنگ شیشه ای و علف های سمی تصور می کردم، و همیشه آماده تا هر چیزی را که از گوشه های پاره ی توری پایین می انداختیم، در کیف خیلی بزرگ و سیاهی جمع کند. آن کیف یک نشانه ی اصلی از دن آکیله بود، همیشه آن را با خود داشت، حتی در خانه خودش، و داخلش چیزهای زنده و مرده می گذاشت.
لی لا از آن ترس من خبر داشت، عروسکم با صدای بلند درباره اش صحبت می کرد. برای همین، درست در روزی که حتی بدون گفتن کلمه ای، فقط با نگاه و رفتارمان، برای اولین بار عروسک هایمان را باهم عوض کردیم، او به محض این که تینا را گرفت، آن را به آن سوی توری هل داد و رهایش کرد تا در تاریکی بیافتد.

۳

لی لا کلاس اول دبستان، در زندگی من پیدا شد، و به خاطر این که خیلی بد بود زود روی من تاثیر گذاشت. همه ی ما دخترها در آن کلاس کمی شیطان بودیم به جز زمانی که معلممان اُلیویه رو(۳)، نمی توانست ما را ببیند. اما لی لا همیشه بد بود. یک بار دستمال کاغذی را تکه تکه کرد، اول تکه ها را یکی یکی در شیشه جوهر فرو کرد، بعد با نوک قلم آن ها را گرفت و به سمت ما پرتاب کرد. دو بار به موهایم خوردند و یک بار به یقه ی سفیدم. معلم فریاد کشید همان طور که عادتش بود با صدایی سوزنی، بلند و تیز که ما را می ترساند، و به او دستور داد که زود برای تنبیه به پشت تخته سیاه برود. لی لا گوش نکرد و به نظر نمی رسید که حتی ترسیده باشد برعکس به پرتاب کردن تکه های جوهری دستمال کاغذی به اطراف ادامه داد. معلم اُلیویه رو، زن سنگین وزنی که به نظر خیلی پیر می رسید هرچند که به نظر کمی بیشتر از چهل سال نشان می داد، در همان حال که او را تهدید می کرد از روی صندلی پایین آمد، سکندری خورد، هیچ معلوم نشد روی چه چیزی، نتوانست تعادلش را حفظ کند و با صورت به شدت به لبه ی نیمکتی خورد. همان طور روی کف زمین ماند. طوری که به نظر می رسید مرده باشد.
چه اتفاقی بلافاصله بعدش افتاد؟ یادم نیست، فقط بدن بی حرکت معلم را مثل بقچه ای تیره رنگ به خاطر دارم و لی لا که با قیافه ای جدی به او خیره شده بود.
خیلی اتفاقات از این دست را در خاطر دارم. ما در دنیایی زندگی می کردیم که بچه ها و بزرگ ترها اغلب زخمی می شدند، از زخم ها خون بیرون می زد، عفونت می کرد و گاهی اوقات می مردند. یکی از دخترهای خانم آسونتا، میوه فروش، از میخی زخمی شده بود، و از کزاز مرده بود. پسر کوچک خانم اِسپانیولو(۴) از خناق گلو مرده بود. یکی از پسرعموهایم در بیست سالگی، صبح روزی برای بیل زدن خرابه ای رفت و شب، در همان حالت له شده که از گوش و دهانش خون بیرون می آمد، مرد. پدرِ مادرم از ساختمانی که داشت می ساخت، پایین افتاد و مرد. پدرِ آقای پلوزو یک دست نداشت، ماشین برش ناجوانمردانه آن را بریده بود. خواهر جوزپینا، همسر آقای پلوزو، از بیماری سل در بیست و دو سالگی مرده بود. پسر بزرگ دن آکیله را - هرگز ندیده بودم، بااین وجود به نظرم می رسید که به یاد دارمش - به جنگ رفته بود و دو بار مرده بود، اول در اقیانوس آرام غرق شده بود، بعد کوسه ها خورده بودندش. همه ی اعضای خانواده ی ملکیوره(۵) همان طور که از ترس فریاد می کشیدند در آغوش یکدیگر، زیر بمباران مرده بودند. خانم کلوریندای پیر از تنفس گاز به جای هوا مرده بود. وقتی ما کلاس اول بودیم، جانینو کلاس چهارم بود، بمبی پیدا کرده بود و به آن دست زده و بمب او را کشته بود. لویجینا که با او در حیاط بازی می کردیم و شاید هم نه، فقط اسمش یادم مانده، از تیفوس مرد. دنیای ما این طور بود، پر از کلمه هایی که می کشتند: خناق، کزاز، تیفوس، گاز، جنگ، دستگاه تراش، ویرانه، کار، بمباران، بمب، سل، عفونت. می گذارم ترس های بسیاری که در تمام طول زندگی با آن کلمات و در آن سال ها مرا همراهی کردند دوباره از من بالا بیایند.
آدم حتی از چیزهایی که عادی به نظر می رسیدند، ممکن بود بمیرد. برای مثال، اگر عرق می کردی و پیش از آن که مچ دستت را خیس کنی، از شیر، آب سرد می خوردی امکان داشت بمیری: در این صورت امکان داشت بدنت پر از جوش قرمز شود، سرفه ات بگیرد، و دیگر نتوانی نفس بکشی. اگر گیلاس سیاه می خوردی و هسته اش را تف نمی کردی، امکان داشت بمیری. اگر آدامس آمریکایی می جویدی و از سر حواس پرتی آن را قورت می دادی، امکان داشت بمیری. خصوصاً اگر ضربه ای به گیجگاهت بخورد، امکان داشت بمیری. گیجگاه جای خیلی آسیب پذیری بود، همه مان خیلی مواظب بودیم. فقط یک ضربه سنگ کافی بود، و پرتاب سنگ خیلی رواج داشت. در موقع خروج از مدرسه گروهی از پسرهای حومه ی شهر، که سرکرده شان کسی به اسم اِنزو یا اِنزوچو بود، یکی از بچه های آسونتای میوه فروش، فقط به این دلیل که از آن ها درس خوان تر بودیم و آن ها احساس می کردند که مورد توهین قرار گرفته اند. به ما سنگ پرتاب می کردند. در این هنگام همه ی ما دخترها فرار می کردیم، ولی لی لا نه، او با قدم های عادی به راه رفتنش ادامه می داد و گاهی وقت ها حتی می ایستاد. حتی مسیر سنگ ها را می شناخت و با حرکتی آرام از آن ها در می رفت، امروز می توانم بگویم لی لا برادر بزرگ تری داشت و شاید این حرکت ظریف را با مهارت از او یاد گرفته بود، نمی دانم، البته من هم برادرهایی داشتم ولی کوچک تر از من بودند و از آن ها هیچ چیزی یاد نگرفتم. درهرحال هر وقت احساس می کردم که لی لا عقب مانده، باآن که خیلی می ترسیدم، منتظرش می ایستادم.
از همان موقع چیزی مانع می شد که رهایش کنم، خوب نمی شناختمش. هرگز باهم حرف نزده بودیم هرچند به طور مرتب بینمان در کلاس و بیرون رقابت بود. ولی به طور مبهم احساس می کردم که اگر به همراه بقیه دخترها فرار کنم پیش او چیزی از خودم را به جا می گذارم که دیگر هیچ گاه به من پس نمی دهد.
اولش در گوشه ای مخفی می ماندم، و سرک می کشیدم تا ببینم که لی لا می رسد. بعد از آن جایی که از جایش تکان نمی خورد، خودم را مجبور می کردم که پیش او بروم، به او سنگ بدهم و خودم هم پرت کنم. ولی بدون این که مطمئن باشم آن کار را می کردم. کارهای زیادی در زندگیم کردم بدون این که هرگز مطمئن باشم. همیشه کمی از تصمیمات خودم ناراحت بودم ولی لی لا برعکس. از بچگی ـ الان دقیقاً یادم نیست که بگویم از شش سالگی یا هفت سالگی، یا وقتی که هشت ساله یا تقریباً نه ساله بودیم باهم از پله هایی بالا می رفتیم که ما را به خانه دن آکیله می رساند، ـ مصمم بودن یکی از ویژگی هایش بود. اگر بدنه سه رنگ خودنویسی را یا سنگی را یا نرده ی راه پله ی تاریکی را در دست می گرفت، فکرش و آنچه را که بایستی دنبال کند نشان می داد ـ فرو کردن نوک قلم با پرتابی دقیق در چوب نیمکت، پخش کردن گلوله های خیس جوهری، زدن پسرهای حومه ی شهر، بالا رفتن تا پشت در خانه ی دن آکیله ـ همه ی آن ها را بدون یک لحظه تردید انجام می داد. آن گروه پسرها از زمین های اطراف راه آهن می آمدند، و سنگ هایشان را از بین ریل ها جمع می کردند. اِنزو، سرکرده شان، بچه ی خیلی خطرناکی بود، حداقل سه سال از ما بزرگ تر بود، روفوزه ای بود، با موهای کوتاه بور و چشم های روشن. سنگ های کوچکِ لبه تیز را دقیق پرتاب می کرد، و لی لا منتظر پرتاب های او می شد تا نشانش دهد چطور جا خالی می دهد، و با جواب دادن بلافاصله با پرتاب های به همان اندازه خطرناک، هنوز بیشتر عصبانیش کند. یک بار به مچ پای راستش ضربه زدیم، می گویم زدیم چون من بودم که به لی لا سنگ صافی با گوشه های نوک تیز دادم. سنگ روی پوست اِنزو مثل تیغ ریش تراشی کشیده شد، و لکه قرمزی روی پوستش به جا گذاشت که زود از آن خون بیرون زد. پسربچه به پای زخمی اش نگاه کرد، صحنه اش جلوی چشمم است: بین انگشت شست و سبابه اش سنگی را که می خواست پرتاب کند، گرفته بود، بازویش برای پرتاب بالا آمده بود، با این وجود، حیرت زده خشکش زد. همین طور پسرهای تحت فرمانش ناباورانه خون را نگاه می کردند. لی لا برعکس حتی کوچک ترین خوشحالی به خاطر نتیجه ی رضایت بخش آن پرتاب از خود نشان نداد و برای برداشتن سنگی دیگر خم شد. من بازویش را گرفتم، اولین تماس ما بود، تماسی ناگهانی و هراسان. می دیدم که گروهشان وحشی تر شده و می خواستم که عقب بکشیم. ولی فرصت نشد. اِنزو، به رغم مچ پای خونی، به خودش آمد و سنگی را که در دست داشت، پرتاب کرد. هنوز لی لا را محکم گرفته بودم که سنگ به پیشانیش خورد و از دست من بیرونش کشید. لحظه ای بعد لی لا با سری شکسته روی پیاده رو افتاده بود.

نظرات کاربران درباره کتاب دوست نابغه‌ی من