فیدیبو نماینده قانونی انتشارات نگاه و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .
کتاب یکصد غزلواره عاشقانه

کتاب یکصد غزلواره عاشقانه

نسخه الکترونیک کتاب یکصد غزلواره عاشقانه به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است.


فقط قابل استفاده در اپلیکیشن‌های iOS | Android | Windows فیدیبو

درباره کتاب یکصد غزلواره عاشقانه

پابلو نرودا تخلص و سپس نام واقعی شاعر، دیپلمات و سیاست‎مداری بود به‎نام نفتالی ریکاردو ری یس باسوآلتو که در دوازدهم جولای سال ۱۹۰۴ در پارال شهر کوچکی سرشار از تاکستان‎های انگور در درۀ مرکزی جنوب شیلی به‎دنیا آمد. او نام نرودا را برای خود از شاعر چک یان‎نرودا وام گرفت. در سنین نوجوانی بود که نرودا اولین شعرهای خود را سرود و با چاپ کتاب «بیست شعر عاشقانه و یک ترانه نومیدی» به اوج شهرت رسید. استقبال بی‎نظیر از این مجموعه شعر باعث شد تا در فاصله‎ای اندک به زبان‎های مختلف ترجمه و چاپ شود و میلیون‎ها نسخه از آن به‎فروش رود. در سال ۱۹۲۷ در سن ۲۳ سالگی نرودا که در شرایط سخت مالی قرار گرفته بود سمت کنسول افتخاری دولت شیلی را در برمه در شرق دور قبول کرد و به زودی از طریق آرژانتین به پرتغال و اسپانیا و فرانسه و سپس با کشتی عازم شهر رانگون در شرق دور شد جایی که هرگز نامی از آن نشنیده بود. دوران اقامت در رانگون برای نرودا جز عزلت و تنهایی و افسردگی هیچ چیز به همراه نداشت. بعدها از برمه به سیلان و سنگاپور فرستاده شد. در جاوۀ سنگاپور با دختری آشنا شد و او را به همسری انتخاب کرد. در این ایام شعرهای زیادی سرود و اولین دو جلد بزرگ مجموعه شعرهای خود به نام «اقامت در زمین» را در این ایام سرود. بعد از بازگشت به شیلی نرودا به سمت‎های دیپلماتیک در آرژانتین و اسپانیا منصوب شد. در اسپانیا با محافل ادبی و هنری زیادی رفت‎وآمد کرد و با هنرمندان پرآوازه‎ای چون رافائل آلبرتی، فدریکو گارسیا لورکا و شاعر پرویی سزار وایه‎خو آشنا شد.

ادامه...
  • ناشر انتشارات نگاه
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.6 مگابایت
  • تعداد صفحات ۲۳۲ صفحه
  • شابک

بخشی از کتاب یکصد غزلواره عاشقانه

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



مقدمه(۱)

پابلو نرودا تخلص و سپس نام واقعی شاعر، دیپلمات و سیاست‎مداری بود به‎نام نفتالی ریکاردو ری یس باسوآلتو(۲) که در دوازدهم جولای سال ۱۹۰۴ در پارال(۳) شهر کوچکی سرشار از تاکستان‎های انگور در دره مرکزی جنوب شیلی به‎دنیا آمد. او نام نرودا را برای خود از شاعر چک یان‎نرودا(۴) وام گرفت.
در سنین نوجوانی بود که نرودا اولین شعرهای خود را سرود و با چاپ کتاب «بیست شعر عاشقانه و یک ترانه نومیدی» به اوج شهرت رسید. استقبال بی‎نظیر از این مجموعه شعر باعث شد تا در فاصله‎ای اندک به زبان‎های مختلف ترجمه و چاپ شود و میلیون‎ها نسخه از آن به‎فروش رود.
در سال ۱۹۲۷ در سن ۲۳ سالگی نرودا که در شرایط سخت مالی قرار گرفته بود سمت کنسول افتخاری دولت شیلی را در برمه در شرق دور قبول کرد و به زودی از طریق آرژانتین به پرتغال و اسپانیا و فرانسه و سپس با کشتی عازم شهر رانگون در شرق دور شد جایی که هرگز نامی از آن نشنیده بود. دوران اقامت در رانگون برای نرودا جز عزلت و تنهایی و افسردگی هیچ چیز به همراه نداشت. بعدها از برمه به سیلان و سنگاپور فرستاده شد. در جاوه سنگاپور با دختری آشنا شد و او را به همسری انتخاب کرد. در این ایام شعرهای زیادی سرود و اولین دو جلد بزرگ مجموعه شعرهای خود به نام «اقامت در زمین»(۵) را در این ایام سرود. بعد از بازگشت به شیلی نرودا به سمت‎های دیپلماتیک در آرژانتین و اسپانیا منصوب شد. در اسپانیا با محافل ادبی و هنری زیادی رفت‎وآمد کرد و با هنرمندان پرآوازه‎ای چون رافائل آلبرتی(۶)، فدریکو گارسیا لورکا(۷) و شاعر پرویی سزار وایه‎خو(۸) آشنا شد.
با شروع جنگ داخلی در اسپانیا، نرودا برای اولین بار گام در راه پرفراز و نشیب سیاست گذاشت و اندیشه و شعرش به شدت آرمان‎خواه و سیاسی شد و نامش در جرگه هنرمندان چپ رادیکال شهره شد. دستگیری و تیرباران دوست هنرمندش گارسیا لورکا تاثیر زیادی در موضع‎گیری چپ‎گرایانه نرودا داشت و وی را به حمایت سرسختانه از جمهوری‎خواهان واداشت به نحوی که در سال ۱۹۳۸ مجموعه شعر «اسپانیا در قلب من»(۹) را سرود و منتشر کرد و به سبب همین فعالیت‎های سیاسی سمت دیپلماتیک خود را از دست داد. ولی با انتخاب رئیس‎جمهوری جدید پدرو سردا(۱۰) نرودا مجدداً به عنوان کنسول ویژه شیلی در پاریس گمارده شد. وی در این سمت بیش از دو هزار نفر از پناهندگان اسپانیائی گریخته از جنگ داخلی را با صدور ویزا به شیلی فرستاد. در فاصله سال‎های ۴۳-۱۹۴۰ نرودا به عنوان کنسول در شهر مکزیکوسیتی خدمت کرد. در اینجا با دل کاریل(۱۱) ازدواج کرد و با اکتاویو پاز(۱۲) آشنا شد. در بازگشت به شیلی به پرو سفر کرد و از نزدیک از سلسله کوه‎ها و آثار باستانی ماچو پیچو(۱۳) دیدار کرد و همین دیدار الهام‎بخش سرودن منظومه بلند و معروف «بلندیهای ماچو پیچو»(۱۴) شد.
سفر نرودا در این سال‎ها به شوروی و دیدار با استالین رهبر آن کشور و سرودن آوازی برای استالینگراد(۱۵) و دریافت جایزه صلح استالین روابط دوستی او را با اوکتاویوپاز که به شدت با سیاست‎های اقتدارگرایانه استالین مخالف بود به تیرگی کشاند. بعدها نرودا در خاطرات خود از این موضع‎گیری نسبت به استالین از خود انتقاد کرد.
در سال ۱۹۴۵ و همزمان اعلام نامزدی گابریل گونزالس ویده‎لا(۱۶) و حمایت بی‎دریغ نرودا از وی ویده‎لا به ریاست جمهوری شیلی انتخاب شد. ویده‎لا طی سال‎های ۱۹۴۷ و ۱۹۴۸ حزب کمونیست را ممنوعه اعلام کرد و به دنبال سخنرانی معروف نرودا با عنوان «من محکوم می‎کنم»(۱۷) حکم دستگیری نرودا صادر شد و نرودا از ترس دستگیری توسط عوامل حکومت مدت‎ها مخفی شده و سپس با عبور از سلسله کوه‎های آند خود را به آرژانتین رساند. او داستان و شرح ماجرای این فرار را در سخنرانی دریافت جایزه نوبل به تفصیل بیان می‎کند. هنگام اقامت در آرژانتین نرودا با اندک شباهتی که بین خود و نویسنده معروف آرژانتینی میگوئل آنگل آستوریاس(۱۸) داشت با استفاده از پاسپورت او به پاریس سفر کرد و در کنگره جهانی نیروهای صلح شرکت کرد. پابلو پیکاسو در پاریس از وی استقبال کرد و این همه در حالی بودکه دولت شیلی اعلام کرده بود نرودا در شیلی است و فرار او را تکذیب کرده بود. اقامت در مکزیک به درازا کشید و در این مدت نرودا با همسر آینده‎اش ماتیلده اوروتیا(۱۹) آشنا شد و این آشنایی به عشقی عمیق و ازدواج انجامید که تا پایان عمر ادامه داشت. ماتیلده منبع الهام نرودا در سرودن اشعار عاشقانه بسیار بود.
در این سال‎ها آوازه شعر نرودا در سراسر جهان پیچیده بود و همه هنردوستان با شعر نرودا آشنا بودند و از دفترهای شعر او به زبان‎های گوناگون ده‎ها ترجمه منتشر شده بود. نرودا آشکارا سیاست‎های دولت آمریکا را در ارتباط با جنگ ویتنام محکوم می‎کرد و دولت آمریکا نیز برای بدنام کردن نرودا جنجالی مطبوعاتی به‎پا کرد و وی را به همدستی در ترور تروتسکی در مکزیک در سال ۱۹۴۰ متهم کرد. همین کارزار سیاسی باعث شد که نرودا که در آن سال‎ها نامزد دریافت جایزه نوبل بود به این جایزه دست نیابد و جایزه به ژان پل سارتر برسد. در سال ۱۹۶۶ از نرودا برای شرکت در کنفرانس انجمن بین‎المللی قلم در نیویورک دعوت به عمل آمد. مقامات آمریکا از ورود وی جلوگیری کردند اما با تلاش‎های آرتور میلر نویسنده نامدار آمریکایی دولت آمریکا برای وی ویزای سفر صادر کرد و نرودا طی اقامت در نیویورک جلسات شعرخوانی برپا کرد که با استقبال گسترده روشنفکران آمریکا روبه‎رو شد.
کارلوس فوئنتس(۲۰) نویسنده نامدار مکزیکی در آن زمان نوشت که کنفرانس انجمن بین‎المللی قلم به لحاظ شرکت تعداد زیادی نویسنده از بلوک شرق سرآغاز و مقدمه پایان یافتن جنگ سرد محسوب می‎شود.
در سال ۱۹۷۰ بعد از به قدرت رسیدن سالوادور آلنده نرودا به عنوان سفیر شیلی در فرانسه گماشته شد ولی پس از اندکی به لحاظ وخامت حال جسمانی خود به شیلی بازگشت. در سال ۱۹۷۱ با تلاش مترجم سوئدی اشعارش نرودا موفق شد جایزه نوبل ادبیات را از آن خود کند. بعد از کودتای سال ۱۹۷۳ توسط ژنرال آگوستو پینوشه(۲۱) تمام رویاهای نرودا برای برپایی حکومت سوسیالیستی بر باد رفت و در این هنگام بیماری سرطان وی نیز شدت گرفت. سربازان و عوامل حکومت پینوشه به منزل ییلاقی نرودا در جزیره سیاه(۲۲) یورش بردند و خانه او را غارت کردند. نرودا که در آنجا حضور داشت با فریاد خطاب به آنها گفت «همه جا را بگردید، در اینجا تنها یک چیز خطرناک برای شما وجود دارد آن هم شعر است.»
در غروب روز ۲۳ سپتامبر ۱۹۷۳ نرودا در کلینیک سانتاماریا در سانتیاگو چشم بر جهان فرو بست. مراسم تشییع وی در محاصره وسیع پلیس انجام و به تظاهرات علیه حکومت بدل شد. نظامیان خانه نرودا را ویران و اشعارش را نابود کردند.
در سال ۱۹۷۴ خاطرات نرودا با عنوان «اعتراف می‎کنم که زندگی کرده‎ام»(۲۳) به چاپ رسید که حاوی ماجراهای روزهای آخر زندگی شاعر بود و بخشی نیز به مرگ سالوادور آلنده در خلال حمله به قصر مونتدا(۲۴) به وسیله ژنرال پینوشه و سایر افسران ارتش اختصاص داشت، ماجرایی که درست ۱۲ روز قبل از مرگ نرودا اتفاق افتاد. ماتیلده اروتیا در نهایت خاطرات نرودا و همچنین آخرین شعرها و سروده‎های اورا که منجر به درگیری او با حکومت پینوشه شد، جمع‎آوری، ویرایش و چاپ کرد. خاطرات خود ماتیلده به نام «زندگی من با پابلو نرودا»(۲۵) بعد از مرگش در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. مانوئل آرایا(۲۶) راننده نرودا نیز در سال ۲۰۱۲ کتابی درباره آخرین روزهای زندگی نرودا چاپ کرده است. تاکنون ده‎ها موسیقی‎دان و نوازنده در سراسر جهان برای نرودا و ترانه‎های نرودا آهنگ ساخته‎اند و از زندگی او نیز چند فیلم ساخته شده است.
***
نرودا غزلواره‎های عاشقانه این مجموعه را در فاصله سال‎های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۹ سروده است. این شعرها اولین بار در سال ۱۹۵۹ در آرژانتین منتشر شد. اشعار این مجموعه از نسخه انگلیسی کتاب که به مناسبت یک‎صدمین سال تولد نرودا توسط گوستاو اسکوبدو(۲۷) در سال ۲۰۰۴ ترجمه و چاپ شده به فارسی برگردانده شده است. تمامی اشعار با متن اصلی اسپانیایی مقایسه گردیده است.لازم می‎دانم از زحمات سرکار خانم فرحناز سمیعی که برگردان فارسی را با وسواس زیاد ویرایش نموده‎اند سپاسگزاری نمایم.

رضا معتمدی

نظرات کاربران درباره کتاب یکصد غزلواره عاشقانه