فیدیبو نماینده قانونی نشر قطره و بیش از ۶۰۰ ناشر دیگر برای عرضه کتاب الکترونیک و صوتی است .

کتاب گریز دلپذیر

نسخه الکترونیک کتاب گریز دلپذیر به همراه هزاران کتاب دیگر از طریق فیدیبو به صورت کاملا قانونی در دسترس است. تنها لازم است اپلیکیشن موبایل و یا نرم افزار ویندوزی رایگان فیدیبو را نصب کنید.

درباره کتاب گریز دلپذیر

کتاب «گریز دلپذیر» نوشته آنا گاوالدا ( -۱۹۷۰)، رمان‌نویس فرانسوی است.
او یکی از نویسندگانی است که طی چند سال اخیر توانسته به یکی از پرمخاطب‌ترین نویسندگان در ایران و جهان تبدیل شود.
اکثر داستان‌های او رگه‌هایی عاشقانه دارند و در آنها تصاویر پراحساسی از روابط زن و مرد در جوامع امروزی ارائه شده است. تاکید نوشته‌های او بر نیازهای عاطفی و خلاءهای عاطفی انسان معاصر است.
«گریز دلپذیر» آخرین اثر گاوالدا است، رمانی کم‌حجم اما سراسر گیرایی، گفت‌وگوهای خیال‌پردازانه، سفری شادمانه به دنیای کودکی در کنار خواهر و برادرهامان، آن زمان که هنوز بزرگ یا پیر نشده بودیم. ماجراجویی خواهران و برادرانی که از جشن عروسی یکی از فامیلهای خود می‌گریزند تا چند ساعتی، زندگی روزمره و رنج خود را فراموش کنند تا شاید دوباره آن آرامش که زندگی‌شان در نقش آدمهای بالغ و بزرگسال از آنها ربوده، بازیابند.
وقتی این داستان را می‌خوانیم، آرزو می‌کنیم ای کاش عضوی از آنها بودیم.
گاوالدا در این کتاب هم با نوشتار صریح، واژه‌ها و جمله‌های موجزش، مشاهده‌گرِ سراپا چشمِ رویدادها و واقعیت‌هایی است که از نگاه ما دور می‌ماند یا به نظرمان بی‌اهمیت می‌رسد، همان‌ها که زیر بار روزمرگی مدفون شده‌اند. گاوالدا از نزدیک و با شیفتگی به انسانها نگاه می‌کند، آنها را دوست دارد، گویی برای کسانی که کتاب خواندن هم دوست ندارند می‌نویسد.
در بخش آغازین کتاب «گریز دلپذیر» می‌خوانیم:
«هنوز ننشسته بودم، یک طرف باسنم در هوا بود و دستم به دستگیره درِ ماشین که زن‌برادرم هجوم آورد:
ــ ای بابا... این همه بوق زدیم نشنیدی؟ ده دقیقه است این‌جا هستیم!
جواب دادم.
ــ سلام
برادرم رو به من کرد. چشمک کوتاهی زد:
ــ اوضاع روبه‌راهه خوشگله؟
ــ خوبم.
ــ می‌خواهی وسایلت را صندوق عقب بگذارم؟
ــ نه ممنونم. فقط همین چمدان کوچک را دارم و پیراهنم... پیراهن را صندلی عقب می‌گذارم.
زن‌برادرم نگاهی به پارچه مچاله و چروکی که روی زانوهایم بود انداخت و گفت:
ــ پیراهنت، این است؟
ــ بله.
ــ این دیگر چیست؟
ــ یک ساری...
ــ بله می‌بینم...
با مهربانی گوشزد کردم:
ــ نه نمی‌بینی، وقتی پوشیدم، خواهی دید.
اخم‌هایش کمی در هم فرو رفت».

ادامه...
  • ناشر نشر قطره
  • تاریخ نشر
  • زبان فارسی
  • حجم فایل 0.79 مگابایت
  • تعداد صفحات ۱۴۸ صفحه
  • شابک

معرفی رایگان کتاب گریز دلپذیر

شما به آخر نمونه کتاب رسیده‌اید، برای خواندن نسخه کامل، کتاب الکترونیک را خریداری نمایید و سپس با نصب اپلیکیشن فیدیبو آن را مطالعه کنید:



بی نام تو
نامه کی کنم باز

ترجمه ای برای برادرانم محمودرضا و علیرضا به خاطرِ مهری که تا همیشه ما را به هم می پیوندد

ا. د

درباره ی نویسنده

فکر می کنم راهی وجود دارد تا بتوان از واقعیات تلخ و ناخوشایند به آرامی سخن گفت، به هرحال بهترین راه برای بیرون رفتن از کسادیِ بازار روزمرگی همین است.

آنا گاوالدا

آنا گاوالدا در سال ۱۹۷۰ در بولوین ـ بیلان کورت در حومه ی پاریس به دنیا آمد. والدینش از شهروندان اصیل پاریس بودند و به هنرهای دستی اشتغال داشتند (نقاشی روی ابریشم). در سال ۱۹۷۴ به بخش اور ـ اِ ـ لوار در جنوب شرقی پایتخت، محله ی قبلی راهبان کوچ می کنند. آنا در این محله دوران کودکیش را با سه خواهر و برادرش در محیطی بدون دغدغه و فضایی هنری گذراند. وقتی چهارده ساله شد، والدینش از هم جدا شدند، او نزد یکی از خاله هایش رفت که مادر سیزده کودک بود. جابه جایی محل زندگی دگرگونی جدی در محیط و عادات را به همراه داشت. به عضویت یک انجمن کاتولیکی در سن کلود درآمد، در آن جا طرز تفکر بدون قید و بندش به محک آزمایش سختی گذاشته شد، ولی از این رهگذر فراگرفت از سنین کم خود را با دیگر واقعیت های زندگی وفق دهد. بعدها وارد دبیرستان مولیر واقع در منطقه ی ۱۶ در خیابانِ دکتر بلانش شد. «... با دختران شایسته سرزمین همکلاس بودم. همه ی بوها و چهره ها را به یاد دارم، همه ی آن اندوه را...» قبل از آن که برای تحصیل از سوربن پذیرش بگیرد به کارهایی از قبیل پیشخدمتی، فروشندگی، بازاریابیِ آژانس املاک، صندوقداری و گل آرایی پرداخت. «... زندگی را آموختم. دسته گل های کوچک برای همسران و دسته گل های بزرگ برای معشوقه ها...» او تجربه ای همه جانبه در حیطه های متنوع زندگی می اندوزد و با ویژه ترین انسان ها آشنا می شود. بدین ترتیب برداشت ها، تجارب، تاثیرات و یافته هایش را ذخیره و ثبت می کند، تا بعدها آن ها را دوباره فراخوانی کند و به مددشان داستان های جذاب و تا اندازه ای غیرمعمولش را بپروراند.
با یک دامپزشک ازدواج کرده و از او صاحب دو فرزند به نام های لوئیز و فلیسیتی می شود. در این دوران گاهی به عنوان آموزگار و گاهی در مرکز اسناد کار می کند و برای گام نهادن در دنیای ادبیات دست به نخستین کوشش ها می زند. در ۲۹ سالگی با مجموعه داستان «دوست داشتم کسی جایی منتظرم باشد» به موفقیت بزرگی دست می یابد.
آنا گاوالدا پس از جدایی از همسرش، کارش را رها و تمام زندگیش را وقف ادبیات می کند. موفقیت مغرورش نمی کند و با وجود پیشنهادهای اغواکننده، به ناشر کوچکش «لو دیل تانت Le Dilettante» وفادار می ماند. «شهرت و ثروت مرا اغوا نمی کند. آدمی هر چه کم تر داشته باشد کم تر از دست می دهد. ثروت و شهرت دامی برای کودن هاست. باید در استقلال کامل نوشت و دل مشغول میزان فروش اثر خود نبود».
رمانِ «من او را دوست داشتم» که در سال ۲۰۰۲ به چاپ می رسد، گفت وگویی طولانی میان زنی جوان و پدرشوهرش است. شوهرِ زن تازه ترکش کرده و پدرشوهر به او می گوید چگونه عشق بزرگش را به دلیل اشتباهاتش از دست داده است، نویسنده با توانایی عظیمش در درک احساسات دیگران، اشتیاق مرد متاهل را به یک زن جوان، مشاجرات روحی و انصرافش را از عشق به زیبایی تصویر می کشد؛ کندوکاو تکان دهنده ی مرد سالخورده در زندگی شخصی و کمک پر از هم دردی او به عروس خودباخته اش.
عشق در کارهای آنا گاوالدا همچون زندگی، موضوع اساسی است. عشق می تواند خوشبختی آفرین و اسرارآمیز و در عین حال دردآور و صدمه زننده باشد. «به آدم هایی که زندگی احساسی برای شان در درجه ی دوم اهمیت قرار دارد، به گونه ای رشک می برم، آنان شاهان این دنیایند، شاهانی رویین تن.»
پیش از آن که نویسنده شروع به نوشتن کند، به مطالعاتی عمیق درباره ی موضوع مربوطه می پردازد. مثلاً وقتی درباره یک راننده کامیون ترانزیتی می نویسد، به سراغ پمپ بنزین یا تعمیرگاه اتومبیل می رود، انسان ها را زیر نظر می گیرد، با آن ها صحبت می کند، سوالات کنجکاوانه ای در مورد کوچک ترین جزئیات می کند و با جدیت یادداشت برمی دارد. «با آدم ها برخورد می کنم. آن ها را نگاه می کنم. از آن ها می پرسم صبح ها چه ساعتی از خواب بیدار می شوند، برای زندگی شان چه می کنند و مثلاً دِسر چه دوست دارند، بعد به آن ها فکر می کنم. تمام مدت فکر می کنم. از نو به چهره شان، دست هاشان حتی به رنگ جوراب هاشان دقیق می شوم. ساعت ها نه سال ها به آن ها فکر می کنم و سپس روزی، می کوشم درباره شان بنویسم.»
آنا گاوالدا توجه ویژه ای به انسان هایی دارد که در زندگی سرکیسه شده اند، سرخوردگان و تیپ های تباه شده، فرقی نمی کند ثروتمند، فقیر، جوان، پیر، روشنفکر و یا، کارگری ساده باشند. به نظر او هر انسانی دارای نقطه ضعفی است. او به کسانی که خود را بدون نقطه ضعف می نمایانند و گویی هرگز دچار تزلزل نمی شوند، اعتماد ندارد.
سبکش بسیار روان، تازه، بی طمطراق، سلیس و سهل است، سبکی که از همان ابتدا اثرگذار است. منتقد مجله ی ادبی «ماریان»، سبک گاوالدا را این گونه ارزیابی می کند: «نقطه ی قوت آنا گاوالدا در این است که همان گونه که آدمی سخن می گوید، می نویسد و این ویژگی کیفت کار را تضمین می کند [...] کلام مکتوب از کلام شفاهی پیشی نمی گیرد، از آن عقب نمی ماند، آن را دو چندان نمی نمایاند، بلکه به سادگی جایگزین آن می شود.» خودش می گوید «به جمله های روان و سلیس بسیار علاقه مندم، به این که هیچ چیز مانع روانی نوشته نشود [...] می خوانم، دوباره می خوانم، اضافه می کنم، کم می کنم، تا متن آشوب برانگیز شود. وسواس عجیبی به این کار دارم.»
بنابه گفته های خودش وقت زیادی صرف می کند و کوشش بسیار به خرج می دهد تا متن هایش را اصلاح کرده و به کارش جلوه دهد، آن را از ناخالصی ها برهاند، هماهنگ سازد و هنگام چاپ مجدد دوباره تصحیح کند. «فکر می کنم راهی وجود دارد تا بتوان از واقعیات تلخ و ناخوشایند به آرامی سخن گفت. به هرحال بهترین راه برای بیرون رفتن از کسادیِ بازار روزمرگی همین است.»
طنز، شوخی و بذله گویی، جایگاه به سزایی در داستان هایش دارد. او حتی واقعیت های بسیار جدی و تلخ را که به هیچ روی خنده دار نیستند، ساده تر به تصویر می کشد، تا فضاهای غمزده را مقداری صمیمانه تر کرده و آرامش ایجاد کند. از دیگر آثار گاوالدا می توان از Ensemble cest tout«فقط با هم، همین» و Condolante «تسلی دهنده» را نام برد. LÉchappée belleآخرین اثر گاوالدا است.

هنوز ننشسته بودم، یک طرف باسنم در هوا بود و دستم به دستگیره درِ ماشین که زن برادرم هجوم آورد:
ــ ای بابا... این همه بوق زدیم نشنیدی؟ ده دقیقه است این جا هستیم!
جواب دادم.
ــ سلام
برادرم رو به من کرد. چشمک کوتاهی زد:
ــ اوضاع روبه راهه خوشگله؟
ــ خوبم.
ــ می خواهی وسایلت را صندوق عقب بگذارم؟
ــ نه ممنونم. فقط همین چمدان کوچک را دارم و پیراهنم... پیراهن را صندلی عقب می گذارم.
زن برادرم نگاهی به پارچه مچاله و چروکی که روی زانوهایم بود انداخت و گفت:
ــ پیراهنت، این است؟
ــ بله.
ــ این دیگر چیست؟
ــ یک ساری...
ــ بله می بینم...
با مهربانی گوشزد کردم:
ــ نه، نمی بینی، وقتی پوشیدم، خواهی دید.
اخم هایش کمی در هم فرو رفت.

برادرم گفت:
ــ می توانیم راه بیفتیم؟
ــ بله، خُب نه... می توانی دمِ مغازه عرب ها انتهای خیابان نگه داری؟
آن جا کار کوچکی دارم...
زنْ برادرم آه کشید.
ــ باز هم چه چیز یادت رفته؟
ــ کرم موبَر.
ــ و می خواهی از مغازه عرب ها بخری؟
ــ اوه، بله من همه چیزم را از رشید عزیزم می خرم، همه و همه و همه!
زنْ برادرم حرفم را باور نمی کند.
ــ همان جا؟ برویم؟
ــ بله.
ــ کمربندت را نمی بندی؟
ــ نه.
ــ چرا کمربند نمی بندی؟
جواب دادم:
ــ ترس از جاهای تنگ.
و پیش از آن که زن برادرم شروع کند به قصه گفتن درباره مرگ بر اثر قطع نخاع و پیوند اعضا، اضافه کردم:
ــ می خواهم کمی بخوابم. درب و داغان هستم.
برادرم لبخند زد.
ــ مگر تازه از خواب بیدار نشده ای؟
خمیازه کشان گفتم:
ــ خوب خوابم نبرد.

البته راست نمی گفتم. چند ساعتی خوابیده بودم. اما می خواستم لجِ زن برادرم را در بیاورم. البته لجش هم در نیامد. آن چه را در زن برادرم دوست دارم، این است که هرگز کم نمی آورد.

نگاهی به آسمان انداخت و قرقر کنان گفت:
ــ دوباره کجا بودی؟
ــ خانه بودم.
ــ مهمانی داشتی؟
ــ نه، بازی می کردم.
ــ بازی می کردی؟!
ــ بله!
سرش را تکان داد. البته نه زیاد. هوا پُر از گردوغبار بود.

برادرم شوخی کنان گفت:
ــ چه قدر باختی؟
ــ هیچی. این بار، بُردم.
سکوتی کرکننده.
بالاخره درحالی که عینک آفتابی اش را صاف و صوف می کرد، صدایش درآمد:
ــ می توانیم بدانیم چه قدر بُردی؟
ــ سه هزار تا.
ــ سه هزارتا؟ سه هزار تا چی؟
مظلومانه گفتم:
ــ خُب... سه هزار یورو، مغزم را که خر نخورده سَرِ هیچی وقتم را هدر بدهم...

در صندلی عقب خودم را گلوله کردم و پوزخند زدم. طفلکم کارین را برای ادامه راه حسابی سرِ کار گذاشته بودم...

صدای ترق وتروق چرخ دنده های مغزش را می شنیدم که می گفت:
«سه هزار یورو... تیک و تیک و تیک... چه قدر باید شامپوهای مخصوص موهای خشک و قرص های آسپرین بفروشد تا سه هزار یورو بشود؟... تیک و تیک و تیک... با محاسبه هزینه شارژ مغازه، مالیات بر مشاغل، عوارض شهری، اجاره ماهانه، البته مالیات بر ارزش افزوده را باید از این ها کم کند... چند بار باید روپوش سفیدش را تن کند تا سه هزار یوری خالص به چنگ بزند؟ و مالیات های دیگر... هشت تا اضافه می کنم دو تا برمی دارم... و مرخصی های با حقوق... بگو ده تا، من ضربدر سه می کنم... تیک و تیک و تیک...»
بله. نیشخند بر لب داشتم. موتور ماشین شان برایم لالایی می خواند، بینی ام را در گودی دست هایم فرو کرده بودم زانوهایم تا زیر چانه مچاله شده بود، چرت می زدم. به اندازه کافی از خودم راضی بودم چون زن برادرم برای خودش آدمِ دماغ بالایی است.
زن برادرم، کارین دوره داروسازی دیده اما دوست دارد به او بگویند خانم دکتر، یک داروخانه دار است ولی ترجیح می دهد او را دکتر داروساز بنامند، مغازه داروفروشی دارد، اما میل دارد بگوید داروخانه.
هنگام دسر خیلی دوست دارد از حسابدارش با آه و ناله شکوه کند، یک پیراهن جراحی دکمه دار می پوشد و دکمه ها را تا گردن می بندد. اسمش روی یک برچسب آبی مخصوص پزشک ها نوشته شده و به روپوش سنجاق شده. این روزها بیش از هر چیز کرمِ سفت کننده ی کفل می فروشد و کپسول های جوان کننده پوست چون طرفدار زیاد دارد، اما خُب ترجیح می دهد بگوید گیشه محصولاتش را بهینه سازی می کند.
زن برادرم کارین بسیار قابل پیش بینی است.

وقتی من و خواهرم لولا ملتفتِ این فرصت باد آورده شدیم که در خانواده از این پس یک فروشنده کرم های ضد چروک و محصولات کلینیک(۱) و گِرلن(۲) دمِ دست مان خواهد بود، مثل توله سگ برایش گردن خم کردیم. اوه! آن روز چه جشنی برایش تدارک دیده بودیم! به او قول دادیم دیگر برای همه خریدها پیش او خواهیم رفت، حتی حاضر بودیم لقب دکتر یا پروفسور به او بدهیم تا با ما مهربانی کند.
آماده بودیم سوار قطار سریع السیر شهری شویم تا به دیدن او برویم! برای من و لولا سوار شدنِ قطارهای سریع السیر تا داروفروشیِ او، کار مهمی است!
گروهبان هایی که برای مافوق خود خوش خدمتی می کنند، جلو ما کم می آوردند. چه رنجی کشیدیم...

اما لازم نبود تا آن جاها پیش برویم تا او در پایان آن اولین ناهارِ مقدس خانوادگی ما را در آغوش بگیرد، پایین را نگاه کند و خیال ما را راحت کند:
«می دانید... اوه... نمی توانم به شما تخفیف بدهم چون... اوه... اگر به شما تخفیف بدهم، دیگر... مجبور خواهم بود... خب حتما می فهمید... دیگر معلوم نیست این تخفیف دادن ها تا کی ادامه خواهد داشت؟ نه؟»
لولا درحالی که می خندید، جواب داد: «حتی یک چیز خیلی خیلی کوچک؟ مثلاً چند تا اشانتیون؟»
در حالی که آهی از سرِ آرامش می کشید، پاسخ داد: «آه چرا... اشانتیون چرا، مشکلی ندارد.»
هنگام رفتن، دست برادرمان را محکم می کشید مبادا فرار کند، لولا در حالی که از بالکن برای آن ها بوسه می فرستاد زیر لب غر زد: «اشانتیون هایش هم مال خودش...»
من هم کاملاً با لولا موافق بودم، با هم سفره را تکان دادیم و حرف را عوض کردیم.

حالا، بدمان نمی آید درباره همین موضوع کمی سربه سرش بگذاریم و کفرش را درآوریم. هر بار که او را می بینیم، از دوستم ساندرین می گویم که مهماندار هواپیما است و به خاطر معافیت مالیاتی شغلش، می تواند در خریدها برای مان تخفیف بگیرد.
مثلاً می گویم:
ــ راستی کارین... قیمت لایه بردار قویِ جوان کننده پوست با ویتامین B۱۲ مارک استی لادر(۳) چند است؟
کارینِ عزیز ما، این جور موقع ها حسابی فکر می کند. تمرکز می کند، چشم هایش را می بندد، به فهرست اجناسش فکر می کند، آزادی عملش را در تخفیف دادن در نظر می گیرد، مالیات ها را کم می کند و سرانجام می گوید:
ــ چهل و پنج؟
من رو به لولا می کنم:
ــ تو یادت می آید چند خریدی؟
ــ ببخشید...؟ درباره چه حرف می زنید؟
ــ کرمِ لایه بردارت را می گویم. استی لادر با ویتامین B۱۲ که آن روز ساندرین برایت آورد؟
ــ خُب چه؟
ــ چه قدر به او پول دادی؟
ــ اوه... تو از این سوال ها می پرسی...
ــ فکر می کنم حدود بیست یورو...
کارین با صدای گرفته تکرار می کند:
ــ بیست یورو! لایه بردار استی لادر با B۱۲! مطمئنی؟
ــ بله...
ــ نه، با این قیمت، حتما تقلبی است! متاسفم دخترها اما سرتان کلاه گذاشته اند...
کرم نیوآ را در بطری های قاچاقیِ لادر می ریزند و کار تمام است. پیروزمندانه برگ برنده را به دست می گیرد و ادامه می دهد:
ــ متاسفم این را می گویم، رفیق تان بنجل فروش است! یک بنجل فروش ناب!
لولا حالتی اندوهگین به خود می گیرد و می گوید:
ــ مطمئن هستی؟
ــ کاملاً مطمئنم. به هر حال من از هزینه های تولید با خبرم! لادر در محصولاتش فقط از روغن های اصل استفاده می کند...
در این لحظه ها به سوی خواهرم برمی گردم و می پرسم:
ــ همراهته؟
ــ چی؟
ــ خُب کرِمت...
ــ نه، فکر نمی کنم... اِ چرا! شاید... صبر کنید کیفم را ببینم.
لولا می رود، با شیشه کرمش برمی گردد، آن را به کارشناس مان می دهد. خُب دیگر وقت آن است که عینک ذره بینی اش را بزند و مدرک جرم را از همه جوانب تفتیش کند. ما در سکوت نگاه مان را به لب های او می دوزیم و سخت نگرانیم.
لولا می گوید:
ــ خُب، دکتر چه شد؟
ــ چرا، چرا، لادر است... عطر لادر را می شناسم... و بافت موادش را... بافت مواد لادر بسیار اختصاصی است. باورکردنی نیست گفتی چه قدر بابتش پرداختی؟ بیست یورو؟ باور کردنی نیست.
کارین آهی می کشد و دوباره عینکش را در قابش می گذارد، قاب را در کیف کوچک لوازم بهداشتی و کیف را در ساک.
باورکردنی نیست... این فقط بهای تمام شده ی کالاست. اگر بازار را این طور بشکنند، چه طور سر سلامت به در ببریم؟ رقابت ناعادلانه ای است. دیگر هیچ آزادی عملی در تعیین قیمت ها نخواهیم داشت. واقعا هر کسی هر کار می خواهد می کند. این طور کار و بار من کساد می شود، عجب...
در ورطه ای از تشویش و ابهام فرو می رود، مدتی طولانی قند رژیمی اش را در قهوه بدون کافئینش هم می زند، این گونه خود را تسلی می دهد.

این جور مواقع، حفظ ظاهر تا آشپزخانه برای ما سخت ترین کار است، اما وقتی بالاخره به آشپزخانه می رسیم مثل دیوانه ها می زنیم زیر خنده اگر مادرمان آن دور و برها باشد افسوس کنان می گوید، «هر دو شما خیلی بدبختید، همین...» لولا رنجیده خاطر جواب می دهد: «اوه... ببخشید... به هر حال این آشغالِ لادر برایم شصت یورو تمام شد!» بعد، دوباره پقی می زنیم زیر خنده و کنار ماشین ظرفشویی از خنده روده بُر می شویم.

ــ خوب است، با پولی که شب گذشته بُرده ای می توانی برای یک بار هم که شده کمی از پول بنزین را بدهی...
بینی ام را مالیدم و گفتم:
ــ البته هم پول بنزین را می دهم، هم عوارضی!
ــ پشتش به من است، نمی بینمش اما حدس می زنم لبخندی از خشنودی بر لبانش نقش بسته و دست هایش را صاف روی زانوهایش گذاشته.
تکانی به خود می دهم تا اسکناس را از جیب شلوار جینم در بیاورم.
برادرم می گوید:
ــ نمی خواهد...
کارین با صدایی جیغ مانند اما جیغ ضعیف می گوید:
ــ ولی... عجب، سیمون، نمی دانم چرا...
برادرم بدون آن که صدایش را بالا ببرد، تکرار می کند:
ــ گفتم نمی خواهد.
دهانش را باز می کند، می بندد، کمی پیچ و تاب می خورد، دوباره دهانش را باز می کند، دامنش را گردگیری می کند، با انگشتر یاقوت کبودش ور می رود، آن را صاف می کند، ناخن هایش را نگاه می کند، چیزی خواهد گفت... سرانجام خفه می شود.
هوا پس است. اگر او خفه می شود و زبان درازی نمی کند معنی اش این است که با هم جر و بحث کرده اند. اگر دهانش را بسته است یعنی برادرم پیش از آن صدایش را بلند کرده است.
چنین چیزی بسیار به ندرت اتفاق می افتد... برادرم هیچ گاه از کوره در نمی رود، هرگز درباره ی کسی بد نمی گوید، اصلاً نمی داند کینه یعنی چه و درباره آن چه پیش خواهد آمد قضاوت نمی کند. برادرم اهل زمین نیست. شاید یکی از ساکنان سیاره ونوس باشد...

ما او را می پرستیم. از او می پرسیم: «بگو چه طور این همه آرامی؟» شانه هایش را بالا می اندازد: «نمی دانم.» باز می پرسیم: «هرگز هوس نمی کنی گاهی کمی خودت را خالی کنی؟ کمی بدجنس باشی، کمی فقط کمی، حرف های بد بزنی؟»
با لبخندی فرشته وار پاسخ می دهد:
«خُب، شما به جای من این کار را می کنید، خوشگل های من...»

بله، عاشق برادرمان هستیم. وانگهی همه دنیا عاشق او هستند. پرستارهای دوران کودکی مان، معلم هایش، استادهایش، همکارهایش، همسایه هایش، همه دنیا او را دوست دارند.
وقتی کوچک بودیم، روی موکت اتاق او دراز می شدیم، موسیقی گوش می دادیم. او تکالیف مدرسه ی ما را انجام می داد و ما سرش را می خوردیم، با تخیل کردن آینده هامان خودمان را سرگرم می کردیم، برای او پیش بینی می کردیم «تو آن قدر مهربانی که سرانجام گیر یک دخترک لکاته می افتی.»
درست پیش بینی کرده بودیم. آفرین بر ما.

این کتاب ترجمه ایست از:
L'Échappée Belle
Anna Gavalda
Le dilettante

نظرات کاربران درباره کتاب گریز دلپذیر

کتاب خوبی بود. قلم خانم آناگاوالدا بسیار روان و دلنشین میباشد.
در 2 هفته پیش توسط
این کتاب عالیه، یادمون میندازه نیازه هرزگاهی گریزی به خاطرات دلپذیرمون داشته باشیم، هرچند کوتاه، ولی باید این کارو بکنیم...
در 3 هفته پیش توسط
کتابی سطحی صرفا برای بیان احساسات خانوادگی
در 1 ماه پیش توسط
ترجمه و نگارش خوب، داستان ساده اما دلنشین. یه جور حس نوستالژی داشت. آنا گاوالدا خوب تونست من رو با شخصیتا و احساساتشون همراه کنه. به نظرم ارزش خوندن داره.
در 2 ماه پیش توسط
در سطح عالی نبود اما من از خوندنش لذت بردم
در 7 ماه پیش توسط