کتاب گلِ باران هزارروزه اثر علی باباچاهی نشر مروارید

آن که از هفت فرسخی دیده می­شود از شکارچیِ پنهان‌شده در دوربینی شاید ترسیده یا از پهلوی چپِ آدم به آدمی نرسیده؟ تخمی که بلدرچین­نمایی می­کند از دور گاهی پروانه­ای می­زاید گاهی مارمولکی که بدنش خالکوبی نشده در هفت‌فرسخیِ این آغاز شاید شده آغاز آغازی که نمی­خواسته بشود آغاز کارد نمی­خواسته فرو برود رفته چارقاچِ غرقه به خوناب دانه­دانه خودش را رسانده به بیمارستان باریدنِ برف باعث نمی­شود که اورژانس چرخ­به­چرخ سرش را بکند زیر برف و پری استخری در هفت‌فرسخی زاینده­رود از دوربین بزند بیرون سنگ هم کلّه­ی میمونی را بالای درخت از هفت­فرسخی ــــ که میمون­ها بزنند زیر خنده کارد سنگ دوربین وَ شکارچی در هفت‌فرسخی اما ممکن است هفت هفتاد تکه نشود و اتفاق­ها به خودشان بیایند و اتفاقاً قالی پهن کنند طاقه‌طاقه و به مهمان­های نیامده بگویند بفرمایید آن بالا