کتاب دوباره اثر میچ آلبوم نشر قطره

کارآگاه با نارضایتی صدای نُچ درآورد. به مرد موسفیدی که روی میز خم شده بود نگاهی انداخت.

«زود باش، مرد. بگو ببینم، چطوری این کار رو کردی؟»

سکوت.

«خیلی خب، می‌تونیم تا شب همین‌طوری اینجا بشینیم. آره، همین رو می‌خوای؟ تا شب همین‌جا بشینیم؟»

اتاق کوچک در ایستگاه پلیس گرم بود و به نقاشی نیاز داشت. تنها اسباب‌اثاثیه‌ی موجود در اتاق یک میز چوبی و دو صندلی بود که هر دو اشغال شده بودند. کارآگاه وینسنت لاپورا بسته‌ی آب‌نباتی را باز کرد و تکه‌ی رویی را، که قرمز آلبالویی بود، برداشت و درون دهانش انداخت.

«یه دونه می‌خوری؟»

مرد با خرناس خنده‌ای کرد.

«کجاش خنده داشت؟»

«اسمش.»

«لایف‌سِیور؟»

«آره.»

«لابد دلت می‌خواست الان یکی داشته باشی؟»

«همین‌جوری‌ش هم توی زندگی‌م تا اینجا هزار بار نجات پیدا کرده‌م.»