کتاب پسری که خانه‌ می‌دزدد اثر سی جی دروز نشر پندار تابان

اگر این‌قدر تاریک نبود و انگشت‌هایش از خونِ خشک‌شده رویشان سفت نشده بودند، می‌توانست در سی‌و‌هشت ثانیه قفل را باز کند.

سَمی لو به این رکورد افتخار می‌کند. این یکی از معدود چیزهایی است که می‌تواند به آن مغرور باشد؛ آخر همه‌ی زندگی‌اش شده باز کردن قفل‌ها و جیب‌های پر از سکه‌های دزدیده‌شده و بندکفش‌های پاره و دردی در شکمش که معلوم نیست از گرسنگی است یا تنهایی.

احتمالاً از گرسنگی است.

دیگر باید به تنهایی عادت کرده باشد.

فقط باید تا یک نفر ندیده و به پلیس زنگ نزده، این قفل لعنتی را بشکند. خانه چند روز است که خالی مانده؛ از روزنامه‌ی پاره‌پوره‌ی جلوی گاراژ، پرده‌های کشیده و تاریکی خانه در شب پیداست. مطمئن است. خودش خانه را پاییده.

حالا بیشتر از دو دقیقه است با این قفل ور می‌رود. کف دست‌هایش از عرق لیز شده و خونِ خشک‌شده را خیس می‌کند و بین بند انگشت‌هایش راه می‌افتد. سنجاقِ قفل‌بازکُنش که هدیه‌ای از برادرش بود و همیشه خیلی راحت در انگشتان نحیف و چابک سَم جا می‌شد، حالا انگار برایش زیادی کلفت است. سرعتش کم شده.

نباید دستگیر شود.

یک‌سال است یواشکی به خانه‌ها می‌رود.