کتاب نظام جامع داستان‌نویسی؛ درس ۷ اثر واحد پژوهش انتشارات دومینو نشر دومینو

یکی از شاخص‌ها و رویکردهایی که در میزان بهره‌وری هر رشته‌ی علمی نقش مؤثری دارد، میزان نظم و انسجامِ دانش در آن حوزه است. انسجام در محتوا، مفاهیم و سرفصل‌های آموزشی از مطلوب‌ترین مواردی است که دانشجویان، پژوهشگران و سیاست‌گذاران علم باید به آن اهتمام ویژه‌ای داشته باشند. رشته داستان‌نویسی نیز از این قاعده مستثنی نیست؛ رویکرد انسجام‌بخشی در آموزش داستان‌نویسی، به معنای سازمان‌دهی و نظام‌مند کردن مفاهیم و عناصر بنیادین داستان است. در این نگاه، انسجام فراتر از یک تعریف ساده، به معنای تبدیل مجموعه‌ای از تکنیک‌های پراکنده به یک پیکره واحد و هدفمند است که در آن، هر جزء به‌درستی در خدمت کلِ اثر قرار می‌گیرد. این رویکرد با هدفِ پرهیز از پراکنده‌گویی، می‌کوشد تا هر مفهوم آموزشی را در جایگاه دقیق و درست خود در شبکه دانشِ این رشته بنشاند تا از تداخل مفاهیم جلوگیری کرده و مسیری روشن برای یادگیری ترسیم کند. چراکه انسجام در آموزش داستان‌نویسی کیفیت یادگیری و بهره‌وری علمی را افزایش می‌دهد و با منظم کردن ذهن دانشجو، ارتباط بین مفاهیم و نتیجه‌گیری‌ها را آسان‌تر می‌نماید. نقطه مقابل این نگاه، پراکندگی علمی است؛ یعنی هر مفهومی بدون در نظر گرفتن اهداف اصلی، مسیر خودش را بپیماید. به همان میزانی که انسجام باعث ارتقای یادگیری می‌شود، پراکندگی مفاهیم و نگاه مجزا به عناصر، باعث کاهش کیفیت و افت بهره‌وری آموزشی می‌گردد.