کتاب نظام جامع داستان‌نویسی؛ درس ۱۵ اثر واحد پژوهش انتشارات دومینو نشر دومینو

برای آموزش داستان‌نویسی رویکردهای مختلفی را می‌توان پیش گرفت؛ از نگاه‌های سنتی که صرفاً بر الهام و نبوغ فردی تأکید دارند تا رویکردهای نوین که داستان را به‌عنوان یک دانشِ قابل یادگیری و دارای قواعد مشخص می‌بینند. انتخاب یک یا چند رویکرد آموزشی درست، به معنای انتخابِ نقشه راهی است که دانشجو را در میان انبوه مفاهیم، تکنیک‌ها و سبک‌ها سردرگم نکند و میانِ خلاقیت ذهنی و مهارت‌های فنی توازن برقرار سازد. در رشته‌هایی مانند داستان‌نویسی دانش مانند علوم مهندسی، علوم پزشکی و علوم آزمایشگاهی در آزمایشگاه‌ها مورد آزمایش قرار نمی‌گیرد و مانند ریاضیات قابل فرمول‌بندی نیست. افراد و صاحب‌نظران، بر اساس دیدگاه‌هایی که از مطالعه منابع مختلف، داشتن ملیت‌های متفاوت یا تحلیل‌ها و برداشت‌های متفاوتی که از داستان‌ها و رمان‌ها دارند، به نظریه‌های مختلف و متفاوتی می‌رسند و آن‌ها را بیان یا مکتوب می‌نمایند. ممکن است در یک مفهوم مانند پیرنگ، ارسطو الگویی را بیان کند و نظری داشته باشد که نظریه‌پردازان مدرن‌تری مثل جیمز وود یا رابرت مک‌کی آن الگو را به شکل دیگری تبیین کرده یا حتی بخش‌هایی از آن را قبول نداشته باشند و الگوی دیگری را پیشنهاد دهند. اما در مفهومی دیگر نظراتشان کاملاً با هم موافق باشد. در واقع، نوع نگاه ما به آموزش است که تعیین می‌کند مفاهیم چگونه در ذهن مخاطب طبقه‌بندی و به ابزاری برای نوشتن تبدیل شوند. در ادامه به تشریح چند رویکرد خواهیم پرداخت که در تدوین این مجموعه‌ی ۵۰ جلدی یا به تعبیر بهتر ۵۰ درسی، سعی شده است آن‌ها را در نظر بگیریم.