کتاب مهارکردن هیجان اثر نیک ترنتون نشر انتشارات نسل نواندیش

با آنکه من بهترین دانش‌آموز مدرسه نبودم، توانستم رابطه‌ای نزدیک با دبیر انگلیسی دبیرستان، آقای لاک، برقرار کنم.

مطمئن نیستم چرا او به من علاقه‌مند بود، اما حالا به‌طور نسبی می‌دانم که این علاقه ویژه سبب شد که من یک نویسنده شوم. هرچند من و آقای لاک به‌ندرت درباره نویسنده شدن با هم حرف می‌زدیم، اما حالا وقت آن است که به‌خاطر آن‌همه لطف و توجه، از او تشکر کنم.

من در تمام مدت سال، درباره کتاب‌هایی که در کلاس می‌خواندیم از او سؤال می‌کردم و نظر او را درباره آن کتاب‌ها جویا می‌شدم. ماجراهای تام سایر موضوعی بود که ما اغلب درباره‌اش حرف می‌زدیم. گتسبی بزرگ، کتابی که بسیار به آن علاقه داشت و موش‌ها و آدم‌ها که به‌شدت به آن علاقه‌مند بود.

اما موضوع وقتی بسیار جالب شد که با نزدیک شدن پایان سال تحصیلی، او درباره دانش‌آموزانی که در کلاسمان بودند ـ‌هم‌شاگردی‌هایم‌ـ حرف می‌زد و درباره آن‌ها نظر می‌داد. رؤیایی که همیشه در سر داشتم و سرانجام به حقیقت پیوست: آدم بالغی که مایل بود درباره هم‌شاگردی‌هایم شایعه‌پراکنی کند. حالا که به گذشته‌ها فکر می‌کنم، می‌بینم بسیار بد بود که آقای لاک با من دراین‌باره حرف می‌زد؛ هرچند معلمان و دبیران کلاس‌ها مرتب درباره این موضوع حرف می‌زدند.

هرگاه او مجبور می‌شد یک بازخورد منفی بدهد، از قبل دانش‌آموزان را برای شنیدن آن بازخورد آماده می‌کرد. او این کار را نمی‌کرد که مطمئن شود عزت‌ نفس دانش‌آموزان، دست‌کم در قلمرو کلاس به اندازه کافی بالاست و لذا حرف‌های منفی او روی دانش‌آموزان آن‌قدر تأثیر زیادی ندارد، بلکه می‌خواست دانش‌آموزان موضوع را آن‌قدرها شخصی ارزیابی نکنند و ابتدا بتوانند میان نظرات او و کاری که کرده‌اند تفکیک قائل شوند. شمار کثیری از دانش‌آموزان این بازخوردها را به‌شکلی منفی و نه‌چندان عالی شنیده بودند. او از دانش‌آموزان انتظار داشت خوب گوش بدهند. برای مثال، می‌گفت: «این مقاله به کار بیشتری احتیاج دارد» و نمی‌گفت: «تو باید بیشتر کار کنی.»