کتاب مغاک‌نشینان اثر بوچی امچتا نشر هوما

یک قریچ بود و یک قروچ، بعد قریچی دیگر، بعد قروچ، قروچ، قرو... آدا خود را بالا کشید و در فرورفتگیِ تخت بزرگ دونفره نشست. تخت نوعی گودی شبیه دره‌ای با شیب ملایم داشت که به آن حالتی U شکل می‌داد. در دو طرفِ آدا، تشک به‌آرامی بالا آمد، درست مانند دو برآمدگی که او را در دره‌ای عمیق در خود گرفته بودند. صداهای قریچ‌وقروچ ‌بار دیگر آمد و او کودک چهارماهه‌اش را از سبد بچه برداشت. این سبد روی یکی از برآمدگی‌ها قرار داشت.

نوزادِ خواب‌آلودْ بدعنق بود و صورت کوچکش را با عصبانیت در هم کشید. آدا بقچه‌ی خیس را روی سینه‌اش گرفت و به هم‌اتاقی‌اش، موش گنده، زل زد. موش حالا دیگر به ترسِ آدا عادت کرده بود. مدت‌ها بود که احساس می‌کرد آدا از چشمان نافذ تیز، دهانِ دراز و بدن قهوه‌ای درشتش می‌ترسد. او، آنجا، آرام اما مراقب، ایستاد و در این فکر بود که آدا حالا دیگر چه حقه‌ای دارد.

آدا همیشه آن‌قدر می‌ترسید که نمی‌توانست فریاد بزند. دهانش خشک می‌شد و آن‌قدر می‌ترسید که حتی نمی‌توانست تکان بخورد. موش از تماشای او خسته شد، و درحالی‌که با خوشحالی از بازی شبانه‌اش لذت می‌برد، شروع به پریدن از روی میزی به میز دیگر کرد. چشمان آدا حرکاتش را زیر نورِ کم شمع دنبال کرد، سپس با احتیاط و بی‌سروصدا روی زمین دراز کشید تا به میز مطالعه‌ی کوچکِ کنار تخت بزرگ رسید، یکی از کتاب‌های کتابخانه را که روی میز تلنبار کرده بود برداشت و با دقت به‌سمت موش درحال‌پریدن نشانه رفت و با شدت پرتاب کرد. موش برای اولین‌بار ترسید. صاف به داخل کمد لباس شکسته‌ی انتهای اتاق دوید و باعث مزاحمت گروهی از سوسک‌های خواب‌آلود شد. یکی از سوسک‌های ترسیده برای پناه گرفتن به داخل گودیِ تختِ آدا دوید.

هفته‌ی پیش به آدا گفته بودند که شورا به‌زودی به آن‌ها اِسکان مجدد خواهد داد. او بچه را دوباره در سبدش گذاشت، اما دیگر جرئت نکرد بخوابد. از پیروزی‌اش بر موش خوشحال بود، حداقل ممکن است حالا برای چند شبی کمی آرامش داشته باشد. سروصدای گوش‌خراش دیگری از بیرون رشته‌ی افکار شادش را پاره کرد. درحالی‌که نزدیک بود اشکش سرازیر شود، به خودش با ناله گفت: «اوه، دیگه نه!»