کتاب دیدار ارواح سرگردان در ماه کامل اثر میزوکی سوجیمورا نشر میلکان

باد که شدت گرفت، یقه‌ی کتم را بالا کشیدم. چشم که از آسمان گرفتم، دیدم پسری کنارم در خیابان پردرخت ایستاده که پیش‌ازاین پرنده در آن پر نمی‌زد.

«مانامی هیراسه؟»

از شنیدن اسمم جا خوردم و جواب در گلویم ماند. خواستم بگویم بله خودمم، اما به‌جایش نفسی بلند کشیدم که باعث شد پسرک عقب برود.

قبلاً هیچ‌وقت در این ایستگاه خط توئی شینجوکو، از قطار پیاده نشده بودم. همان طور که گفته بودند، جلوی خروجی سوم ایستاده بودم. فست‌فودفروشی کنار خروجی ایستگاه، تاریک بود؛ احتمالاً برای‌اینکه روز یکشنبه، آن‌هم در منطقه‌ای تجاری، تک‌وتوک مشتری داشتند. تنها جای مشخص و سرراست آن منطقه هم بود. مدتی می‌شد به تماشای عبور سریع ماشین‌ها از خیابان اصلی ایستاده بودم.

وایسا ببینم! اصلاً پسره کِی اومد؟

«بله، خودمم.»

نیم‌ساعتی می‌شد منتظر بودم؛ اما کسی که دنبالش می‌گشتم یا تصور می‌کردم امروز ببینم، خیلی بزرگ‌تر از این بچه‌ای بود که کنارم ایستاده.

پسرک را با دقت ورانداز کردم. لحظه‌ای فکر کردم شاید کسی را با خودش آورده باشد، اما انگار تنها بود.