کتاب رازهای وریتی اثر کالین هوور نشر خلوت

صدای خرد شدن جمجمه‌اش را پیش از آن که خونش روی من بپاشد، شنیدم. نفسم بند آمد و به سرعت یک قدم به عقب روی پیاده‌رو برداشتم. پاشنه یکی از کفش‌هایم به جدول گیر کرد و ناچار شدم میله تابلوی عابر پیاده را بگیرم تا تعادلم را حفظ کنم.

او چند لحظه پیش، رو به روی من ایستاده بود. در میان آن انبوه جمعیت، منتظر روشن شدن چراغ عابر بودیم تا از خیابان عبور کنیم. ناگهان، او بی‌هوا به خیابان پرید و با یک کامیون تصادف کرد. سعی کردم به جلو بپرم و مانع او شوم اما هیچ کاری از دستم برنمی‌آمد. خیلی دیر شده بود. چشم‌هایم را بستم؛ درست قبل از اینکه سرش زیر چرخ‌های کامیون خرد شود. با این حال، صدای ترکیدن جمجمه‌اش توی گوشم است.

او خودش مقصر بود. آرام و بی‌دقت به صفحه‌ی گوشی‌اش خیره شده بود؛ انگار بارها از این خیابان رد شده بود و هیچ اتفاقی نیفتاده بود. انگار که عادت او باعث مرگش شده بود.

مردم شوکه شدند اما هیچ‌کس فریاد نمی‌زند. راننده کامیون با حالی آشفته از ماشین بیرون می‌آید، کنار بدن بی‌جان آن مرد به زانو می‌نشیند. من از صحنه درست وقتی که مردم شروع کردند به هجوم آوردن برای کمک به عقب می‌روم. نیاز نبود به مردی که زیر چرخ افتاده بود نگاه کنم تا بفهمم که نتوانسته بود نجات پیدا کند، فقط کافی بود که به پیراهن سفید خودم که حالا غرق در خون بود نگاه کنم تا متوجه شوم که ماشین حمل جنازه می‌تواند مفیدتر از آمبولانس باشد.