کتاب ماجراهای یک چینی در چین اثر ژول ورن نشر گروه انتشاراتی ققنوس

یکی از مهمان‌ها، که آرنجش را روی دسته صندلی‌اش که پشتی مرمری داشت گذاشته بود و دمنوش ریشه نیلوفرش را با شکر می‌خورد، فریاد زد: «باید پذیرفت که زندگیْ زیبایی هم دارد!»

مهمان دیگری، که چیزی نمانده بود تیغ باله ظریف کوسه‌ای که در حال خوردنش بود خفه‌اش کند، در میان سرفه‌هایش گفت: «زشتی هم دارد!»

شخصیت مسن‌تری، که عینک ته‌استکانی با دسته چوبی روی بینی‌اش داشت، گفت: «فیلسوفانه‌تر حرف بزنیم. امروز ممکن است خفه شویم و فردا همه‌چیز مانند این جرعه دلنشین آبمیوه پیش خواهد رفت. زندگی همین است دیگر!»

مرد خوشگذران، که همچنان خوش‌خلق بود، بعد از گفتن این حرف لیوانی از نوشیدنی‌ای ولرم و بسیار عالی نوشید که بخار ملایم آن به‌آرامی‌ از قوری‌ای فلزی به هوا برمی‌خاست.

چهارمین مهمان گفت: «به نظر من، زندگی بسیار دلنشین است تا زمانی که آدم کاری انجام ندهد و بتواند کار نکند!»

پنجمین نفر جواب داد: «اشتباه است! خوشبختی در تحصیلات و کار است. هرچه آگاهی انسان بیشتر باشد بیشتر در جستجوی خوشبختی است!»

«و فهمیدن این‌که در نهایت چیزی نمی‌دانیم!»

«آغاز خردمندی چنین نیست؟»

«و فرجامش چیست؟»

مرد عینکی با حالتی فیلسوف‌مآبانه پاسخ داد: «خردمندی فرجام ندارد. عقل سلیم نهایت رضایتمندی را به همراه می‌آورد!»

در همان لحظه بود که مهمانِ اول مستقیماً میزبان را، که طبق آداب بالای میز یعنی بدترین جا نشسته بود، خطاب قرار داد. میزبان، بی‌‌اعتنا و غرق در تفکر، بدون این‌که حرفی بزند و سخن آنان را قطع کند گوش می‌کرد.