کتاب بایگانی همیشگی اثر ادوارد اسنودن نشر بنگاه ترجمه و نشر کتاب پارسه

من ادوارد جوزف اسنودن‌ام. زمانی برای دولت کار می‌کردم و الان برای مردم. سی‌سالی طول کشید تا فرقش دستگیرم بشود و از همان‌وقت به بعد، در کارم به دردسر افتادم. به همین خاطر الان همه وقتم صرف این می‌شود که جامعه را از شر آن آدمی حفظ کنم که زمانی بودم: یک جاسوس سازمان سیا و آژانس امنیت ملی و متخصص جوانی که باور داشت برای رسیدن به جهانی بهتر تلاش می‌کند.

هفت سالی در جامعه اطلاعاتی آمریکا کار کردم و جالب اینکه بعدتر تقریباً زمانی نزدیک به همین را در تبعیدی ناخواسته گذراندم. در آن هفت سال، دست‌اندرکار مهم‌ترین تحول تاریخ جاسوسی آمریکا بودم: دیگر دنبال آدم‌ها نمی‌گشتیم و از این بعد قرار بود توده‌ها را هدف کارمان قرار بدهیم. من هم در این میان به دولت کمک کردم تا از نظر تکنیکی بتواند ارتباطات دیجیتال تمامی جهان را شنود، جمع‌آوری و ذخیره کند و این امکان را هم داشته باشد که بر حسب خواسته و میل خودش، در این حجم عظیم داده‌ها، جستجو داشته باشد.

بعد از‌ ۱۱/ ۹ همه جامعه اطلاعاتی آمریکا را مقصر دانستند که چرا نتوانسته از کشور در برابر آن حمله هولناک (دومین حمله بزرگ تاریخ کشور بعد از پرل هاربر) محافظت کند. همین شد که رؤسای سازمان‌های زیرنظر جامعه اطلاعاتی آمریکا تصمیم گرفتند تدبیری بیندیشند و طرحی را پیاده کنند تا دوباره این‌طور غافلگیر نشوند. پایه و اساس این مسئله هم تکنولوژی بود؛ چیزی که نظامیان، سیاستمداران و مدیران دولتی سردمدار سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا، هیچ از آن نمی‌دانستند. به همین خاطر، یکباره درها گشوده شدند و شماری از متخصصان جوانی چون من را به سرّی‌ترین و مخوف‌ترین سازمان‌های اطلاعاتی آمریکا راه دادند. این بود که کامپیوتربازها وارث زمین شدند.

در آن زمان فقط و فقط یک چیز را می‌فهمیدم: کامیپوتر، و همین باعث شد خیلی زود ترقی کنم. در ۲۲ سالگی اولین مأموریت رسمی‌ام را از آژانس امنیت ملی تحویل گرفتم که البته کار پیش‌پا افتاده‌ای بود و به سال نکشید که با عنوان مهندس توی سازمان سیا نشسته بودم و به شماری از حساس‌ترین پایگاه‌های داده‌ای سراسر جهان دسترسی داشتم. همه جوان بودیم و سازمان تمامی قوانین و قواعد معمول خود را به فراموشی سپرده بود تا بهترین متخصصان را به خدمت بگیرد. از همه ما بزرگ‌تر، یک آدمی بود که فقط می‌آمد و می‌نشست و از اول تا آخر شیفت کاری‌اش کتاب‌های رابرت لودلام و تام کلنسی را می‌خواند. روال معمول‌شان این بود که هیچ‌وقت کسی را بدون مدرک لیسانس یا دست‌کم مدرک معادلش استخدام نمی‌کردند اما زمانه عوض شده بود و من هیچ‌کدام از این‌ها را نداشتم، ولی داشتم برایشان کار می‌کردم. اگر قرار به حفظ مقررات کهنه سازمان بود، لابد نمی‌گذاشتند حتی پایم را توی ساختمان اداره بگذارم.

از ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ در پوشش یک وابسته سفارت آمریکا به ژنو رفتم و کارم این شد که با همراهی شمار اندکی از همکاران مشابه خودم، مراکزی را در اروپا فعال کنیم و پایه‌گذار آینده سیا باشیم. از این رهگذر، سیا می‌توانست با دسترسی به مراکز آنلاین اروپا به‌صورت خودکار و آسان به عملیات جاسوسی دولتی آمریکا یاری برساند. نسل من و هموندانم کاری بسیار فراتر از این کرد و از حد و حدود مهندسی یک سازمان جاسوسی دیجیتال پیش‌تر رفت: ما معنای رایج جاسوسی را تغییر دادیم و تعریفی دیگر از آن ارائه کردیم. برای ما جاسوس‌بازی و قرارهای مخفیانه هیچ ضرورتی نداشتند. همه‌چیز در حیطه اطلاعات و داده می‌گذشت.