کتاب رودهایی در آسمان جاری‌اند اثر الیف شافاک نشر خوب

اوایل عصر روزی آفتابی در نینواست، آسمان گرفته و هر لحظه ممکن است باران بیاید. شهر در سکوت دلگیر عجیبی فرورفته: پرنده‌ها از سپیده‌دم آواز نخوانده‌اند؛ پروانه‌ها و سنجاقک‌ها پنهان شده‌اند؛ قورباغه‌ها محل جفت‌گیری‌شان را ترک کرده‌اند؛ غازها خطر را حس کرده و ساکت شده‌اند. حتی گوسفندها هم زبان به دهان گرفته‌اند و از ترس راه‌به‌راه ادرار می‌کنند. هوا عطر متفاوتی دارد؛ بویی تند و نمکین. سایه‌های تیره‌ای که تمام روز در افق تلنبار شده‌اند، انگار لشکر دشمن‌اند که اردو زده و دارد نیرو جمع می‌کند. از فاصلۀ دور عجیب بی‌حرکت و آرام‌اند، ولی این تأثیر شکست نور است؛ یک‌جور خطای دید: ابرها مرتب دارند نزدیک‌تر می‌شوند و باد شدیدی که آن‌ها را به جلو می‌راند عزمش را جزم کرده تا دنیا را غرقاب و زیرورو کند. در این ناحیه که تابستان‌هایش طولانی و سوزان‌اند، رودهایش خروشان و بی‌رحم‌اند و خاطرۀ آخرین سیل هنوز از یادها نرفته، آب هم نویدبخش حیات است و هم پیام‌آور مرگ.

نینوا، بزرگ‌ترین و ثروتمندترین شهر دنیا، شبیه هیچ جای دیگری نیست. روی دشت وسیعی در ساحل شرقی دجله بنا شده و آن‌قدر به این رود نزدیک است که نوزادانش شب‌ها عوض لالایی با صدای برخورد موج‌ها با ساحل به خواب می‌روند. اینجا پایتخت امپراتوری قدرقدرتی‌ست؛ دژی که برج‌های محکم، باروهای باشکوه، خندق‌ها، استحکامات تقویت‌شده و دیوارهای عظیمی از آن محافظت می‌کنند. نینوا با جمعیت صدوهفتادوپنج‌هزارنفری‌اش شهری‌ست چون نگین در محل تلاقی ارتفاعات سرسبز شمال و جلگه‌های حاصلخیز کلده و بابل در جنوب. حدود سال ۶۴۰ قبل از میلاد است. این منطقۀ باستانی، که پر از باغ‌های خوش‌عطر، چشمه‌های جوشان و کانال‌های آبیاری‌ست و نسل‌های آینده به چشم بیابانی خشک و برهوتی بی‌آب‌وعلف فراموشش می‌کنند و نادیده‌اش می‌گیرند، بین‌النهرین نام دارد.

یکی از ابرهایی که امروز عصر دارند به شهر نزدیک می‌شوند، بزرگ‌تر، تیره‌تر و کم‌طاقت‌تر از بقیه است. از میان گنبد پهناور آسمان شتابان به‌طرف مقصدش راه می‌افتد، وقتی می‌رسد آنجا سرعتش را کم می‌کند و هزاران پا بالاتر از ساختمان باشکوهی که با ستون‌های چوب سدر ، رواق‌‌ها و مجسمه‌های یادبود تزیین ‌شده در هوا معلق می‌ماند. اینجا کاخ شمالی‌ست؛ جایی که پادشاه با کل جلال‌وجبروتش در آن اقامت دارد. توده‌بخار فشرده بالای اقامتگاه سلطنتی آرام می‌گیرد و روی آن سایه می‌اندازد. آخر برخلاف آدم‌ها، آب هیچ‌ درکی از جایگاه اجتماعی و القاب سلطنتی ندارد.