کتاب مهلا اثر الهام فتحی نشر شقایق

حریر نازک پنجره را با سر انگشتانم نرم کنار زدم. انگار امروز خورشیدخانم طلایی قصد کرده بود تمام سهم تابش و گرمایش را نصیب نگاه بی‌قرارم کند. هر سال در چنین روزی همین‌طور بودم. پر از حس‌های فراز و فرود، گاهی در اوج سیر می‌کردم و ضربانم بالا می‌گرفت و گاه قلبم به قعر سقوط می‌کرد. هنوز هم با گذشت پنج سال نتوانستم خط‌های تاریک و مبهمی که روحم را مانند خوره در هم می‌پیچاند، فراموش کنم. با وجود این‌که شب‌های تاریک رفته‌اند و سپیده‌دم سایه‌اش را روی زندگی‌ام انداخته، ولی گاهی وجدان دردآلودم خودش را به دیواره‌های ضخیم مغزم می‌کشد. بی‌خیال پرده‌ی حریر رقصان که خودش را تا وسط اتاق کشانده بود شدم و ابتدا کارم را با کمد دیواری‌ها آغاز کردم. مشغله‌ی این چند وقت اجازه‌ی سروسامان دادن به این شلوغی‌ها را گرفته بود. یادآوری این‌که کلاس‌هایم تمام شده، خنکای دل‌چسبی را زیر پوستم دواند. هنوز هم از درس و کلاس زود خسته می‌شوم. البته که جناب استاد سخت‌گیرم که نفس را در سینه حبس می‌کند و جای هیچ‌گونه اهمال نمی‌گذارد، در به وجود آمدن چنین حسی بی‌تاثیر نیست. با به خاطر آوردن چشمان پرجذبه‌اش لبخند کوتاه و شیرینی گوشه‌ی لبم را کش آورد. هنوز هم که هنوز است آوای عصبانی‌اش در ماه گذشته در گوشم زنگ می‌زند. چه بد جلوی همه ضایعم کرده بود.

- فقط یه فرصت دیگه بهتون می‌دم خانم‌سپاهی، وگرنه با کمال احترام این درس رو مجددا ترم بعد برمی‌دارید.

صدای شلیک خنده‌ی بچه‌ها و او که من‌را با غضب می‌نگریست از ذهنم دور نمی‌شود. انگار نمی‌دانست مسبب این بدقولی برای ارائه‌ی پروژه‌ام چه کسی است.

- مهلاجان، کجایی مادر هر چی صدات می‌زنم!؟

با صدای لیلاخانم که خستگی از تمام بدنش شره می‌کرد، به زمان حال برگشتم. چندبار محکم پلک زدم تا حواسم سامان یابد و رفتار‌ها و عکس‌العمل‌های این استاد خشن از ذهنم رخت بربندد. بلند شدم و خودم را مقابلش رساندم.

- معذرت می‌خوام. اصلا حواسم نبود. شما با من کاری داشتید؟

"آی" پر دردی از میان حنجره‌اش به هوا برخاست و با دست کمرش را شروع به مالش کرد.

- مادر من کارام رو تموم کردم. همه جا مثل گل شده. فقط هنوزم مطمئنی خودت می‌خوای تنهایی این‌جا رو روبه‌راه کنی؟