کتاب الهه شکار اثر کیت کویین نشر شقایق

او عادت نداشت شکار شود.

باریکه‌های آبی مایل به خاکستری دریاچه زیر نور ماه می‌درخشیدند. زن، درحالی‌که دستانش رها روی دامنش افتاده بود، به آن سوی دریاچه خیره شد. روزنامه‌ی تاشده‌ای کنارش روی صندلی قرار داشت که خبرهای مربوط به دستگیری‌ها، کشته‌ها و جلسات دادگاه‌ها را با خط درشت تیتر کرده بود. دادگاه‌هایی که در نورنبرگ برگزار می‌شدند. او هرگز به نورنبرگ نرفته بود، اما مردانی که قرار بود در آن‌جا محاکمه شوند را به خوبی می‌شناخت. بعضی‌ها را فقط از روی اسامی‌شان و عده‌ای دیگر را به‌واسطه‌ی جلسات و دیدارهای حضوری. آن‌ها همگی محکوم به جنایت علیه صلح، جنایت علیه انسانیت، بشریت و جنایت جنگی بودند.

به چه قانونی؟ او می‌خواست فریاد بزند و مشت‌های گره کرده‌اش را بر سینه‌ی بی‌عدالتی بکوبد، به چه حق ‌و حقوقی؟ اما جنگ پایان یافته بود و حالا برندگان میدان این حق را به دست آورده بودند تا تصمیم بگیرند چه چیزی جرم بود و چه چیزی جرم نبود. چه چیزهایی انسانیت و جوانمردی بود و چه چیزهایی خیانت و نامردی!

او با خود اندیشید؛ «کاری که من انجام دادم انسانیت بود و نشانه‌ای از رحم و مروت داشت. » اما برندگان میدان جنگ هرگز آن را نمی‌پذیرفتند، آن‌ها در نورنبرگ محاکمه می‌کردند، حکم صادر می‌کردند و حکم برای آنچه در گذشته قانونی انجام می‌شد حکمی که برای مردان خطرناک محسوب می‌شد چه برسد به یک زن.

زن با دست گلویش را محکم فشرد. به فرار فکر کرد؛ «اما اگر تو رو پیدا کنن، اگر اون‌ها بفهمن که تو چه کارهایی انجام دادی، طناب دار رو دور گردنت می‌اندازن. »

اما در کجای این دنیا او توانسته بود چیزهایی را که دوست داشته به دست آورد؟ در این دنیا که گرگ‌ها شکارچی بودند، او خود قبلاً یکی از آن‌ها بود، یک شکارچی و حال خود طعمه‌ی یک شکارچی دیگر شده بود.

او به پنهان شدن فکر می‌کرد، به خودش گفت: «در سایه‌ها پنهان شو تا اون‌ها نتونن تو رو ببینن و از کنارت بگذرن. »