کتاب عادت های اتمی اثر جیمز کلیر نشر آزرمیدخت

در آخرین روز سال دوم دبیرستان، یک چوب بیس‌بال خورد توی صورتم. همین‌طور که هم‌کلاسیم داشت می‌چرخید، چوب بیس‌بال از دستش سر خورد و پرواز کرد سمت من و مستقیم خورد بین چشم‌هام. هیچ خاطره‌ای از زمان اصابتش ندارم. با چنان نیرویی چوب خورد توی صورتم که دماغم مثل یک U کج‌وکوله شکست. ضربه‌اش باعث شد که بافت نرم مغزم به داخل جمعه‌ام کوبیده بشه. بلافاصله سرم ورم کرد. توی کسری از ثانیه، یک دماغ شکسته، چند تا ترک توی جمجمه و دو تا کاسه‌ی چشم داغون‎شده داشتم. وقتی که چشم‌هامو باز کردم، آدم‌ها رو می‌دیدم که بهم خیره شده بودن و بعد می‌دویدن سمتم تا کمکم کنن. پایین رو نگاه کردم و متوجه نقطه‌های قرمز روی لباس‌هام شدم. یکی از هم‌کلاسی‌هام یک لباس از کیفش درآورد و داد دستم. من هم ازش برای بستن جریان خونی که از دماغ شکسته‌م می‌اومد استفاده کردم. شوکه و گیج شده بودم و نمی‌دونستم چقدر جدی صدمه دیدم. معلمم دستش رو دور شونه‌م حلقه کرد و با هم به دفتر پرستار رفتیم: اون طرف زمین، پایین تپه، توی مدرسه. دست‌های مختلفی پهلوهام رو می‌گرفتن تا کمک کنن صاف بایستم. عجله‌ای نداشتیم و آروم راه می‌رفتیم. هیچ‌کس نمی‌دونست که هر دقیقه‌اش اهمیت داره. - از متن کتاب-